شناسه حدیث :  ۷۵۰۶۶

  |  

نشانی :  وقعة الطف  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۳۱  

عنوان باب :   [بدء القتال] [الحملة الرابعة] [مقتل الحرّ بن يزيد الرياحي]

معصوم :   امام حسین (علیه السلام)

وَ بَرَزَ اَلْحُرُّ] فَأَخَذَ يَرْتَجِزُ وَ يَقُولُ: [إِنِّي أَنَا اَلْحُرُّ وَ مَأْوَى اَلضَّيْفِ]أَضْرِبُ فِي أَعْرَاضِهِمْ بِالسَّيْفِ عَنْ خَيْرِ مَنْ حَلَّ مِنًى وَ اَلْخَيْفِ[أَضْرِبُهُمْ وَ لاَ أَرَى مِنْ حَيْفٍ] وَ يَقُولُ أَيْضاً: آلَيْتُ لاَ أُقْتَلُ حَتَّى أَقْتُلاَوَ لَنْ أُصَابَ اَلْيَوْمَ إِلاَّ مُقْبِلاً أَضْرِبُهُمْ بِالسَّيْفِ ضَرْباً مِقْصَلاًلاَ نَاكِلاً عَنْهُمْ وَ لاَ مُهَلَّلاً [وَ خَرَجَ مَعَهُ زُهَيْرُ بْنُ اَلْقَيْنِ فَ] قَاتَلاَ قِتَالاً شَدِيداً، فَكَانَ إِذَا شَدَّ أَحَدُهُمَا فَإِنِ اُسْتُلْحِمَ شَدَّ اَلْآخَرُ حَتَّى يُخَلِّصَهُ، فَفَعَلاَ ذَلِكَ سَاعَةً، ثُمَّ شَدَّتْ رَجَّالَةٌ عَلَى اَلْحُرِّ بْنِ يَزِيدَ فَقُتِلَ [رَحْمَةُ اَللَّهِ عَلَيْهِ].
زبان ترجمه:

مقتل أبي مخنف ;  ج ۱  ص ۱۷۱

حرّ [به ميدان] آمد و شروع به رجز خواندن كرد مى‌گفت: من حرّ مهمان‌نوازم كه اين لشكر انبوه را با شمشير خواهم زد.[اين لشكر را] به دفاع از كسى كه در سرزمين منى و خيف بوده [مى‌كوبم] و به آنان ضربه مى‌زنم و [در اين كار] هيچ گونه ستمى به نظرم نمى‌رسد. و همچنين [به شعر] مى‌گفت: سوگند كه من تا آنان را نكشم، كشته نخواهم شد. [هرگز به آنان پشت نخواهم كرد] امروز زخمى از آنان به پشت من نخواهد رسيد. با شمشيرم به آنان ضربه‌اى برنده خواهم زد، در حالى كه نه روى خود را بر مى‌گردانم و نه خواهم ترسيد.[زهير بن قين همراه حرّ به ميدان آمده بود، آن دو] جنگ سختى بپاكردند، وقتى يكى از آن دو حمله مى‌كرد و درگيرى شدت مى‌گرفت، ديگرى يورش مى‌برد و او را رهايى مى‌داد. آن دو ساعتى به همين منوال جنگيدند، بعد پياده نظام [دشمن] بر حرّ بن يزيد يورش بردند و حرّ كشته شد.[رحمت خدا بر او باد.]

divider