شناسه حدیث :  ۴۸۰۲۹۶

  |  

نشانی :  زاد المعاد  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۷۱  

عنوان باب :   [كتاب زاد المعاد] الباب الخامس في بيان فضائل و أعمال شهر ذي الحجة المبارك الفصل الثاني في أعمال يوم التروية و يوم عرفة

معصوم :   امام کاظم (علیه السلام)

كَمَا وَرَدَ فِي حَدِيثٍ صَحِيحٍ أَنَّ إِبْرَاهِيمَ بْنَ هَاشِمٍ قَالَ: رَأَيْتُ عَبْدَ اَللَّهِ بْنَ جُنْدَبٍ فِي مَوْقِفِ عَرَفَاتٍ وَ لَمْ أَرَ أَحْسَنَ مِنْهُ حَالاً، كَانَ رَافِعاً يَدَيْهِ إِلَى اَلسَّمَاءِ وَ دُمُوعُهُ جَارِيَةٌ عَلَى وَجْهِهِ مُنْسَكِبَةٌ عَلَى اَلْأَرْضِ. وَ عِنْدَمَا فَرَغَ اَلنَّاسُ قُلْتُ لَهُ: مَا رَأَيْتُ وُقُوفاً لِأَحَدٍ أَفْضَلُ مِنْ وُقُوفِكَ. فَقَالَ: وَ اَللَّهِ مَا دَعَوْتُ إِلاَّ لِإِخْوَانِيَ اَلْمُؤْمِنِينَ، لِأَنِّي سَمِعْتُ اَلْإِمَامَ اَلْكَاظِمَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَقُولُ: إِنَّهُ مَنْ دَعَا لِإِخْوَانِهِ اَلْمُؤْمِنِينَ بِظَهْرِ اَلْغَيْبِ نُودِيَ مِنَ اَلْعَرْشِ وَ لَكَ مِائَةُ أَلْفِ ضِعْفٍ، فَكَرِهْتُ أَنْ أَدَعَ مِائَةَ أَلْفٍ مَضْمُونَةً لِوَاحِدَةٍ لاَ أَدْرِي تُسْتَجَابُ أَمْ لاَ.
زبان ترجمه:

زاد المعاد / ترجمه موسوی ;  ج ۱  ص ۳۵۰

چنان‌چه در حديث صحيح منقول است كه ابراهيم بن هاشم گفت:من عبد اللّه بن جندب را ديدم در موقف عرفات و حال هيچ‌كس را از او بهتر نديدم،پيوسته دست‌هاى خود را به سوى آسمان بلند كرده بود و آب ديده‌اش به رويش جارى بود تا به زمين مى‌رسيد؛چون مردم فارغ شدند گفتم:وقوف هيچ‌كس را بهتر از وقوف تو نديدم.گفت:به خدا سوگند كه دعا نكردم مگر براى برادران مؤمن خود،زيرا كه از حضرت امام موسى عليه السّلام شنيدم كه هركه دعا كند از براى برادران مؤمن خود در غيبت او از عرش ندا به او رسد كه از براى تو صد هزار برابر او باد!پس من نخواستم كه دست بردارم از صد هزار برابر دعاى ملك كه البته مستجاب است براى يك دعاى خود كه نمى‌دانم كه مستجاب خواهد شد يا نه.

divider