شناسه حدیث :  ۷۵۰۵۰

  |  

نشانی :  وقعة الطف  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۰۵  

عنوان باب :   [صبيحة يوم عاشوراء]

معصوم :   امام حسین (علیه السلام)

[وَ]: لَمَّا صَبَّحَتِ اَلْخَيْلُ اَلْحُسَيْنَ [عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ] رَفَعَ اَلْحُسَيْنُ يَدَيْهِ فَقَالَ: اَللَّهُمَّ أَنْتَ ثِقَتِي فِي كُلِّ كَرْبٍ، وَ رَجَائِي فِي كُلِّ شِدَّةٍ، وَ أَنْتَ لِي فِي كُلِّ أَمْرٍ نَزَلَ بِي ثِقَةٌ وَ عُدَّةٌ، كَمْ مِنْ هَمٍّ يَضْعُفُ فِيهِ اَلْفُؤَادُ وَ تَقِلُّ فِيهِ اَلْحِيلَةُ، وَ يَخْذُلُ فِيهِ اَلصَّدِيقُ وَ يَشْمَتُ فِيهِ اَلْعَدُوُّ، أَنْزَلْتُهُ بِكَ وَ شَكَوْتُهُ إِلَيْكَ، رَغْبَةً مِنِّي عَمَّنْ سِوَاكَ، فَفَرَّجْتَهُ وَ كَشَفْتَهُ، فَأَنْتَ وَلِيُّ كُلِّ نِعْمَةٍ، وَ صَاحِبُ كُلِّ حَسَنَةٍ وَ مُنْتَهَى كُلِّ رَغْبَةٍ [وَ قَالَ اَلضَّحَّاكُ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ اَلْمَشْرِقِيُّ اَلْهَمْدَانِيُّ، وَ هُوَ اَلَّذِي نَجَا مِنَ أَصْحَابِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ]: لَمَّا أَقْبَلُوا نَحْوَنَا فَنَظَرُوا إِلَى اَلنَّارِ تَضْطَرِمُ فِي اَلْحَطَبِ وَ اَلْقَصَبِ اَلَّذِي كُنَّا أَلْهَبْنَا فِيهِ اَلنَّارَ مِنْ وَرَائِنَا لِئَلاَّ يَأْتُونَا مِنْ خَلْفِنَا، إِذْ أَقْبَلَ إِلَيْنَا مِنْهُمْ رَجُلٌ يَرْكُضُ [فَرَسَهُ وَ هُوَ] كَامِلُ اَلْأَدَاةِ، فَلَمْ يُكَلِّمْنَا حَتَّى مَرَّ عَلَى أَبْيَاتِنَا، فَنَظَرَ إِلَى أَبْيَاتِنَا فَإِذَا هُوَ لاَ يَرَى إِلاَّ حَطَباً تَلْتَهِبُ اَلنَّارُ فِيهِ، فَرَجَعَ [وَ] نَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ. يَا حُسَيْنُ! اِسْتَعْجَلْتَ اَلنَّارَ فِي اَلدُّنْيَا قَبْلَ يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ! فَقَالَ اَلْحُسَيْنُ [عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ]: مَنْ هَذَا؟ كَأَنَّهُ شِمْرُ بْنُ ذِي اَلْجَوْشَنِ؟! فَقَالُوا: نَعَمْ أَصْلَحَكَ اَللَّهُ، هُوَ هُوَ. فَقَالَ: يَا اِبْنَ رَاعِيَةِ اَلْمِعْزَى! أَنْتَ أَوْلَى بِهَا صِلِيّاً! فَقَالَ لَهُ مُسْلِمُ بْنُ عَوْسَجَةَ: يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ جُعِلْتُ فِدَاكَ أَ لاَ أَرْمِيهِ بِسَهْمٍ، فَإِنَّهُ قَدْ أَمْكَنَنِي، وَ لَيْسَ يَسْقُطُ سَهْمٌ [مِنِّي] فَالْفَاسِقُ مِنْ أَعْظَمِ اَلْجَبَّارِينَ! فَقَالَ لَهُ اَلْحُسَيْنُ [عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ]: لاَ تَرْمِهِ، فَإِنِّي أَكْرَهُ أَنْ أَبْدَأَهُمْ .
زبان ترجمه:

مقتل أبي مخنف ;  ج ۱  ص ۱۴۸

وقتى لشكر عمر سعد صبحگاه سراغ حسين [عليه السّلام] آمدند، حسين عليه السّلام دو دست خويش را بلند كرد و عرض نمود: «خدايا! تو در هر سختى و اندوهى مورد اطمينان من و در هر گرفتارى اميدم هستى، و در هر مسئله‌اى كه برايم رخ مى‌دهد اطمينان‌بخش و مدد كارم مى‌باشى، چه غمها كه بواسطه آن دلها به ضعف مى‌گراييد و چاره‌اش به كاستى مى‌رفت، و در آن دوست [مرا] رها مى‌كرد و دشمن از آن مسرور مى‌شد [ولى هنگامى كه آن را نزد تو مى‌آوردم و از آن بدرگاهت شكوه مى‌كردم و چاره‌اش را از غير تو نمى‌جستم، آن را مى‌گشودى و مى‌زدودى، تو ولىّ‌ هر نعمت و صاحب هر نيكى و غايت هر خواسته‌اى.» ][ضحاك بن عبد الله مشرقىّ‌ همدانى مى‌گويد:] هنگامى كه [سپاه كوفه] به طرف ما آمدند و نگاهشان به آتشى كه در نى و هيزم شعله‌ور بود افتاد-[آتشى] كه ما براى اينكه آنها از پشت به ما حمله نكنند برافروخته بوديم-مردى از آنها با تجهيزات كامل در حالى كه [اسبش] را مى‌راند به سوى ما آمد، بى‌آنكه سخنى با ما بگويد از كنار خيمه‌هاى ما گذر كرد و به خيمه‌هايمان نگريست؛ ولى چيزى جز هيزمى كه آتش در آن شعله مى‌كشيد مشاهده نكرد، از اين رو برگشت و با صداى بلند گفت: اى حسين! عجله كرده‌اى پيش از آتش روز قيامت آتش دنيا را برگزيده‌اى! حسين [عليه السّلام] فرمود: اين كيست‌؟ گويا شمر بن ذى الجوشن است‌؟! گفتند: بله خدا سلامتت بدارد، خودش است. [حسين عليه السّلام] فرمود: اى پسر زن بزچران! تو سزاوار سرخ شدن در آتش هستى! [در اين ميان] مسلم بن عوسجه گفت: اى پسر رسول خدا! فدايت شوم، با تير او را نزنم‌؟ مى‌توانم او را بزنم، تيرم به خطا نمى‌رود، آن فاسق از بزرگترين زورگويان است. حسين [عليه السّلام] فرمود: تير نزن، من دوست ندارم آغازگر [جنگ] باشم.

divider