شناسه حدیث :  ۴۴۹۳۵۶

  |  

نشانی :  الصحیفة العلویّة  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۶۸  

عنوان باب :   [دعاؤه في جوف اللّيل]

معصوم :  

دُعَاؤُهُ فِي جَوْفِ اَللَّيْلِ: إِلَهِي كَمْ مِنْ مُوبِقَةٍ حَلُمْتَ عَنْ مُقَابَلَتِهَا بِنَقِمَتِكَ وَ كَمْ مِنْ جَرِيرَةٍ تَكَرَّمْتَ عَنْ كَشْفِهَا بِكَرَمِكَ إِلَهِي إِنْ طَالَ فِي عِصْيَانِكَ عُمُرِي وَ عَظُمَ فِي اَلصُّحُفِ ذَنْبِي فَمَا أَنَا مُؤَمِّلٌ غَيْرَ غُفْرَانِكَ وَ لاَ أَنَا بِرَاجٍ غَيْرَ رِضْوَانِكَ إِلَهِي أُفَكِّرُي فِي عَفْوِكَ فَتَهُونُ عَلَيَّ خَطِيئَتِي ثُمَّ أَذْكُرُ اَلْعَظِيمَ مِنْ أَخْذِكَ فَتَعْظُمُ عَلَيَّ بَلِيَّتِي آهِ إِنْ أَنَا قَرَأْتُ فِي اَلصُّحُفِ سَيِّئَةً أَنَا نَاسِيهَا وَ أَنْتَ مُحْصِيهَا فَتَقُولُ خُذُوهُ فَيَا لَهُ مِنْ مَأْخُوذٍ لاَ تُنْجِيهِ عَشِيرَتُهُ وَ لاَ تَنْفَعُهُ قَبِيلَتُهُ آهِ مِنْ نَارٍ تُنْضِجُ اَلْأَكْبَادَ وَ اَلْكُلَى آهِ مِنْ نَارٍ نَزَّاعَةٍ لِلشَّوَى آهِ مِنْ غَمْرَةٍ مِنْ لَهَبَاتِ لَظَى.
زبان ترجمه:

الصحیفة العلویة / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۳۶۹

دعاى آن حضرت عليه السّلام در دل شب معبودا چه بسيار گناهان هلاكت بارى كه شكيبائى ورزيدى از اينكه در برابرش بعذاب خود كيفرم دهى، و چه بسيار جرم و جنايتى كه كرم فرمودى ببزرگوارى خود از اينكه آشكارش سازى، معبودا اگر بدرازا كشيد در نافرمانى تو عمر من، و بزرگ گشت در نامه‌ها گناهم، پس من جز آمرزش تو آرزوئى ندارم، و جز خوشنوديت بچيزى اميدوار نيستم، خدايا من در عفو و گذشت تو انديشه ميكنم و در نتيجه خطايم بر من آسان و سبك جلوه ميكند، و سپس متذكر مؤاخذه (سخت و) بزرگ تو ميشوم در اين وقت است كه بلا و گرفتاريم بزرگ آيد، آه! اگر من در نامۀ عملم گناهى را بخوانم كه خود فراموشش كرده‌ام ولى تو بشماره در آورده باشى، و بدان خاطر بفرمائى: بگيريدش! پس (در آن وقت چه سخت است حالم و) واى بحال آن گرفتارى كه نجاتش ندهد فاميل او، و سودش ندهد قبيله‌اش، آه! از آن آتشى كه كباب كند جگرها و كليه‌ها را، آه! از آن آتشى كه پوست سر را ميكند، آه! از شدت زبانه‌هاى آتش سوزان.

divider