شناسه حدیث :  ۷۵۰۳۶

  |  

نشانی :  وقعة الطف  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۸۸  

عنوان باب :   خروج ابن سعد إلى الحسين عليه السّلام] [كتاب ابن زياد إلى ابن سعد و جوابه ثانيا]

معصوم :   امام حسین (علیه السلام)

ثُمَّ كَتَبَ عُبَيْدُ اَللَّهِ بْنُ زِيَادٍ إِلَى عُمَرَ بْنِ سَعْدٍ: «أَمَّا بَعْدُ، فَإِنِّي لَمْ أَبْعَثْكَ إِلَى اَلْحُسَيْنِ [عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ] لِتَكُفَّ عَنْهُ، وَ لاَ لِتُطَاوِلَهُ، وَ لاَ لِتُمَنِّيَهُ اَلسَّلاَمَةَ وَ اَلْبَقَاءَ، وَ لاَ لِتَقْعُدَ لَهُ عِنْدِي شَافِعاً... اُنْظُرْ فَإِنْ نَزَلَ حُسَيْنٌ وَ أَصْحَابُهُ عَلَى اَلْحُكْمِ وَ اِسْتَسْلَمُوا، فَابْعَثْ بِهِمْ إِلَيَّ سِلْماً، وَ إِنْ أَبَوْا فَازْحَفْ إِلَيْهِمْ حَتَّى تَقْتُلَهُمْ وَ تُمَثِّلَ بِهِمْ! فَإِنَّهُمْ لِذَلِكَ مُسْتَحِقُّونَ! فَإِنْ قُتِلَ حُسَيْنٌ فَأَوْطِئِ اَلْخَيْلَ صَدْرَهُ وَ ظَهْرَهُ! فَإِنَّهُ عَاقٌّ شَاقٌّ، قَاطِعٌ ظَلُومٌ! وَ لَيْسَ دَهْرِي فِي هَذَا أَنْ يَضُرَّ بَعْدَ اَلْمَوْتِ شَيْئاً، وَ لَكِنْ عَلَيَّ قَوْلٌ: لَوْ قَدْ قَتَلْتُهُ فَعَلْتُ هَذَا بِهِ! إِنْ أَنْتَ مَضَيْتَ لِأَمْرِنَا فِيهِ جَزَيْنَاكَ جَزَاءَ اَلسَّامِعِ اَلْمُطِيعِ، وَ إِنْ أَبَيْتَ فَاعْتَزِلْ عَمَلَنَا وَ جُنْدَنَا، وَ خَلِّ بَيْنَ شِمْرِ بْنِ ذِي اَلْجَوْشَنِ وَ بَيْنَ اَلْعَسْكَرِ، فَإِنَّا قَدْ أَمَرْنَاهُ بِأَمْرِنَا، وَ اَلسَّلاَمُ ثُمَّ إِنَّ عُبَيْدَ اَللَّهِ بْنَ زِيَادٍ دَعَا شِمْرَ بْنَ ذِي اَلْجَوْشَنِ فَقَالَ لَهُ: اُخْرُجْ بِهَذَا اَلْكِتَابِ إِلَى عُمَرَ بْنِ سَعْدٍ، فَلْيَعْرِضْ عَلَى اَلْحُسَيْنِ وَ أَصْحَابِهِ اَلنُّزُولَ عَلَى حُكْمِي، فَإِنْ فَعَلُوا فَلْيَبْعَثْ بِهِمْ إِلَيَّ سِلْماً، وَ إِنْ هُمْ أَبَوْا فَلْيُقَاتِلْهُمْ، فَإِنْ فَعَلَ فَاسْمَعْ لَهُ وَ أَطِعْ، وَ إِنْ هُوَ أَبَى فَقَاتِلْهُمْ، فَأَنْتَ أَمِيرُ اَلنَّاسِ، وَ ثِبْ عَلَيْهِ فَاضْرِبْ عُنُقَهُ وَ اِبْعَثْ إِلَيَّ بِرَأْسِهِ [يَعْنِي اِبْنَ سَعْدٍ]. [وَ] لَمَّا قَبَضَ شِمْرُ بْنُ ذِي اَلْجَوْشَنِ اَلْكِتَابَ قَامَ هُوَ وَ عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ أَبِي اَلْمَحَلِّ بْنِ حِزَامٍ (اَلْكِلاَبِيُّ) فَقَالَ عَبْدُ اَللَّهِ: أَصْلَحَ اَللَّهُ اَلْأَمِيرَ! إِنَّ بَنِي أُخْتِنَا [أُمِّ اَلْبَنِينَ: اَلْعَبَّاسَ وَ عَبْدَ اَللَّهِ وَ جَعْفَراً وَ عُثْمَانَ] مَعَ اَلْحُسَيْنِ [عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ] فَإِنْ رَأَيْتَ أَنْ تَكْتُبَ لَهُمْ أَمَاناً فَعَلْتَ. قَالَ [اِبْنُ زِيَادٍ]: نَعَمْ، وَ نُعْمَةُ عَيْنٍ! فَأَمَرَ كَاتِبَهُ فَكَتَبَ لَهُمْ أَمَاناً... فَبَعَثَ بِهِ عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ أَبِي اَلْمَحَلِّ [بْنِ حِزَامٍ اَلْكِلاَبِيُّ] مَعَ مَوْلًى لَهُ يُقَالُ لَهُ: كُزْمَانُ.
زبان ترجمه:

مقتل أبي مخنف ;  ج ۱  ص ۱۲۷

بعد به عمر بن سعد نوشت: «من تو را سراغ حسين نفرستاده‌ام تا گرۀ كارش را بگشايى و به وى نيكى و بخشش كنى، و يا آرزوى سلامت و بقايش را كرده، نزد من برايش شفاعت نمايى ... ببين اگر حسين و يارانش تحت فرمان ما در آمده و تسليم شدند، آنها را در حال تسليم نزدم بفرست.» ولى اگر نپذيرفتند [تسليم نشدند] به طرفشان يورش برده آنها را به قتل برسان با آنها كارى كن كه عبرت سايرين شوند، چرا كه آنان مستحق اين [مجازاتند]! اگر حسين كشته شد بر سينه و پشتش اسب بتازان! زيرا او نافرمان، عصيانگر و قاطع رحم و بسيار ظالم است! گرچه هرگز نمى‌پندارم كه [اسب‌دوانى] بعد از مرگ ضررى [به مرده] برساند، لكن به خود قول داده‌ام اگر [حسين] را كشتم با او چنين كنم! اگر به دستور ما در مورد او عمل بكنى پاداش فرمانبردار شنوا را به تو خواهيم داد. و اگر نپذيرى از كارگزارى ما و سپاه ما بركنارى، لشكر را به شمر بن ذى الجوشن بسپار، كه ما او را مأمور اجراى دستوراتمان كرده‌ايم. و السلام.»بعد عبيد الله بن زياد، شمر بن ذى الجوشن را خواست، گفت: با اين نامه نزد عمر بن سعد برو، او بايد به حسين و يارانش پيشنهاد كند تا تحت فرمان من درآيند، اگر پذيرفتند آنان را در حال تسليم نزد من بفرستد. و اگر نپذيرفتند با آنان بجنگد، اگر اين كار را انجام داد گوش به فرمانش باش و از او اطاعت كن، و اگر [از انجام اين مأموريت] سرباز زد تو با آنها به جنگ چرا كه شما از طرف من فرماندۀ مردم هستى، به ابن سعد حمله كن گردنش را بزن سرش را برايم بفرست. وقتى شمر بن ذى الجوشن آن نامه را گرفت، و همراه با عبد الله بن أبى محل بن حزام كلابى برخاست، عبد الله به [ابن زياد] گفت: خدا امير را به سلامت بدارد! خواهرزاده‌هاى ما يعنى عباس و عبد الله و جعفر و عثمان با حسين هستند اگر صلاح مى‌دانى برايشان امان‌نامه بنويسى، بنويس. ابن زياد گفت: بله به روى چشم! و به كاتبش دستور داد تا برايشان أمان [نامه] نوشت. و آن را توسط‍‌ عبد الله بن أبى محل [بن حزام كلابى] و برده‌اش به نام كزمان [براى فرزندان ام البنين] فرستاد.

divider