شناسه حدیث :  ۷۵۰۶۷

  |  

نشانی :  وقعة الطف  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۳۲  

عنوان باب :   [بدء القتال] [الحملة الرابعة] [صلاة الظهر]

معصوم :   امام حسین (علیه السلام)

ثُمَّ: صَلَّى بِهِمُ اَلْحُسَيْنُ [عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ] صَلاَةَ اَلْخَوْفِ فَاسْتَقْدَمَ [سَعِيدُ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ اَلْحَنَفِيُّ] أَمَامَهُ، فَاسْتَهْدَفَ لَهُمْ يَرْمُونَهُ بِالنَّبْلِ يَمِيناً وَ شِمَالاً، فَمَا زَالَ يُرْمَى قَائِماً بَيْنَ يَدَيْهِ حَتَّى سَقَطَ [رَحْمَةُ اَللَّهِ عَلَيْهِ].
زبان ترجمه:

مقتل أبي مخنف ;  ج ۱  ص ۱۷۲

آنگاه حسين [عليه السّلام] و يارانش نماز خوف را به جماعت خواندند [سعيد بن عبد الله حنفى] پيش روى [حسين عليه السّلام] ايستاد، و هدف تيرهاى [دشمن] قرار گرفت، از راست و چپ به او تير مى‌زدند، همچنان به او تير مى‌زدند و او پيش روى [ابى عبد الله عليه السّلام] ايستاده بود تا اينكه آخر كار به زمين افتاد [رحمت خدا بر او باد.]

divider