شناسه حدیث :  ۴۵۰۰۹۲

  |  

نشانی :  الغارات  ,  جلد۲  ,  صفحه۵۱۶  

عنوان باب :   الجزء الثاني فيمن انتقص عليا (عليه السلام) و عاداه ] و منهم المغيرة بن شعبة

معصوم :   امیرالمؤمنین (علیه السلام)

عن جندب بن عبد اللّٰه قال: ذكر المغيرة بن شعبة عند عليّ عليه السّلام و جدّه مع معاوية فقال: و ما المغيرة إنّما كان إسلامه لفجرة و غدرة لمطمئنّين اليه [من قومه فتك بهم] و ركبها منهم فهرب فأتى النّبيّ صلّى اللّٰه عليه و آله و سلّم كالعائذ بالإسلام، و اللّٰه ما رأى أحد عليه منذ ادّعى الإسلام خضوعا و لا خشوعا، ألا و إنّه كان من ثقيف فراعنة قبل يوم القيامة يجانبون الحقّ، و يسعرون نيران الحرب و يوازرون الظّالمين، ألا انّ ثقيفا قوم غدر، لا يوفون بعهد يبغضون العرب كأنّهم ليسوا منهم، و لربّ صالح قد كان فيهم، منهم عروة بن مسعود، و أبو عبيد بن مسعود المستشهد بقسّ النّاطف على شاطئ الفرات [و انّ الصّالح في ثقيف لغريب ].
زبان ترجمه:

الغارات / ترجمه آیتی ;  ج ۱  ص ۱۹۵

جندب عبد اللّه گويد:در نزد على(عليه السّلام)سخن از مغيرة بن شعبه وجد او با معاويه به ميان آمد. گفت:مغيره چيست‌؟اسلام آوردن او به اين سبب بود كه در ميان قوم خود قتلى مرتكب شد و مالى ربود و به نزد رسول اللّه(صلّى الله عليه و آله)آمد و اسلام آورد و به او پناهنده شد.به خدا سوگند از آن زمان كه اسلام آورده هيچ كس در او خضوع و خشوعى نديده است.او از قبيلۀ ثقيف بود: فرعونان پيش از رسيدن روز قيامت كه از حق دورى جويند و آتش افروزان جنگند و ياريگران ستمكاران.بدانيد كه ثقيف مردمى غدارند كه عهد و پيمان نمى‌شناسند و عرب را دشمن دارند،چنانكه گويى خود عرب نيستند.البته در ميان آنان مردمان صالح هم كم نبوده‌اند،از جمله عروة بن مسعود[60]و ابو عبيد بن مسعود[61]كه در قس الناطف بر ساحل فرات كشته شد هر چند مرد صالح در ميان قبيلۀ ثقيف عجيب مى‌نمايد.

divider