شناسه حدیث :  ۴۴۹۳۳۲

  |  

نشانی :  الصحیفة العلویّة  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۳۵  

عنوان باب :   [دعاؤه في الإستعاذة من الرّياء]

معصوم :  

دُعَاؤُهُ فِي اَلاِسْتِعَاذَةِ مِنَ اَلرِّيَاءِ: اَللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ تُحَسِّنَ فِي لاَمِعَةِ اَلْعُيُونِ عَلاَنِيَتِي أَوْ تُقَبِّحَ فِيمَا أُبْطِنُ لَكَ سَرِيرَتِي مُحَافِظاً عَلَى رِيَاءِ اَلنَّاسِ مِنْ نَفْسِي بِجَمِيعِ مَا أَنْتَ مُطَّلِعٌ عَلَيْهِ مِنِّي فَأُبْدِي لِلنَّاسِ حُسْنَ ظَاهِرِي وَ أُفْضِي إِلَيْكَ بِسُوءِ عَمَلِي تَقَرُّباً إِلَى عِبَادِكَ وَ تَبَاعُداً مِنْ مَرْضَاتِكَ.
زبان ترجمه:

الصحیفة العلویة / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۳۳۵

در پناه بردن بحق از رياء و خودنمائى خدايا بتو پناه برم از اينكه در ديد چشمان، ظاهرم نيكو باشد، يا در آنچه ميپوشانم پيش تو نهانم زشت باشد، تا در نظر مردم خود را خوب جلوه دهم بتمام آنچه تو از وضع من آگاهى، و چنان كنم كه در ظاهر خوبيهاى خود را جلوه دهم ولى در پيشگاه تو بكردار بد خود محكوم باشم، و اين كار را بخاطر تقرب نزد بندگانت و دورى از موجبات خوشنودى تو انجام دهم.

divider