شناسه حدیث :  ۴۵۰۱۴۵

  |  

نشانی :  الغارات  ,  جلد۲  ,  صفحه۶۴۱  

عنوان باب :   الجزء الثاني مسير بسر بن أبى أرطاة و غارته على المسلمين و أهل الذمة و اخذه الأموال و رجوعه الى الشام قدوم عبيد اللّٰه بن العباس و سعيد بن نمران على على عليه السّلام بالكوفة

معصوم :   امیرالمؤمنین (علیه السلام)

عن عليّ بن محمّد بن أبي سيف قال: قال عليّ عليه السّلام: اللّٰهمّ العن معاوية و عمرا و بسرا؛ أما يخاف هؤلاء المعاد؟ . فاختلط بسر بعد ذلك فكان يهذي و يدعو بالسّيف فاتّخذ له سيف من خشب فإذا دعا بالسّيف أعطي السّيف الخشب فيضرب به حتّى يغشى عليه فإذا أفاق طلبه فيدفع اليه فيصنع به مثل ذلك حتّى مات لا رحمه اللّٰه.
زبان ترجمه:

الغارات / ترجمه آیتی ;  ج ۱  ص ۲۳۳

على بن محمد بن ابى سيف[102]گويد:على(عليه السّلام)گفت:بار خدايا معاويه را و عمرو را و بسر را لعنت كن.آيا اينان از روز قيامت نمى‌ترسند؟بسر پس از اين به جنون گرفتار شد.هذيان مى‌گفت و هر بار شمشير خود را مى‌خواست برايش شمشيرى چوبين ساخته بودند و چون شمشير مى‌خواست.همان شمشير چوبين به او مى‌دادند.بسر چون شمشير زنان آن را به حركت مى‌آورد و آن قدر چنان مى‌كرد تا بيهوش مى‌افتاد.چون به هوش مى‌آمد باز شمشير طلب مى‌كرد و همان را به دستش مى‌دادند و بازهم چنان مى‌كرد تا بيهوش مى‌شد و اين سبب مرگش شد.خدايش نيامرزاد.

divider