شناسه حدیث :  ۹۸۸۳۸

  |  

نشانی :  من لا يحضره الفقيه  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۰۹  

عنوان باب :   الجزء الأول أَبْوَابُ اَلصَّلاَةِ وَ حُدُودِهَا بَابُ وَصْفِ اَلصَّلاَةِ مِنْ فَاتِحَتِهَا إِلَى خَاتِمَتِهَا

معصوم :   امام کاظم (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)

وَ سَأَلَ يَحْيَى بْنُ أَكْثَمَ اَلْقَاضِي أَبَا اَلْحَسَنِ اَلْأَوَّلَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ : عَنْ صَلاَةِ اَلْفَجْرِ لِمَ يُجْهَرُ فِيهَا بِالْقِرَاءَةِ وَ هِيَ مِنْ صَلَوَاتِ اَلنَّهَارِ وَ إِنَّمَا يُجْهَرُ فِي صَلاَةِ اَللَّيْلِ فَقَالَ «لِأَنَّ اَلنَّبِيَّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ كَانَ يُغَلِّسُ بِهَا فَقَرَّبَهَا مِنَ اَللَّيْلِ» .
زبان ترجمه:

من لا یحضره الفقیه / ترجمه بلاغی و غفاری ;  ج ۱  ص ۴۸۰

925 - و يحيى بن اكثم قاضى (كه از اهل سنّت و از مشهورين آنها است) از حضرت رضا عليه السّلام سؤال كرد كه نماز صبح را چرا بلند ميخوانند و حال آنكه از نمازهاى روز است و نماز شب را مى‌بايست بلند خواند؟ حضرت فرمود: براى آنكه رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله در تاريكى آخر شب كه هوا هنوز روشن نشده بود به نماز صبح مى‌ايستاد، لذا آن را به حكم شب نزديك مى‌دانست.

divider