شناسه حدیث :  ۴۸۰۳۳۵

  |  

نشانی :  زاد المعاد  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۳۱  

عنوان باب :   [كتاب زاد المعاد] الباب السادس في أعمال شهر محرم الحرام الفصل الأول في أعمال العشر الأول من شهر محرم

معصوم :   امام رضا (علیه السلام) ، امام کاظم (علیه السلام)

فَقَدْ رُوِيَ عَنِ اَلْإِمَامِ اَلرِّضَا عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَنَّهُ قَالَ: إِنَّ شَهْرٌ كَانَ أَهْلُ يُحَرِّمُونَ فِيهِ اَلْقِتَالَ فَاسْتُحِلَّتْ فِيهِ دِمَاؤُنَا وَ هُتِكَتْ فِيهِ حُرْمَتُنَا وَ سُبِيَ فِيهِ ذَرَارِينَا وَ نِسَاؤُنَا وَ أُضْرِمَتِ اَلنِّيرَانُ فِي مَضَارِبِنَا وَ اُنْتُهِبَ مَا فِيهَا مِنْ ثِقْلِنَا وَ لَمْ يُرْعَ لِرَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ حُرْمَةٌ فِي أَمْرِنَا. إِنَّ يَوْمَ اَلْحُسَيْنِ أَقْرَحَ جُفُونَنَا وَ أَسْبَلَ دُمُوعَنَا وَ أَذَلَّ عَزِيزَنَا يَا أَرْضَ كَرْبَلاَ أَوْرَثْتِنَا اَلْكَرْبَ وَ اَلْبَلاَءَ إِلَى يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ فَعَلَى مِثْلِ اَلْحُسَيْنِ فَلْيَبْكِ اَلْبَاكُونَ فَإِنَّ اَلْبُكَاءَ عَلَيْهِ يَحُطُّ اَلذُّنُوبَ اَلْعِظَام َ ثُمَّ قَالَ كَانَ أَبِي عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ إِذَا دَخَلَ لاَ يُرَى ضَاحِكاً وَ كَانَتْ كَآبَتُهُ تَغْلِبَ عَلَيْهِ حَتَّى يَمْضِيَ مِنْهُ عَشَرَةُ أَيَّامٍ فَإِذَا كَانَ كَانَ ذَلِكَ اَلْيَوْمُ يَوْمَ مُصِيبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُكَائِهِ وَ يَقُولُ هَذَا اَلْيَوْمُ اَلَّذِي قُتِلَ فِيهِ اَلْحُسَيْنُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ .
زبان ترجمه:

زاد المعاد / ترجمه موسوی ;  ج ۱  ص ۴۹۰

و از حضرت امام رضا عليه السّلام منقول است كه ماه محرم ماهى بود كه كافران در اين ماه جنگ كردن را حرام مى‌دانستند و منافقان اين امت در اين ماه خون ما را حلال دانستند و هتك حرمت ما كردند و زنان و فرزندان ما را اسير كردند و آتش در خيمه‌هاى ما زدند و اموال و اسباب ما را غارت كردند و حرمت حضرت رسالت پناه-صلّى اللّه عليه و آله-را در باب ما رعايت نكردند.به درستى كه مصيبت امام حسين عليه السّلام چشم‌هاى ما را مجروح گردانيد و آب ديده‌هاى ما را جارى ساخت و عزيز ما را ذليل گردانيد و واقعه كربلا كرب و بلاى ما مهيّا كرد تا روز قيامت؛پس بايد كه بر مصيبت آن حضرت گريه‌كنندگان بگريند؛به درستى كه گريه بر آن حضرت گناهان بزرگ را برطرف مى‌كند.
پس فرمود كه پدرم امام موسى-عليه السّلام-چون ماه محرم داخل مى‌شد كسى آن حضرت را خندان نمى‌ديد و اثر حزن و اندوه بر آن حضرت ظاهر مى‌شد در مجموع دهۀ اوّل،و چون روز دهم مى‌شد روز مصيبت و گريه و اندوه او بود و مى‌گفت امروز روز شهادت حسين است.
و در حديث ديگر فرمود كه چون جدّم حسين-عليه السّلام-شهيد شد آسمان خون و خاك سرخ باريد؛اگر بر آن حضرت آن‌قدر گريه كنى كه آب ديده بر روى تو جارى گردد،حق تعالى جميع گناهان كوچك و بزرگ تو را بيامرزد.
پس فرمود كه اگر خواهى كه چون بميرى هيچ گناه بر تو نباشد،زيارت كن امام حسين عليه السّلام را و اگر خواهى كه در غرفه‌هاى بهشت با حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و آل او باشى،لعنت كن قاتلان حسين را و اگر خواهى كه ثواب شهيدان كربلا داشته باشى، هروقت كه مصيبت آن حضرت را به ياد آورى بگو: يٰا لَيْتَنِي كُنْتُ‌ مَعَهُمْ‌ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِيماً
يعنى:اى كاشكى مى‌بودم با ايشان،پس رستگارى مى‌يافتم رستگارى بزرگ.
و اگر خواهى كه در درجات عاليۀ بهشت با ما باشى از براى اندوه ما اندوهناك و از براى شادى ما شاد باش

divider