شناسه حدیث :  ۹۹۲۶۲

  |  

نشانی :  من لا يحضره الفقيه  ,  جلد۱  ,  صفحه۴۶۶  

عنوان باب :   الجزء الأول أَبْوَابُ اَلصَّلاَةِ وَ حُدُودِهَا بَابُ صَلاَةِ اَلْخَوْفِ وَ اَلْمُطَارَدَةِ وَ اَلْمُوَاقَفَةِ وَ اَلْمُسَايَفَةِ

معصوم :   امام باقر (علیه السلام) یا امام صادق (علیه السلام)

وَ قَدْ رُخِّصَ فِي صَلاَةِ اَلْخَوْفِ مِنَ اَلسَّبُعِ إِذَا خَشِيَهُ اَلرَّجُلُ عَلَى نَفْسِهِ أَنْ يُكَبِّرَ وَ لاَ يُومِئَ رَوَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ مُسْلِمٍ عَنْ أَحَدِهِمَا عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ .
زبان ترجمه:

من لا یحضره الفقیه / ترجمه بلاغی و غفاری ;  ج ۲  ص ۱۴۹

1344 - و در مورد نماز خوف رخصت داده شده كه:«هر گاه شخص از حمله درنده بر خويشتن بيمناك باشد در اين صورت تكبير گويد و ايماء نكند» اين خبر را محمّد بن مسلم از يكى از دو امام (حضرت باقر يا امام صادق) عليهما السّلام روايت كرده است. شرح:«توضيحا متذكر مى‌شود: نمازى كه بايماء مى‌كنند احرام، و قراءت حمد و سوره، و تشهّد و سلام دارد، فقط‍‌ ركوع و سجود را با ايماء انجام ميدهند. ولى نماز خوف از حمله درنده تكبير است قراءت حمد و سوره و ركوع و سجود ندارد، بلكه بجاى هر ركعت از نماز يك بار تسبيحات أربعه را مى‌گويند).

divider