شناسه حدیث :  ۹۵۲۵۱

  |  

نشانی :  تهذيب الأحکام  ,  جلد۸  ,  صفحه۳۱۱  

عنوان باب :   الجزء الثامن كِتَابُ اَلْأَيْمَانِ وَ اَلنُّذُورِ وَ اَلْكَفَّارَاتِ 5 - بَابُ اَلنُّذُورِ

معصوم :   امام صادق (علیه السلام)

اَلْحُسَيْنُ بْنُ سَعِيدٍ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِيسَى عَنْ سَمَاعَةَ قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ رَجُلٍ جَعَلَ عَلَيْهِ أَيْمَاناً أَنْ يَمْشِيَ إِلَى اَلْكَعْبَةِ أَوْ صَدَقَةً أَوْ نَذْراً أَوْ هَدْياً إِنْ هُوَ كَلَّمَ أَبَاهُ أَوْ أُمَّهُ أَوْ أَخَاهُ أَوْ ذَا رَحِمٍ أَوْ قَطْعَ قَرَابَةٍ أَوْ مَأْثَماً يُقِيمُ عَلَيْهِ أَوْ أَمْراً لاَ يَصْلُحُ لَهُ فِعْلُهُ فَقَالَ «لاَ يَمِينَ فِي مَعْصِيَةِ اَللَّهِ إِنَّمَا اَلْيَمِينُ اَلْوَاجِبَةُ اَلَّتِي يَنْبَغِي لِصَاحِبِهَا أَنْ يَفِيَ بِهَا مَا جَعَلَ لِلَّهِ عَلَيْهِ فِي اَلشُّكْرِ إِنْ هُوَ عَافَاهُ اَللَّهُ مِنْ مَرَضِهِ أَوْ عَافَاهُ مِنْ أَمْرٍ يَخَافُهُ أَوْ رَدَّ عَلَيْهِ مَالَهُ أَوْ رَدَّهُ مِنْ سَفَرٍ أَوْ رَزَقَهُ رِزْقاً فَقَالَ لِلَّهِ عَلَيَّ كَذَا وَ كَذَا شُكْراً فَهَذَا اَلْوَاجِبُ عَلَى صَاحِبِهِ يَنْبَغِي لَهُ أَنْ يَفِيَ بِهِ» .
زبان ترجمه:

گزیده تهذیب ;  ج ۵  ص ۲۳

* *31 - از ابو عبد اللّه صادق (ع) پرسيدم: اگر كسى تعهدات سنگينى بر عهده بگيرد كه پياده به حج برود. همۀ اموال خود را در راه خدا
تصدق كند. همۀ بردگان خود را آزاد كند. يا اموال خود را نذر خانۀ كعبه نمايد و يا به صورت قربانى به منى ببرد، در صورتى كه با پدرش، مادرش، يا خويشان ديگرش سخن بگويد. و يا برعكس بگويد: در صورتى كه با يكى از خويشان خود قهر كند يا گناهى را كه قبلا مرتكب مى‌شده، باز هم تكرار كند و يا دست به كارى بزند كه صالح و شايسته نباشد، همۀ اين تعهدات را اجرا كند. آيا اين گونه تعهدات، لازم الاجرا است‌؟ ابو عبد اللّه گفت: در معصيت و نافرمانى هرگونه سوگندى لغو و باطل است. فقط‍‌ آن سوگندى درست و لازم الاجرا است كه در برابر خدا تعهد كند: اگر از بيمارى نجات يابد و يا از خطر برهد و يا سرمايه‌اش را بازپس بگيرد و يا به سلامت از سفر باز گردد و يا روزى فراوانى بدست آورد، به شكرانۀ اين نعمت چنين و چنان كند. رعايت اين‌گونه سوگند و تعهد واجب است و مسلمين بايد بدان پابند باشند.
توجه: به حديث 4316 گزيدۀ كافى و شرح آن مراجعه شود.

divider