شناسه حدیث :  ۹۸۶۵۴

  |  

نشانی :  من لا يحضره الفقيه  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۴۶  

عنوان باب :   الجزء الأول أَبْوَابُ اَلصَّلاَةِ وَ حُدُودِهَا بَابُ اَلْمَوَاضِعِ اَلَّتِي تَجُوزُ اَلصَّلاَةُ فِيهَا وَ اَلْمَوَاضِعِ اَلَّتِي لاَ تَجُوزُ فِيهَا

معصوم :   مضمر

وَ سَأَلَهُ سَمَاعَةُ بْنُ مِهْرَانَ : عَنِ اَلْأَسِيرِ يَأْسِرُهُ اَلْمُشْرِكُونَ فَتَحْضُرُهُ اَلصَّلاَةُ فَيَمْنَعُهُ اَلَّذِي أَسَرَهُ مِنْهَا فَقَالَ «يُومِئُ إِيمَاءً» .
زبان ترجمه:

من لا یحضره الفقیه / ترجمه بلاغی و غفاری ;  ج ۱  ص ۳۷۰

745 - و سماعة بن مهران از آن حضرت سؤال كرد در بارۀ اسيرى كه مشركان و كافران او را باسارت بگيرند و وقت نماز فرا رسد و كافرى كه او را اسير كرده اجازۀ نماز باو ندهد، يا از نماز خواندن منعش كند چه بايد بكند؟ فرمود: با اشاره سر يا چشم به ايماء نماز بگزارد.

divider