شناسه حدیث :  ۹۸۸۹۲

  |  

نشانی :  من لا يحضره الفقيه  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۳۳  

عنوان باب :   الجزء الأول أَبْوَابُ اَلصَّلاَةِ وَ حُدُودِهَا بَابُ سَجْدَةِ اَلشُّكْرِ وَ اَلْقَوْلِ فِيهَا

معصوم :   امام صادق (علیه السلام)

وَ فِي رِوَايَةِ أَبِي اَلْحُسَيْنِ اَلْأَسَدِيِّ رَضِيَ اَللَّهُ عَنْهُ أَنَّ اَلصَّادِقَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: «إِنَّمَا يَسْجُدُ اَلْمُصَلِّي سَجْدَةً بَعْدَ اَلْفَرِيضَةِ لِيَشْكُرَ اَللَّهَ تَعَالَى ذِكْرُهُ فِيهَا عَلَى مَا مَنَّ بِهِ عَلَيْهِ مِنْ أَدَاءِ فَرْضِهِ وَ أَدْنَى مَا يُجْزِي فِيهَا : شُكْراً لِلَّهِ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ» .
زبان شرح:

لوامع صاحبقرانی ; ج ۴  ص ۱۹۹

و صدوق از جمعى كثير از مشايخ خود نقل كرده است از ابو الحسين كه از قبيله بنى اسد است حق سبحانه و تعالى از او راضى باد كه حضرت صادق كه امام جعفر (عليه السّلام) باشد يا صاحب الامر چون ابو الحسين از ابواب آن حضرتست و بنا بر اوّل مرسل خواهد بود چون يقين است كه ابو الحسين آن حضرت را نديده است و لهذا صدوق تغيير اسلوب كرده است چنانكه هميشه اسلوب او در چنين جاها ترك اسلوبست كه آن حضرت فرمودند كه نماز گذارنده سجدۀ كه مىكند بعد از نماز فريضه از جهت آنست كه تا شكر كند خداوندى را كه ذكر او از آن بالاتر است كه كسى ادراك آن كند يا بىتوفيق او تواند گفت بر نعمت توفيق اداى فرض او و كمترين چيزى كه مجزيست در سجده شكر آنست كه سه مرتبه شكر اللّٰه بگويد يعنى شكر مىكنم خداوند خود را بر نعمت عظيمى كه كرامت كرد مرا به شكرى كه لايق او باشد. و محتمل است كه سهو از نساخ شده باشد و بدل الرضا الصادق نوشته باشند. چون صدوق همين حديث را در موثق كالصحيح از حضرت امام رضا صلوات اللّٰه عليه روايت كرده است و بعد از آن ابن فضّال سؤال مىكند كه چه معنى دارد شكرا للّه حضرت فرمودند كه يعنى اين سجده را مىكنم به شكرانه نعمتى كه حق سبحانه و تعالى مرا توفيق كرامت فرمود كه خدمتش را به جا آوردم و واجب را ادا كردم، و شكر سبب زيادتى نعمت است و اگر در نماز تقصيرى شده باشد باين سجده تمام مىشود اگر به نوافل تمام نشده باشد.

divider