شناسه حدیث :  ۴۴۹۳۲۹

  |  

نشانی :  الصحیفة العلویّة  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۳۲  

عنوان باب :   [أيضا لردّ الآبق]

معصوم :  

أَيْضاً لِرَدِّ اَلْآبِقِ: اَللَّهُمَّ اِنَّ اَلسَّمَاءَ سَمَاؤُكَ وَ اَلْأَرْضَ أَرْضُكَ وَ اَلْبَرَّ بَرُّكَ وَ اَلْبَحْرَ بَحْرُكَ وَ مَا بَيْنَهُمَا فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ لَكَ اَللَّهُمَّ فَاجْعَلِ اَلْأَرْضَ بِمَا رَحُبَتْ عَلَى فُلاَنِ بْنِ فُلاَنٍ أَضْيَقَ مِنْ مَسَكِ جَمَلٍ وَ خُذْ بِسَمْعِهِ وَ بَصَرِهِ وَ قَلْبِهِ أَوْ كَظُلُمٰاتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشٰاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحٰابٌ ظُلُمٰاتٌ بَعْضُهٰا فَوْقَ بَعْضٍ إِذٰا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَرٰاهٰا وَ مَنْ لَمْ يَجْعَلِ اَللّٰهُ لَهُ نُوراً فَمٰا لَهُ مِنْ نُورٍ وَ اُكْتُبْ حَوْلَهُ آيَةَ اَلْكُرْسِيِّ وَ عَلِّقْهُ فِي اَلْهَوَاءِ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ ثُمَّ ضَعْهُ حَيْثُ كَانَ يَأْوِي يَرْجِعُ.
زبان ترجمه:

الصحیفة العلویة / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۳۳۳

و نيز براى همين منظور (دعائى را كه ذيلا ترجمه شده بنويسيد) خدايا براستى كه آسمان آسمان تو است، و زمين زمين تو، و صحرا صحراى تو، و دريا درياى تو، و ما بين آن دو در دنيا و آخرت از آن تو است خدايا چنان كن كه زمين با فراخيش بر فلان پسر فلان تنگ‌تر از پوست شترى گردد، و گوش و چشم و دلش را برگير. «يا چون تاريكيهائى است بدريائى ژرف كه موجى آن را گرفته، و بالاى آن موج ديگر است، و بالاى آن ابرى است، تاريكيهائى است روى همديگر، و چون دست خويش بيرون آرد نزديك باشد كه آن را نبيند و هر كه را خدا نورى بدو نداده براى أو نورى نباشد». و اطراف اين دعا آية الكرسيّ‌ را بنويس و سه روز در هوا بياويز، و پس از سه روز آن را برداشته در جايگاه شخص فرارى بگذار، كه إن شاء اللّٰه باز گردد

divider