شناسه حدیث :  ۷۴۹۴۶

  |  

نشانی :  وقعة الطف  ,  جلد۱  ,  صفحه۳  

عنوان باب :   [الحسين عليه السّلام في المدينة] [وصيّة معاوية]

معصوم :   امام حسین (علیه السلام)

.. وَ كَانَ عَهْدُهُ اَلَّذِي عَهِدَ: مَا ذَكَرَهُ هِشَامُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِي مِخْنَفٍ قَالَ: حَدَّثَنِي عَبْدُ اَلْمَلِكِ بْنُ نَوْفَلِ بْنِ مُسَاحِقِ بْنِ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ مَخْرَمَةَ: أَنَّ مُعَاوِيَةَ لَمَّا مَرِضَ مَرْضَتَهُ اَلَّتِي هَلَكَ فِيهَا، دَعَا يَزِيدَ اِبْنَهُ ، فَقَالَ: يَا بُنَيَّ؛ إِنِّي قَدْ كَفَيْتُكَ اَلرِّحْلَةَ وَ اَلتَّرْحَالَ، وَ وَطَّأْتُ لَكَ اَلْأَشْيَاءَ، وَ ذَلَّلْتُ لَكَ اَلْأَعْدَاءَ، وَ أَخْضَعْتُ لَكَ أَعْنَاقَ اَلْعَرَبِ، وَ جَمَعْتُ لَكَ مِنْ جَمْعٍ وَاحِدٍ ، وَ إِنِّي لاَ أَتَخَوَّفُ أَنْ يُنَازِعَنَّكَ هَذَا اَلْأَمْرَ اَلَّذِي اِسْتَتَبَّ لَكَ إِلاَّ أَرْبَعَةُ نَفَرٍ مِنْ قُرَيْشٍ: اَلْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ ، وَ عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ عُمَرَ ، وَ عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ اَلزُّبَيْرِ ، وَ عَبْدُ اَلرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ . فَأَمَّا عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ عُمَرَ: فَرَجُلٌ قَدْ وَقَذَتْهُ اَلْعِبَادَةُ، وَ إِذَا لَمْ يَبْقَ أَحَدٌ غَيْرُهُ بَايَعَكَ. وَ أَمَّا اَلْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ: فَإِنَّ أَهْلَ اَلْعِرَاقِ لَنْ يَدَعُوهُ حَتَّى يُخْرِجُوهُ فَإِنْ خَرَجَ عَلَيْكَ فَظَفِرْتَ بِهِ فَاصْفَحْ عَنْهُ فَإِنَّ لَهُ رَحِماً مَاسَّةً وَ حَقّاً عَظِيماً!. وَ أَمَّا اِبْنُ أَبِي بَكْرٍ: فَرَجُلٌ إِنْ رَأَى أَصْحَابَهُ صَنَعُوا شَيْئاً صَنَعَ مِثْلَهُمْ، لَيْسَ لَهُ هِمَّةٌ إِلاَّ فِي اَلنِّسَاءِ وَ اَللَّهْوِ. وَ أَمَّا اَلَّذِي يَجْثِمُ لَكَ جُثُومَ اَلْأَسَدِ وَ يُرَاوِغُكَ مُرَاوَغَةَ اَلثَّعْلَبِ، فَإِذَا أَمْكَنْتَهُ فُرْصَةً وَثَبَ، فَذَاكَ اِبْنُ اَلزُّبَيْرِ؛ فَإِنْ هُوَ فَعَلَهَا بِكَ فَقَطِّعْهُ إِرْباً إِرْباً .
زبان ترجمه:

مقتل أبي مخنف ;  ج ۱  ص ۲۱

هنگامى كه معاويه به مرضى كه موجب مرگش گرديد مبتلا شد، پسرش يزيد را خواسته، به او گفت: پسرم؛ من رنج و محنت سفر و به اينجا و آنجا رفتن [براى بيعت گرفتن از مردم] را از تو كم كرده‌ام [كنايه از اينكه خودم به شهرهاى مختلف رفته‌ام و از مردم برايت بيعت گرفته‌ام] و كارها را برايت آماده و مهيا ساخته‌ام، دشمنانت را سركوب كرده، گردن‌كشان عرب را در برابرت خاضع نموده‌ام، وحدت و يكپارچگى را برايت فراهم ساخته‌ام. بر سر خلافتى كه برايت برپا شده از كسى باكى ندارم جز چهار نفر از قريش: حسين بن على و عبد الله بن عمر و عبد الله بن زبير و عبد الرحمن بن أبى بكر، أمّا عبد الله بن عمر، كسى است كه بشدت در عبادت فرو رفته [عبادت او را به سختى انداخته است] اگر ببيند غير از او كسى باقى نمانده [كه بيعت نكرده باشد] با تو بيعت خواهد كرد. أمّا حسين بن على: كه أهل عراق در كمين‌اند تا او را به قيام دعوت كنند، اگر عليه تو قيام كرد و تو بر او چيره شدى از او در گذر، زيرا از خانوادۀ مهمى است و حق عظيمى بر مردم دارد. أمّا [عبد الرحمن] ابن أبى بكر: كسى است كه اگر ببيند همراهانش عملى انجام داده‌اند او هم همانند آنان عمل مى‌كند، هنرى بيش از زنبارگى و خوشگذرانى ندارد ولى كسى كه خود را به زمين چسبانده و چون شير به سويت خيز گرفته، و مثل روباه در كمين است تا تو را بفريبد و اگر فرصتى به دست آورد به سويت حمله مى‌كند عبد الله بن زبير است، اگر با تو چنين كرد او را قطعه‌قطعه كن.

divider