شناسه حدیث :  ۴۸۰۴۱۴

  |  

نشانی :  زاد المعاد  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۳۴  

عنوان باب :   [كتاب زاد المعاد] الباب الثالث عشر في بيان أحكام الأموات الفصل الأول في بيان آداب و أحكام حال الاحتضار و رفع الميت

معصوم :   مضمر

وَ وَرَدَ فِي اَلْأَحَادِيثِ اَلْمُعْتَبَرَةِ أَنَّهُ إِذَا تَعَسَّرَ عَلَيْهِ خُرُوجُ اَلرُّوحِ فَلْيَذْهَبُوا بِهِ إِلَى حَيْثُ كَانَ مُصَلاَّهُ اَلَّذِي كَانَ يُصَلِّي فِيهِ دَائِماً؛ فَلَوْ كَانَ وَ اَلْحَالُ هَذِهِ أَمَلٌ لِشِفَائِهِ شُفِيَ وَ إِلاَّ خَرَجَتْ رُوحُهُ بِيُسْرٍ.
زبان ترجمه:

زاد المعاد / ترجمه موسوی ;  ج ۱  ص ۷۱۷

و در احاديث معتبره وارد شده است كه اگر جان كندن بر او دشوار شود آن را ببرند به آنجايى كه هميشه نماز مى‌كرده است يا بخوابانند او را بر روى جاى نمازى كه بر آن نماز مى‌كرده است زيرا كه اگر اميد شفا هست شفا مى‌يابد و الاّ جانش به آسانى برمى‌آيد.

divider