شناسه حدیث :  ۴۸۰۳۹۷

  |  

نشانی :  زاد المعاد  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۲۰  

عنوان باب :   [كتاب زاد المعاد] الباب الثاني عشر في بيان الصلوات الواجبة التي لا تختص بيوم أو شهر، و الصلوات المسنونة التي لا تخص وقتا معينا، و الأعمال التي تتعلق بالأشهر غير العربية. الفصل السادس في بيان كيفية و فضيلة و أحكام صلاة جعفر الطيار

معصوم :   امام سجاد (علیه السلام) ، امیرالمؤمنین (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)

وَ رُوِيَ بِسَنَدٍ مُعْتَبَرٍ عَنِ اَلْإِمَامِ زَيْنِ اَلْعَابِدِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَنَّهُ عِنْدَ مَا رَجَعَ جَعْفَرٌ اَلطَّيَّارُ أَخُو أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مِنْ هِجْرَةِ اَلْحَبَشَةِ كَانَ وُصُولُهُ فِي يَوْمِ فَتْحِ خَيْبَرَ بِيَدِ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَتَلَقَّاهُ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ عَلَى غَلْوَةٍ مِنْ مُعَرَّسِهِ بِخَيْبَرَ، فَلَمَّا رَآهُ جَعْفَرٌ أَسْرَعَ إِلَيْهِ هَرْوَلَةً فَاعْتَنَقَهُ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ وَ حَادَثَهُ شَيْئاً ثُمَّ رَكِبَ اَلْعَضْبَاءَ وَ أَرْدَفَهُ، فَلَمَّا اِنْبَعَثَتْ بِهِمَا اَلرَّاحِلَةُ أَقْبَلَ عَلَيْهِ فَقَالَ: يَا جَعْفَرُ يَا أَخُ أَ لاَ أَحْبُوكَ؟ أَ لاَ أُعْطِيكَ؟ أَ لاَ أَصْطَفِيكَ؟ قَالَ: فَظَنَّ اَلنَّاسُ أَنَّهُ يُعْطِي جَعْفَراً عَظِيماً مِنَ اَلْمَالِ، قَالَ: وَ ذَلِكَ لِمَا فَتَحَ اَللَّهُ عَلَى نَبِيِّهِ خَيْبَرَ وَ غَنَّمَهُ أَرْضَهَا وَ أَمْوَالَهَا وَ أَهْلَهَا، فَقَالَ جَعْفَرٌ: بَلَى فِدَاكَ أَبِي وَ أُمِّي. فَعَلَّمَهُ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ صَلاَةَ اَلتَّسْبِيحِ، وَ قَالَ اَلْإِمَامُ اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَنَّ صِفَةَ هَذِهِ اَلصَّلاَةِ أَرْبَعُ رَكَعَاتٍ بِتَشَهُّدَيْنِ وَ تَسْلِيمَيْنِ، يَقْرَأُ فِي اَلرَّكْعَةِ اَلْأُولَى بَعْدَ اَلْحَمْدِ، سُورَةَ إِذٰا زُلْزِلَتِ وَ فِي اَلثَّانِيَةِ بَعْدَ اَلْحَمْدِ سُورَةَ وَ اَلْعٰادِيٰاتِ ، وَ فِي اَلثَّالِثَةِ بَعْدَ اَلْحَمْدِ سُورَةَ إِذٰا جٰاءَ نَصْرُ اَللّٰهِ وَ فِي اَلرَّكْعَةِ اَلرَّابِعَةِ بَعْدَ اَلْحَمْدِ سُورَةَ قُلْ هُوَ اَللّٰهُ أَحَدٌ . وَ يَقُولُ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ بَعْدَ اَلْفَرَاغِ مِنَ اَلْقِرَاءَةِ قَبْلَ اَلرُّكُوعِ: سُبْحَانَ اَللَّهِ وَ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ وَ اَللَّهُ أَكْبَرُ. خَمْسَ عَشْرَةَ مَرَّةً، يُعِيدُهَا نَفْسَهَا فِي اَلرُّكُوعِ عَشْرَ مَرَّاتٍ، وَ بَعْدَ رَفْعِ اَلرَّأْسِ مِنَ اَلرُّكُوعِ أَيْ قَبْلَ اَلْهُوِيِّ: عَشْرَ مَرَّاتٍ، وَ فِي اَلسَّجْدَةِ اَلْأُولَى عَشْرَ مَرَّاتٍ، وَ بَعْدَ اَلسَّجْدَةِ اَلْأُولَى عَشْرَ مَرَّاتٍ، وَ فِي اَلسَّجْدَةِ اَلثَّانِيَةِ عَشْرَ مَرَّاتٍ، وَ بَعْدَ أَنْ يَرْفَعَ رَأْسَهُ وَ قَبْلَ أَنْ يَقُومَ ثَانِيَةً عَشْرَ مَرَّاتٍ، يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ مِنَ اَلرَّكَعَاتِ اَلْأَرْبَعِ ثَلاَثَمِائَةِ مَرَّةٍ، فَيَكُونُ اَلْمَجْمُوعُ أَلْفاً وَ مِائَتَيْ تَسْبِيحَةٍ .
زبان ترجمه:

زاد المعاد / ترجمه موسوی ;  ج ۱  ص ۶۹۳

و به سند معتبر از حضرت امام زين العابدين عليه السّلام منقول است كه چون جعفر طيّار برادر حضرت امير المؤمنين عليه السّلام از هجرت حبشه مراجعت نمود در روزى آمد كه فتح خيبر بر دست امير المؤمنين عليه السّلام شده بود حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله به قدر مسافت يك تير پرتاب به استقبال او شتافت،چون جعفر نظرش بر جمال عديم المثال آن حضرت افتاد مشتاقانه به جانب آن حضرت دويد.حضرت او را در برگرفت و دست در گردن او آورد و ساعتى با او سخن گفت:پس بر ناقۀ غضبا سوار شد و جعفر را رديف خود ساخت و چون ناقه به راه افتاد حضرت فرمود كه اى جعفر!اى برادر!مى‌خواهى بخشش بزرگى كنم نسبت به تو؟مى‌خواهى تو را عطيّۀ گران‌بهايى دهم‌؟مى‌خواهى تو را برگزينم‌؟مردم گمان كردند كه مال جزيلى از غنايم خيبر به او عطا خواهد فرمود.جعفر گفت:بلى پدر و مادرم فداى تو باد.پس آن حضرت نماز
تسبيح را به او تعليم نمود و حضرت صادق عليه السّلام فرمود كه:صفتش اين است كه آن چهار ركعت است به دو تشهد و به دو سلام و در ركعت اوّل بعد از حمد،اذا زلزلت مى‌خواند و در ركعت دوّم و العاديات و در ركعت سوم اذا جاء نصر اللّه و در ركعت چهارم قل هو اللّه احد و در هرركعت بعد از فراغ از قرائت پانزده مرتبه مى‌گويد سبحان اللّه و الحمد للّه و لا اله الا اللّه و اللّه اكبر و در ركوع همين تسبيحات را ده مرتبه مى‌گويد و چون سر از ركوع برمى‌دارد ده مرتبه و در سجده دويّم ده مرتبه و بعد از سر برداشتن ده مرتبه و در سجده اولى ده مرتبه و بعد از سر برداشتن،پيش از آن‌كه برخيزد،ده مرتبه در هرچهار ركعت چنين مى‌كند كه مجموع سيصد مرتبه شود و هزار و دويست تسبيح بوده باشد.

divider