شناسه حدیث :  ۹۴۹۰۵

  |  

نشانی :  تهذيب الأحکام  ,  جلد۸  ,  صفحه۲۲۵  

عنوان باب :   الجزء الثامن كِتَابُ اَلْعِتْقِ وَ اَلتَّدْبِيرِ وَ اَلْمُكَاتَبَةِ 1 - بَابُ اَلْعِتْقِ وَ أَحْكَامِهِ

معصوم :   امام صادق (علیه السلام)

مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ يَحْيَى عَنْ مُوسَى بْنِ عُمَرَ عَنِ اِبْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَا تَقُولُ فِي رَجُلٍ يَهَبُ لِعَبْدِهِ أَلْفَ دِرْهَمٍ أَوْ أَقَلَّ أَوْ أَكْثَرَ فَيَقُولُ حَلِّلْنِي مِنْ ضَرْبِي إِيَّاكَ وَ مِنْ كُلِّ مَا كَانَ مِنِّي إِلَيْكَ وَ مِمَّا أَخَفْتُكَ وَ أَرْهَبْتُكَ فَيُحَلِّلُهُ وَ يَجْعَلُهُ فِي حِلٍّ رَغْبَةً فِيمَا أَعْطَاهُ ثُمَّ إِنَّ اَلْمَوْلَى بَعْدُ أَصَابَ اَلدَّرَاهِمَ اَلَّتِي كَانَ أَعْطَاهَا فِي مَوْضِعٍ قَدْ وَضَعَهَا فِيهِ اَلْعَبْدُ فَأَخَذَهَا اَلْمَوْلَى أَ حَلاَلٌ هِيَ لَهُ قَالَ فَقَالَ «لاَ تَحِلُّ لَهُ لِأَنَّهُ اِفْتَدَى بِهَا نَفْسَهُ مِنَ اَلْعَبْدِ مَخَافَةَ اَلْعُقُوبَةِ وَ اَلْقِصَاصِ » قَالَ فَقُلْتُ لَهُ فَعَلَى اَلْعَبْدِ أَنْ يُزَكِّيَهَا إِذَا حَالَ عَلَيْهَا اَلْحَوْلُ قَالَ «لاَ إِلاَّ أَنْ يَعْمَلَ لَهُ بِهَا وَ لاَ يُعْطَى اَلْعَبْدُ مِنَ اَلزَّكَاةِ شَيْئاً» .
زبان ترجمه:

گزیده تهذیب ;  ج ۴  ص ۳۷۴

* *41 - به ابو عبد اللّه صادق (ع) گفتم: اگر خواجه هزار درهم يا كمتر و بيشتر به غلام خود عطا كند و بگويد: در مقابل اين مبلغ، مرا از ضرب
و شتم و هرگونه ترس و تهديد و ايرادى كه بر تو وارد كرده‌ام حلال كن، و غلام با ذوق و شوق، آن مبلغ را بگيرد و خواجه را حلال كند. ولى خواجه بعدا از نهانگاه سكه‌ها آگاه شود و آن را براى خود بردارد، حلال خواهد بود؟ ابو عبد الله گفت: حلال نخواهد بود، زيرا با پرداخت اين مبلغ جان خود را از برده‌اش خريده است كه روز قيامت او را عقاب و قصاص نكند.
توجه: به حديث 1043 گزيدۀ فقيه مراجعه شود.

divider