شناسه حدیث :  ۴۸۰۴۱۲

  |  

نشانی :  زاد المعاد  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۳۲  

عنوان باب :   [كتاب زاد المعاد] الباب الثالث عشر في بيان أحكام الأموات الفصل الأول في بيان آداب و أحكام حال الاحتضار و رفع الميت

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)

وَ رُوِيَ بِسَنَدٍ مُعْتَبَرٍ عَنْ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ: مَنْ لَمْ يُحْسِنِ اَلْوَصِيَّةَ عِنْدَ مَوْتِهِ كَانَ ذَلِكَ نَقْصاً فِي عَقْلِهِ وَ مُرُوَّتِهِ. قِيلَ: يَا رَسُولَ اَللَّهِ، وَ كَيْفَ اَلْوَصِيَّةُ؟ قَالَ: إِذَا اِقْتَرَبَتْ وَفَاتُهُ وَ اِجْتَمَعَ لَدَيْهِ اَلنَّاسُ قَالَ: اَللَّهُمَّ فَاطِرَ اَلسَّمَاوَاتِ وَ اَلْأَرْضِ، عَالِمَ اَلْغَيْبِ وَ اَلشَّهَادَةِ اَلرَّحْمَنَ اَلرَّحِيمَ، إِنِّي أَعْهَدُ إِلَيْكَ أَنِّي أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ وَحْدَكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ، وَ أَنَّ مُحَمَّداً صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ عَبْدُكَ وَ رَسُولُكَ وَ أَنَّ اَلسَّاعَةَ آتِيَةٌ لاَ رَيْبَ فِيهَا وَ أَنَّكَ تَبْعَثُ مَنْ فِي اَلْقُبُورِ وَ أَنَّ اَلْحِسَابَ حَقٌّ وَ أَنَّ اَلْجَنَّةَ حَقٌّ وَ مَا وَعَدَ اَللَّهُ فِيهَا مِنَ اَلنَّعِيمِ مِنَ اَلْمَأْكَلِ وَ اَلْمَشْرَبِ وَ اَلنِّكَاحِ حَقٌّ وَ أَنَّ اَلنَّارَ حَقٌّ وَ أَنَّ اَلْإِيمَانَ حَقٌّ وَ أَنَّ اَلدِّينَ كَمَا وَصَفْتَ وَ أَنَّ اَلْإِسْلاَمَ كَمَا شَرَعْتَ وَ أَنَّ اَلْقَوْلَ كَمَا قُلْتَ وَ أَنَّ اَلْقُرْآنَ كَمَا أَنْزَلْتَ وَ أَنَّكَ أَنْتَ اَللَّهُ اَلْحَقُّ اَلْمُبِينُ، وَ أَنِّي أَعْهَدُ إِلَيْكَ فِي دَارِ اَلدُّنْيَا أَنِّي رَضِيتُ بِكَ رَبّاً، وَ بِالْإِسْلاَمِ دِيناً وَ بِمُحَمَّدٍ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ نَبِيّاً، وَ بِعَلِيٍّ إِمَاماً، وَ بِالْقُرْآنِ كِتَاباً، وَ أَنَّ أَهْلَ بَيْتِ نَبِيِّكَ عَلَيْهِ وَ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ أَئِمَّتِي؛ اَللَّهُمَّ أَنْتَ ثِقَتِي عِنْدَ شِدَّتِي، وَ رَجَائِي عِنْدَ كُرْبَتِي، وَ عُدَّتِي عِنْدَ اَلْأُمُورِ اَلَّتِي تَنْزِلُ بِي وَ أَنْتَ وَلِيِّي فِي نِعْمَتِي وَ إِلَهِي وَ إِلَهَ آبَائِي، صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ لاَ تَكِلْنِي إِلَى نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ أَبَداً وَ آنِسْ فِي قَبْرِي وَحْشَتِي وَ اِجْعَلْ لِي عِنْدَكَ عَهْداً يَوْمَ أَلْقَاكَ مَنْشُوراً. ثُمَّ قَالَ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ: هَذَا عَهْدُ اَلْمَيِّتِ مَعَ اَللَّهِ يَوْمَ يُرِيدُ أَنْ يُوصِيَ، وَ اَلْوَصِيَّةُ وَاجِبَةٌ وَ لاَزِمَةٌ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ .
زبان ترجمه:

زاد المعاد / ترجمه موسوی ;  ج ۱  ص ۷۱۶

و به سند معتبر از حضرت رسالت‌پناه صلّى اللّه عليه و آله منقول است كه هركه در وقت مرگ وصيّت نيكو نكند علامت كمى عقل و نقص مروّت و مردى اوست. گفتند:يا رسول اللّه!چگونه وصيّت كند؟فرمود كه چون نزديك وفات او شود و مردم نزد او جمع شوند بگويد:
خداوندا!آفرينندۀ آسمان‌ها و زمين!داناى نهان و عيان!بخشايندۀ مهربان!من با تو عهد مى‌كنم كه گواهى دهم كه نيست معبود حقى جز تو،يگانه‌اى،شريك ندارى و محمد-درود خدا بر او و آلش باد-بنده و رسول او توست و اين‌كه روز قيامت مى‌آيد،شكى در آن نيست و خدا زنده مى‌كند هركه در گورهاست و حساب حق است و بهشت حق و آنچه در آن وعده شده از نعمت و از خوردن و نوشيدن و نكاح،حق و دوزخ حق است و ايمان حق و دين چنان است كه وصف كردى و اسلام چنان است كه دستور دادى و گفته همان است كه گفتى و قرآن چنان است كه نازل كردى و خدا حق است و آشكار و من با تو عهد كردم در دار دنيا كه راضى
ام به تو كه پروردگارم باشى و به اسلام كه دينم باشد و به محمد-درود خدا بر او و آلش باد- كه پيغمبرم باشد و به على عليه السّلام كه امام باشد و به قرآن كه كتابم باشد و خاندان پيغمبرت-بر او و بر ايشان درود-امامان من باشند.خدايا تو پشت منى در هرسختى و اميد منى در هر گرفتارى و ذخيرۀ منى در هرامرى برايم كه پيش آيد و تو ولى‌نعمت من و معبود من و معبود پدرانم هستى؛بر محمد و خاندانش درود فرست و مرا يك چشم به هم زدن به خودم وامگذار هرگز و انيس من باش در وحشت قبرم و سفارشى نزد خود برايم منظور كن در روزى كه ملاقاتت كنم در قيامت.
پس حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله فرمود كه اين عهد و پيمان ميّت است با خدا در روزى كه مى‌خواهد وصيّت كند و وصيّت لازم و واجب است بر هرمسلمانى.

divider