شناسه حدیث :  ۴۴۹۳۲۴

  |  

نشانی :  الصحیفة العلویّة  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۲۷  

عنوان باب :   [دعاؤه إذا حزنه امر]

معصوم :  

دُعَاؤُهُ إِذَا حَزَنَهُ أَمْرٌ: بِسْمِ اَللّٰهِ اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِيمِ اَللَّهُمَّ اُحْرُسْنِي بِعَيْنِكَ اَلَّتِي لاَ تَنَامُ وَ اُكْنُفْنُي بِرُكْنِكَ اَلَّذِي لاَ يُضَامُ وَ اِغْفِرْ لِي بِقُدْرَتِكَ عَلَيَّ رَبِّ لاَ أَهْلِكُ وَ أَنْتَ اَلرَّجَاءُ اَللَّهُمَّ أَنْتَ أَعَزُّ وَ أَكْبَرُ مِمَّا أَخَافُ وَ أَحْذَرُ بِاللَّهِ أَسْتَفْتِحُ وَ بِاللَّهِ أَسْتَنْجِحُ وَ بِمُحَمَّدٍ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أَتَوَجَّهُ يَا كَافِيَ إِبْرَاهِيمَ نُمْرُودَ وَ مُوسَى فِرْعَوْنَ اِكْفِنِي مَا أَنَا فِيهِ اَللَّهُ اَللَّهُ رَبِّي لاَ أُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً حَسْبِيَ اَلرَّبُّ مِنَ اَلْمَرْبُوبِينَ حَسْبِيَ اَلْخَالِقُ مِنَ اَلْمَخْلُوقِينَ حَسْبِيَ اَلْمَانِعُ مِنَ اَلْمَمْنُوعِينَ حَسْبِي مَنْ لَمْ يَزَلْ حَسْبِي حَسْبِي مُذْ قَطِّ حَسْبِيَ اَللّٰهُ لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ اَلْعَرْشِ اَلْعَظِيمِ .
زبان ترجمه:

الصحیفة العلویة / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۳۲۷

دعاى آن حضرت عليه السّلام در وقتى كه پيش آمدى او را غمگين ميساخت بنام خداى بخشايندۀ مهربان. خدايا مرا بدان ديده‌ات كه بخواب نرود محافظت كن، و بدان نيرويت كه مورد دستبرد و ستم قرار نگيرد در كنف حمايت خود گير، و بدان قدرتى كه نسبت بمن دارى مرا بيامرز. پروردگارا جايى كه تو مايۀ اميدم باشى نابود نگردم. خدايا تو نيرومند و بزرگتر از آنى كه من از آن بيم و ترس دارم. بخدا گشايش جويم، و بخدا كاميابى و ظفر خواهم، و بمحمد - صلى اللّٰه عليه و آله - توجه كنم، اى كفايت‌كنندۀ إبراهيم از (شر) نمرود، و اي كفايت‌كنندۀ موسى (از شر) فرعون، مرا از وضعى كه در آن هستم كفايت فرما. خدا، خدا، پروردگار من است كه چيزى را شريك أو ندانم، بس است مرا پروردگار از (بندگان) پروريده شده، بس است مرا آفريننده از آفريدگان. بس است مرا باز دارنده از بازداشت‌شدگان، بس است مرا آنكه پيوسته تا بوده هميشه مرا بس است. بس است مرا خدا كه معبودى جز أو نيست، بر أو توكل كنم و أو است پروردگار عرش بزرگ.

divider