شناسه حدیث :  ۴۴۹۴۹۹

  |  

نشانی :  فضائل الشیعة  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۱  

عنوان باب :   [النص] [الحديث 18]

معصوم :   امام صادق (علیه السلام)

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ اَلْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ اَلْوَلِيدِ رَحِمَهُ اَللَّهُ قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ اَلْحَسَنِ اَلصَّفَّارُ قَالَ حَدَّثَنِي عَبَّادُ بْنُ سُلَيْمَانَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سُلَيْمَانَ عَنْ أَبِيهِ سُلَيْمَانَ اَلدَّيْلَمِيِّ قَالَ : كُنْتُ عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِذْ دَخَلَ عَلَيْهِ أَبُو بَصِيرٍ وَ قَدْ حَضَرَهُ اَلنَّفَسُ فَلَمَّا أَنْ أَخَذَ مَجْلِسَهُ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ مَا هَذَا اَلنَّفَسُ اَلْعَالِي قَالَ جُعِلْتُ فِدَاكَ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ كَبِرَ سِنِّي وَ دَقَّ عَظْمِي وَ اِقْتَرَبَ أَجَلِي مَعَ مَا أَنِّي لاَ أَدْرِي عَلَى مَا أَرِدُ عَلَيْهِ فِي آخِرَتِي قَالَ لَهُ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ وَ إِنَّكَ لَتَقُولُ هَذَا قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ فَكَيْفَ لاَ أَقُولُ قَالَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى يُكْرِمُ اَلشَّبَابَ مِنْكُمْ وَ يَسْتَحِي مِنَ اَلْكُهُولِ قَالَ اَللَّهُ يُكْرِمُ اَلشَّبَابَ مِنْكُمْ أَنْ يُعَذِّبَهُمْ وَ مِنَ اَلْكُهُولِ أَنْ يُحَاسِبَهُمْ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ هَذَا لَنَا خَاصُّ أَمْ لِأَهْلِ اَلتَّوْحِيدِ قَالَ فَقَالَ لاَ وَ اَللَّهِ إِلاَّ لَكُمْ خَاصَّةً دُونَ اَلْعَامَّةِ وَ فِي اَلْخَبَرِ إِنَّ اَللَّهَ تَعَالَى يَقُولُ شَيْبُ اَلْمُؤْمِنِينَ نُورِي وَ أَنَا أَسْتَحِي أَنْ أُحْرِقَ نُورِي بِنَارِي وَ قَدْ قِيلَ اَلشَّيْبُ حِلْيَةُ اَلْعَقْلِ وَ سِمَةُ اَلْوَقَارِ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ فَإِنَّا قَدْ رُمِينَا بِشَيْءٍ اِنْكَسَرَتْ لَهُ ظُهُورُنَا وَ مَاتَتْ لَهُ أَفْئِدَتُنَا وَ اِسْتَحَلَّتْ بِهِ اَلْوُلاَةُ دِمَاءَنَا فِي حَدِيثٍ رَوَاهُ لَهُمْ فُقَهَاؤُهُمْ قَالَ وَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ اَلرَّافِضَةُ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ لاَ وَ اَللَّهِ مَا هُمْ سَمَّوْكُمْ بِهِ بَلْ إِنَّ اَللَّهَ سَمَّاكُمْ بِهِ أَ مَا عَلِمْتَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ أَنَّ سَبْعِينَ رَجُلاً مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ رَفَضُوا فِرْعَوْنَ إِذِ اِسْتَبَانَ لَهُمْ ضَلاَلَتُهُ وَ لَحِقُوا بِمُوسَى إِذِ اِسْتَبَانَ لَهُمْ هُدَاهُ فَسُمُّوا فِي عَسْكَرِ مُوسَى اَلرَّافِضَةَ لِأَنَّهُمْ رَفَضُوا فِرْعَوْنَ وَ كَانُوا أَشَدَّ ذَلِكَ اَلْعَسْكَرِ عِبَادَةً وَ أَشَدَّهُمْ حُبّاً لِمُوسَى وَ هَارُونَ وَ ذُرِّيَّتِهِمَا فَأَوْحَى اَللَّهُ إِلَى مُوسَى أَنْ أَثْبِتْ لَهُمْ هَذَا اَلاِسْمَ فِي اَلتَّوْرَاةِ فَإِنِّي سَمَّيْتُهُمْ بِهِ وَ نَحَلْتُهُمْ إِيَّاهُ فَأَثْبَتَ مُوسَى اَلاِسْمَ لَهُمْ ثُمَّ اِدَّخَرَ اَللَّهُ هَذَا اَلاِسْمَ حَتَّى نَحَلَكُمُوهُ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ رَفَضُوا اَلْخَيْرَ وَ رَفَضْتُمُ اَلشَّرَّ بِالْخَيْرِ تَفَرَّقَ اَلنَّاسُ كُلَّ فُرْقَةٍ فَاسْتَشْعَبُوا كُلَّ شُعْبَةٍ فَانْشَعَبْتُمْ مَعَ أَهْلِ بَيْتِ نَبِيِّكُمْ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَذَهَبْتُمْ حَيْثُ ذَهَبَ اَللَّهُ وَ اِخْتَرْتُمْ مَنِ اِخْتَارَ اَللَّهُ وَ أَرَدْتُمْ مَنْ أَرَادَ اَللَّهُ فَأَبْشِرُوا ثُمَّ أَبْشِرُوا فَأَنْتُمْ وَ اَللَّهِ اَلْمَرْحُومُونَ اَلْمُتَقَبَّلُ مِنْ مُحْسِنِكُمْ اَلْمُجَاوَزُ عَنْ مُسِيئِكُمْ مَنْ لَمْ يَأْتِ اَللَّهَ بِمَا أَنْتُمْ عَلَيْهِ لَمْ يُتَقَبَّلْ مِنْهُ حَسَنَةٌ وَ لَمْ يُتَجَاوَزْ عَنْهُ سَيِّئَةٌ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ إِنَّ لِلَّهِ مَلاَئِكَةً تُسْقِطُ اَلذُّنُوبَ مِنْ ظُهُورِ شِيعَتِنَا كَمَا تُسْقِطُ اَلرِّيحُ اَلْوَرَقَ عَنِ اَلشَّجَرِ فِي أَوَانِ سُقُوطِهِ وَ ذَلِكَ قَوْلُ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ« وَ اَلْمَلاٰئِكَةُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِمَنْ فِي اَلْأَرْضِ » فَاسْتِغْفَارُهُمْ وَ اَللَّهِ لَكُمْ دُونَ هَذَا اَلْخَلْقِ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ فَهَلْ سَرَرْتُكَ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ زِدْنِي قَالَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ مَا اِسْتَثْنَى اَللَّهُ أَحَداً مِنْ أَوْصِيَاءِ اَلْأَنْبِيَاءِ وَ لاَ أَتْبَاعِهِمْ مَا خَلاَ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ شِيعَتَهُ فَقَالَ فِي كِتَابِهِ وَ قَوْلُهُ اَلْحَقُّ-« يَوْمَ لاٰ يُغْنِي مَوْلًى عَنْ مَوْلًى شَيْئاً وَ لاٰ هُمْ يُنْصَرُونَ » - « إِلاّٰ مَنْ أَتَى اَللّٰهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ » - يَعْنِي بِذَلِكَ عَلِيّاً وَ شِيعَتَهُ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ فَهَلْ سَرَرْتُكَ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ زِدْنِي قَالَ لَقَدْ ذَكَرَكُمُ اَللَّهُ إِذْ يَقُولُ-« يٰا عِبٰادِيَ اَلَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلىٰ أَنْفُسِهِمْ لاٰ تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اَللّٰهِ إِنَّ اَللّٰهَ يَغْفِرُ اَلذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ اَلْغَفُورُ اَلرَّحِيمُ » وَ اَللَّهِ مَا أَرَادَ بِهَذَا غَيْرَكُمْ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ فَهَلْ سَرَرْتُكَ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ زِدْنِي قَالَ لَقَدْ ذَكَرَكُمُ اَللَّهُ فِي كِتَابِهِ فَقَالَ-« إِنَّ عِبٰادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطٰانٌ » وَ اَللَّهِ مَا أَرَادَ بِهَذَا إِلاَّ اَلْأَئِمَّةَ وَ شِيعَتَهُمْ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ فَهَلْ سَرَرْتُكَ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ زِدْنِي قَالَ ذَكَرَكُمُ اَللَّهُ فِي كِتَابِهِ فَقَالَ-« فَأُولٰئِكَ مَعَ اَلَّذِينَ أَنْعَمَ اَللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِنَ اَلنَّبِيِّينَ وَ اَلصِّدِّيقِينَ وَ اَلشُّهَدٰاءِ وَ اَلصّٰالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولٰئِكَ رَفِيقاً » وَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فِي هَذِهِ اَلْآيَةِ مِنَ اَلنَّبِيِّينَ وَ نَحْنُ فِي هَذَا اَلْمَوْضِعِ اَلصِّدِّيقُونَ وَ اَلشُّهَدَاءُ- وَ أَنْتُمُ اَلصَّالِحُونَ فَتَسَمَّوْا بِالصَّلاَحِ كَمَا سَمَّاكُمُ اَللَّهُ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ فَهَلْ سَرَرْتُكَ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ زِدْنِي قَالَ لَقَدْ ذَكَرَكُمُ اَللَّهُ إِذْ حَكَى عَنْ عَدُوِّكُمْ وَ هُوَ فِي اَلنَّارِ إِذْ يَقُولُ-« مٰا لَنٰا لاٰ نَرىٰ رِجٰالاً كُنّٰا نَعُدُّهُمْ مِنَ اَلْأَشْرٰارِ `أَتَّخَذْنٰاهُمْ سِخْرِيًّا أَمْ زٰاغَتْ عَنْهُمُ اَلْأَبْصٰارُ » مَا عَنَى وَ لاَ أَرَادَ بِهَذَا غَيْرَكُمْ إِذْ صِرْتُمْ فِي هَذَا اَلْعَالَمِ شِرَارَ اَلنَّاسِ فَأَنْتُمْ وَ اَللَّهِ فِي اَلْجَنَّةِ تُحْبَرُونَ وَ أَنْتُمْ فِي اَلنَّارِ تُطْلَبُونَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ فَهَلْ سَرَرْتُكَ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ زِدْنِي قَالَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ مَا مِنْ آيَةٍ نَزَلَتْ تَقُودُ إِلَى اَلْجَنَّةِ وَ تَذْكُرُ أَهْلَهَا بِخَيْرٍ إِلاَّ هِيَ فِينَا وَ فِي شِيعَتِنَا وَ مَا مِنْ آيَةٍ نَزَلَتْ تَذْكُرُ أَهْلَهَا بِسُوءٍ وَ تَسُوقُ إِلَى اَلنَّارِ إِلاَّ وَ هِيَ فِي عَدُوِّنَا وَ مَنْ خَالَفَنَا قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ زِدْنِي فَقَالَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ لَيْسَ عَلَى مِلَّةِ إِبْرَاهِيمَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ إِلاَّ نَحْنُ وَ شِيعَتُنَا وَ سَائِرُ اَلنَّاسِ مِنْ ذَلِكَ بِرَاءٌ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ فَهَلْ سَرَرْتُكَ .
زبان ترجمه:

فضائل الشیعة / ترجمه توحیدی ;  ج ۱  ص ۶۵

سليمان ديلمى گفت: نزد امام صادق عليه السّلام بودم كه ابو بصير،در حالى كه نفسهاى عميقى مى‌كشيد،بر آن حضرت وارد شد.هنگامى كه نشست،امام صادق عليه السّلام رو به او كرد و فرمود:اى ابا محمّد،چرا اين گونه نفس عميق مى‌كشى‌؟ ابو بصير گفت:فدايت شوم اى فرزند رسول خدا،پير و ناتوان شده‌ام و زمان مرگم نزديك شده،با اين وجود نمى‌دانم در آخرت چه حالى خواهم داشت!امام عليه السّلام فرمود:اى ابا محمّد،تو هم،چنين مى‌گويى‌؟ابو بصير گفت:قربانت گردم،چرا نگويم‌؟امام عليه السّلام فرمود: اى ابا محمّد،مگر نمى‌دانى كه خداوند تعالى،جوانان«شما»(شيعيان)را گرامى داشته از اينكه كيفرشان نمايد و از پيران«شما»شرم مى‌كند كه از آنها حساب بكشد.ابو بصير گفت:فدايت شوم،آيا اين مقام،ويژۀ ما (شيعيان)است يا براى عموم اهل توحيد و يكتاپرستان است‌؟ حضرت عليه السّلام فرمود:به خدا سوگند فقط‍‌ مخصوص شما[شيعيان] است و ساير مردم را شامل نمى‌شود.در حديث آمده است كه خداوند مى‌فرمايد:«سفيدى محاسن مؤمنين از نور من است و من شرم دارم از اينكه نورم را با آتشم بسوزانم».همچنين نقل شده است:«سفيدى محاسن،زيور عقل و نشانۀ وقار و سنگينى است». ابو بصير گفت:فدايت شوم،[مخالفين شما]به ما لقبى داده‌اند كه پشت ما را شكسته و دلهايمان را ميرانده است،و زمامداران و واليان،به خاطر همين لقب-و بنا بر حديثى كه فقهايشان روايت مى‌كنند-خون ما را حلال مى‌شمرند. امام عليه السّلام فرمود:مقصودت لقب«رافضى»است‌؟ ابو بصير گفت:آرى.امام عليه السّلام فرمود:نه،به خدا سوگند،اينان شما را به اين نام نخوانده‌اند،بلكه خداوند شما را بدان ناميده است.اى ابا محمّد،مگر نمى‌دانى كه هفتاد نفر از بنى اسرائيل،وقتى گمراهى فرعون و قومش،و هدايت موسى را تشخيص دادند،فرعون را رها كردند و به موسى پيوستند،به همين سبب،در ميان لشكر موسى عليه السّلام به «رافضى»خوانده مى‌شدند.اينها در بين لشكر موسى عليه السّلام بيش از ديگران عبادت مى‌كردند و نسبت به موسى و هارون و فرزندانشان عليهم السّلام محبت بيشترى داشتند و خداوند به موسى عليه السّلام وحى فرمود:اين نام را در تورات براى آنها ثبت كن،زيرا من آنان را به اين اسم ناميده‌ام و اين نام را بدانها بخشيده‌ام. موسى عليه السّلام نيز اين نام را براى آنها ثبت فرمود و پس از آن، خداوند،اين نام را براى شما ذخيره كرد و به شما عطا فرمود. اى ابا محمّد،اينان خوبى را رها كردند و شما به كمك خوبى، بدى را رها كرديد.مردم به دسته‌ها و گروه‌هاى مختلفى تقسيم شدندو شما در گروه خاندان پيامبرتان محمد صلّى اللّٰه عليه و آله و سلّم در آمديد و به راهى رفتيد كه خداوند به آن امر فرموده است.شما همان راهى را كه خدا برايتان برگزيده بود،انتخاب كرديد و كسى را كه خدا اراده كرده بود،اختيار نموديد.پس مژده باد بر شما و باز هم مژده باد بر شما.به خدا سوگند، شماييد كه مورد رحمت حقّ‌ قرار گرفته‌ايد،كردار نيك نيكوكارانتان پذيرفته مى‌شود و از كردار زشت بدكارانتان چشم‌پوشى مى‌شود.هر كس روز قيامت بدون آن عقيده‌اى كه شما داريد به پيشگاه پروردگار درآيد، خداوند نه كردار نيكش را مى‌پذيرد و نه از كردار بدش درمى‌گذرد.اى ابا محمّد،آيا تو را خوشحال كردم‌؟ابو بصير گفت:عرض كردم:فدايت شوم بيشتر بگوييد.امام عليه السّلام فرمود:اى ابا محمّد،خداوند فرشتگانى دارد كه گناهان را از دوش شيعيان ما مى‌ريزند،همان گونه كه باد خزان، برگهاى درختان را در فصل پاييز مى‌ريزد و اين است معنى كلام خداوند عزّ و جلّ‌:«و فرشتگان پروردگارشان را سپاس و ستايش مى‌كنند و براى مؤمنان طلب آمرزش مى‌كنند»به خدا سوگند آمرزش خواهى آنان،تنها براى شما است،نه براى ساير مردم.اى ابا محمّد،آيا خوشحالت كردم‌؟ ابو بصير گفت:عرض كردم:فدايت شوم،بيشتر بگوييد،امام عليه السّلام فرمود:اى ابا محمّد،به خدا سوگند،خداوند عزّ و جلّ‌ در اين آيه[آيه‌اى كه بعدا تلاوت مى‌فرمايد]،هيچ يك از اوصياى پيامبران و پيروانشان را جدا نكرده،جز امير مؤمنان على عليه السّلام و شيعيانش را،آنجا كه در قرآن كريم،كه سخنش حقّ‌ است،مى‌فرمايد:«[روز قيامت]روزى[است] كه هيچ دوستى براى دوست خود كارى انجام نمى‌دهد و آنها يارى نمى‌شوند،مگر كسانى كه با قلبى پاك و سالم[از پليديها]به نزد خداوند بيايند»و مقصود خداى بزرگ از اين آيه،على عليه السّلام و شيعيان او هستند.اى ابا محمّد،آيا تو را خوشحال كردم‌؟ابو بصير گفت:عرض كردم: فدايت شوم،مطالب بيشترى بفرماييد.حضرت فرمود:اى ابا محمّد، همانا خداى تعالى شما را در قرآن ياد كرده است،آنجا كه مى‌فرمايد: «اى بندگان من كه در مورد نفس خويش زياده روى كرده‌ايد،از رحمت الهى نااميد نشويد،زيرا خداوند همۀ گناهان شما را مى‌آمرزد،به راستى او آمرزنده و مهربان است»(زمر-53)به خدا سوگند در اين آيه جز شما، قصد كس ديگرى را نداشته است.اى ابا محمّد،آيا تو را خوشحال كردم‌؟ابو بصير گفت:عرض كردم:فداى شما گردم،مطالب بيشترى بفرماييد.حضرت فرمود:اى ابا محمّد،همانا خداوند شما را در قرآن ياد كرده و فرموده:«[اى شيطان]»به راستى تو بر بندگان[خاص]من تسلطى ندارى»(حجر-42)به خدا سوگند،در اين آيه جز امامان عليهم السّلام و شيعيانشان را قصد نداشته است.اى ابا محمّد،آيا خوشحالت كردم‌؟ ابو بصير گفت:عرض كردم:فداى شما گردم،مطالب بيشترى بفرماييد. حضرت فرمود: اى ابا محمّد،همانا خداوند شما را در قرآن ياد كرده و فرموده:«آنان همدم كسانى هستند كه خدا نعمتشان داده،از پيامبران،راستگويان، شهيدان و نيكوكاران و چه نيكو رفيقانى هستند»(نساء-69)در اين آيه، مقصود از پيامبران،رسول خدا خدا صلّى اللّٰه عليه و آله و سلّم است و راستگويان و شهيدان ما هستيم و صالحين شماييد.پس به شايستگى و صلاح معروف شويد،همان گونه كه خداوند شما را چنين ناميده است.اى ابا محمّد، آيا تو را خوشحال كردم‌؟ابو بصير گفت:فدايت شوم،بيشتر بفرماييد. حضرت فرمود:اى ابا محمّد،همانا خدا شما را ياد كرده در آنجا كه از زبان دشمن شما در دوزخ چنين حكايت مى‌كند:«و گويند چرا ما[در اينجا]مردانى را كه از اشرار مى‌شمرديم و تمسخرشان مى‌كرديم نمى‌بينيم يا شايد ديدگان ما[از ديدنشان]خيره گشته است»(ص-62)به خدا سوگند،مقصود و منظور از اين آيه،كسى جز شما نيست،زيرا شما در نزد مردم اين جهان،اشرار محسوب شده‌ايد.به خدا سوگند،هنگامى كه در بهشت در ناز و نعمت خواهيد بود،آنان در دوزخ شما را مى‌جويند،اى ابا محمّد،آيا خوشحالت كردم‌؟ابو بصير گفت:عرض كردم فدايت شوم،بيشتر بفرماييد.امام عليه السّلام فرمود:اى ابا محمد،[همين اندازه بدان كه]هيچ آيه‌اى نيست كه به بهشت رهبرى كند و بهشتيان را به نيكى ياد كند،جز اينكه در بارۀ ما و شيعيان ما نازل شده و هيچ آيه‌اى نيست كه اهل آن را به بدى ياد كند و به سوى دوزخ براند مگر اينكه در بارۀ دشمن ما و مخالف ما نازل شده است.اى ابا محمد،آيا تو را خوشحال كردم‌؟ابو بصير گفت:عرض كردم:فدايت شوم،بيشتر بفرماييد.حضرت فرمود:كسى بر آيين ابراهيم،جز ما و شيعيان ما نيست و ساير مردم از آن بركنارند.اى ابا محمّد،آيا خوشحالت كردم‌؟[و در روايت ديگرى نقل شده كه ابو بصير گفت:مرا بس است.]

divider