شناسه حدیث :  ۹۵۲۶۰

  |  

نشانی :  تهذيب الأحکام  ,  جلد۸  ,  صفحه۳۱۳  

عنوان باب :   الجزء الثامن كِتَابُ اَلْأَيْمَانِ وَ اَلنُّذُورِ وَ اَلْكَفَّارَاتِ 5 - بَابُ اَلنُّذُورِ

معصوم :   امام صادق (علیه السلام)

اَلْحُسَيْنُ بْنُ سَعِيدٍ عَنْ صَفْوَانَ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ عَنْبَسَةَ بْنِ مُصْعَبٍ قَالَ: نَذَرْتُ فِي اِبْنٍ لِي إِنْ عَافَاهُ اَللَّهُ أَنْ أَحُجَّ مَاشِياً فَمَشَيْتُ حَتَّى بَلَغْتُ اَلْعَقَبَةَ فَاشْتَكَيْتُ فَرَكِبْتُ ثُمَّ وَجَدْتُ رَاحَةً فَمَشَيْتُ فَسَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ «إِنِّي أُحِبُّ إِنْ كُنْتَ مُوسِراً أَنْ تَذْبَحَ بَقَرَةً» فَقُلْتُ مَعِي نَفَقَةٌ وَ لَوْ شِئْتُ أَنْ أَذْبَحَ لَفَعَلْتُ وَ عَلَيَّ دَيْنٌ فَقَالَ «إِنِّي أُحِبُّ إِنْ كُنْتَ مُوسِراً أَنْ تَذْبَحَ بَقَرَةً» فَقُلْتُ أَ شَيْءٌ وَاجِبٌ أَفْعَلُهُ فَقَالَ «لاَ مَنْ جَعَلَ لِلَّهِ شَيْئاً فَبَلَغَ جُهْدَهُ فَلَيْسَ عَلَيْهِ شَيْءٌ» .
زبان ترجمه:

گزیده تهذیب ;  ج ۵  ص ۲۵

* *4 - من نذر كردم كه اگر خداوند عزت فرزند مرا شفا بخشد، پياده خانۀ خدا را زيارت كنم. لذا پياده عازم حج شدم و تا گردنه پياده رفتم ولى در اثر كوفت پاها ناچار شدم كه بر شتر سوار گردم و بعد از يك شب استراحت مجددا پياده روان گشتم. سپس مسئله را از ابو عبد اللّه صادق (ع) پرسيدم و ابو عبد اللّه گفت: من دوست دارم كه اگر مال و ثروت دارى يك گاو قربانى تقديم كنى. من گفتم: وجه كافى در اختيار دارم و اگر بخواهم مى‌توانم يك گاو قربانى تقديم كنم ولى قرضى بر گردن دارم كه بايد بپردازم. ابو عبد اللّه گفت: من دوست دارم كه اگر امكانات كافى دارى يك گاو قربانى تقديم كنى.
من گفتم: آيا واجب و لازم است كه آن را انجام دهم‌؟ ابو عبد اللّه گفت: نه. هر كس به خاطر رضاى خدا نذر كند ولى از انجام آن عاجز بماند و از پا درآيد، تكليفى بر عهدۀ او نخواهد بود.
توجه: به حديث 2210 و شرح آن مراجعه شود.

divider