شناسه حدیث :  ۴۴۹۳۲۲

  |  

نشانی :  الصحیفة العلویّة  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۲۱  

عنوان باب :   [دعاؤه عليه السّلام يوم الجمل]

معصوم :  

دُعَاؤُهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَوْمَ اَلْجَمَلِ: اَللَّهُمَّ إِنِّي أَحْمَدُكَ وَ أَنْتَ لِلْحَمْدِ أَهْلٌ عَلَى حُسْنِ صَنِيعِكَ إِلَيَّ وَ تَعَطُّفِكَ عَلَيَّ وَ عَلَى مَا وَصَلْتَنِي بِهِ مِنْ نُورِكَ وَ تَدَارَكْتَنِي بِهِ مِنْ رَحْمَتِكَ وَ أَسْبَغْتَ عَلَيَّ مِنْ نِعْمَتِكَ فَقَدِ اِصْطَنَعْتَ عِنْدِي يَا مَوْلاَيَ مَا يَحِقُّ لَكَ بِهِ جُهْدِي وَ شُكْرِي لِحُسْنِ عَفْوِكَ وَ بَلاَئِكَ اَلْقَدِيمِ عِنْدِي وَ تَظَاهُرِ نَعْمَاءِكَ عَلَيَّ وَ تَتَابُعِ أَيَادِيكَ لَدَيَّ لَمْ يَبْلُغْ إِحْرَازُ حَظِّي وَ لاَ إِصَلاحُ نَفْسِي وَ لَكِنَّكَ يَا مَوْلاَيَ قَدْ بَدَأْتَنِي أَوَّلاً بِإِحْسَانِكَ فَهَدَيْتَنِي لِدِينِكَ وَ عَرَّفْتَنِي نَفْسَكَ وَ ثَبَّتَّنِي مَا فِي أُمُورِي بِالْكِفَايَةِ كُلِّهَا وَ اَلصُّنْعِ لِي فَصَرَفْتَ عَنِّي جَهْدَ اَلْبَلاَءِ وَ مَنَعْتَ مِنِّي مَحْذُورَ اَلْقَضَاءِ فَلَسْتُ أَذْكُرُ مِنْكَ إِلاَّ جَمِيلاً وَ لَمْ أَرَ مِنْكَ إِلاَّ تَفْضِيلاً إِلَهِي كَمْ مِنْ بَلاَءٍ وَ جُهْدٍ صَرَفْتَهُ عَنِّي وَ أَرَيْتَنِيهِ فِي غَيْرِي وَ كَمْ مِنْ نِعْمَةٍ أَقْرَرْتَ بِهَا عَيْنِي وَ كَمْ مِنْ صَنِيعَةٍ شَرِيفَةٍ لَكَ عِنْدِي إِلَهِي أَنْتَ اَلَّذِي تُجِيبُ فِي اَلاِضْطِرَارِ دَعْوَتِي وَ أَنْتَ اَلَّذِي تُنَفِّسُ عِنْدَ اَلْغُمُومِ كُرْبَتِي وَ أَنْتَ اَلَّذِي تَأْخُذُ لِي مِنَ اَلْأَعْدَاءِ بِظُلاَمَتِي فَمَا وَجَدْتُكَ وَ لاَ أَجِدُكَ بَعِيداً مِنِّي حِينَ أَدْعُوكَ وَ لاَ مُنْقَبِضاً عَنِّي حِينَ أَسْئَلُكَ وَ لاَ مُعْرِضاً عَنِّي حِينَ أَدْعُوكَ فَأَنْتَ إِلَهِي أَجِدُ صَنِيعَكَ عِنْدِي مَحْمُوداً وَ حُسْنَ بَلاَءِكَ عِنْدِي مَوْجُوداً وَ جَمِيعَ أَفْعَالِكَ جَمِيلاً يَحْمَدُكَ لِسَانِي وَ عَقْلِي وَ جَوَارِحِي وَ جَمِيعُ مَا أَقَلَّتِ اَلْأَرْضُ مِنِّى يَا مَوْلاَيَ أَسْئَلُكَ بِنُورِكَ اَلَّذِي اِشْتَقَقْتَهُ مِنْ عَظَمَتِكَ وَ عَظَمَتِكَ اَلَّتِي اِشْتَقَقْتَهَا مِنْ مَشِيَّتِكَ وَ أَسْئَلُكَ بِاسْمِكَ اَلَّذِي عَلاَ أَنْ تَمُنَّ عَلَيَّ بِوَاجِبِ شُكْرِي نِعْمَتَكَ رَبِّ مَا أَحْرَصَنِي عَلَى مَا زَهَّدَتَّنِي وَ مَا أَزْهَدَنِي فِيمَا حَثَثْتَنِي عَلَيْهِ وَ إِنْ لَمْ تُعِنِّي عَلَى دُنْيَايَ بِزُهْدٍ وَ عَلَى آخِرَتِي بِتَقْوًى هَلَكْتُ رَبِّ دَعَتْنِي دَوَاعِي اَلدُّنْيَا مِنْ حَرْثِ اَلنِّسَاءِ وَ اَلْبَنِينَ فَأَجَبْتُهَا سَرِيعاً وَ رَكَنْتُ إِلَيْهَا طَائِعاً وَ دَعَتْنِي دَوَاعِي اَلْآخِرَةِ مِنَ اَلزُّهْدِ وَ اَلاِجْتِهَادِ فَكَبَوْتُ لَهَا وَ لَمْ أُسَارِعْ إِلَيْهَا مُسَارَعَتِي إِلَى اَلْحُطَامِ اَلْهَامِدِ وَ اَلْهَشِيمِ اَلْبَائِدِ وَ اَلسَّرَابِ اَلذَّاهِبِ عَنْ قَلِيلٍ رَبِّ خَوَّفْتَنِي وَ شَوَّقْتَنِي وَ اِحْتَجَبْتَ [اِحْتَجَجْتَ] عَلَيَّ فَمَا خِفْتُكَ حَقَّ خَوْفِكَ وَ أَخَافُ أَنْ أَكُونَ قَدْ تَثَبَّطْتُ عَنِ اَلسَّعْيِ لَكَ وَ تَهَاوَنْتُ بِشَيْئٍ مِنْ اِحْتِجَاجِكَ اَللَّهُمَّ فَاجْعَلْ فِي هَذِهِ اَلدُّنْيَا سَعْيِي لَكَ وَ فِي طَاعَتِكَ وَ اِمْلَأْ قَلْبِي خَوْفَكَ وَ حَوِّلْ تَثْبِيطِي وَ تَهَاوُنِي وَ تَفْرِيطِي وَ كُلَّ مَا أَخَافُهُ مِنْ نَفْسِي فَرَقاً مِنْكَ وَ صَبْراً عَلَى طَاعَتِكَ وَ عَمَلاً بِهِ يَا ذَا اَلْجَلاَلِ وَ اَلْإِكْرَامِ وَ اِجْعَلْ جَنَّتِي مِنَ اَلْخَطَايَا حَصِينَةً وَ حَسَنَاتِي مُضَاعَفَةً فَإِنَّكَ تُضَاعِفُ لِمَنْ تَشَاءُ اَللَّهُمَّ اِجْعَلْ دَرَجَاتِي فِي اَلْجِنَانِ رَفِيعَةً وَ أَعُوذُ بِكَ رَبِّ مِنْ رَفِيعِ اَلمَطْعَمِ وَ اَلْمَشْرَبِ وَ أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا أَعْلَمُ وَ مِنْ شَرِّ مَا لاَ أَعْلَمُ وَ أَعُوذُ بِكَ مِنَ اَلْفَوَاحِشِ كُلِّهَا مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَ مَا بَطَنَ وَ أَعُوذُ بِكَ يَا رَبِّ أَنْ أَشْتَرِيَ اَلْجَهْلَ بِالْعِلْمِ كَمَا اِشْتَرَى غَيْرِي أَوْ اَلسَّفَهَ بِالْحِلْمِ أَوِ اَلْجَزَعَ بِالصَّبْرِ أَوِ اَلضَّلاَلَةَ بِالْهُدَى اَوْ اَلْكُفْرَ بِالْإِيمَانِ يَا رَبِّ مُنَّ عَلَيَّ بِذَلِكَ فَإِنَّكَ تُوَلِّي اَلصَّالِحِينَ وَ لاَ تُضِيعُ أَجْرَ اَلْمُحْسِنِينَ وَ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ اَلْعَالَمِينَ.
زبان ترجمه:

الصحیفة العلویة / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۳۲۵

دعاى آن حضرت عليه السّلام در جنك جمل خدايا تو را سپاس گويم كه تو شايستۀ سپاس و ستايشى بخاطر رفتار نيكويت نسبت بمن و عطوفت و مهرت در باره‌ام، و بر آنچه از نور خود بر من عطا فرمودى، و بدان مهرت كه از دنبال (خلقتم) بمن تفضل كردى، و آن نعمتت كه بر من كامل نمودى كه براستى اي آقاى من در بارۀ من چنان بزرگى كردى كه تمام كوشش و سپاسگزاريم حقّ‌ تو گشت بخاطر همان گذشت و آزمايش نيكوى ديرينه‌ات نزد من، و پشت هم رسيدن نعمتهايت، و پى در پى آمدن كرمهايت نزد من بدان حدّ كه به احراز بهره‌ام و اصلاح نفسم نرسد، ولى تو اي آقاى من در ابتداء به إحسان خويش آغازم كردى و مرا بدين و آئين خود رهنمونم ساختى، و خود را شناساندى، و همۀ كارهايم را بكفايت و تثبيت فرمودى و انجام دادى، و در نتيجه سختى بلا را از من گرداندى، و گرفتارى قضا و قدر را از من بازداشتى، و بدين ترتيب من جز نيكى از تو ياد نكنم، و جز زياده بخشى از تو نديدم.خدايا چه بسيار بلا و سختى را كه از من گرداندى و در ديگرى آنها را بمن نماياندى (و نشانم دادى) و چه بسيار نعمتى كه ديده‌ام را بدان روشن كردى، و چه بسيار كارهاى نيكى كه (نسبت بمن انجام داده و) در پيش من دارى. خدايا توئى كه در وقت ماندگى دعايم را اجابت كردى، و توئى كه در وقت رسيدن اندوهها گرفتگى و غم را از من برطرف كردى، و توئى كه حق مرا از دشمنان بازستانى من تو را نيافته و نيابم كه هنگام دعا از من دور باشى، و نه در وقتى كه از تو درخواست كنم نسبت بمن خوددار و گرفته باشى، و در وقتى كه تو را بخوانم از من روى بگردانى، تو را اي خداى من چنان يافتم كه رفتارت با من پسنديده، و خوش آزمايشت پيش من موجود، و همۀ كارهايت نسبت بمن زيبا است، ستايشت كند زبانم و خرد و اعضايم، و تمامى آنچه را زمين از من بر خود گرفته (و دارا هستم) أي مولاى من از تو خواهم بدان نورت كه آن را از بزرگى خود جدا ساختى، و از تو خواهم بدان نامت كه برترى گرفته، كه بر من منت گذارده چنانم كنى كه لازمۀ سپاسگزارى نعمتت را انجام دهم، پروردگارا چه اندازه حريصم بر آنچه مرا از آن بركنار كرده و بدورى آن وادارم كردى، و اگر تو بپارسائى در دنيا و پرهيزكارى در أمور آخرت كمكم ندهى هلاك گردم،پروردگارا انگيزه‌هاى دنيا از آميزش زنان و نيز فرزندان مرا بسوى خود خواند و من بشتاب دعوتش را پذيرفتم و بدلخواه خود بدانها دل بستم ولى انگيزه‌هاى آخرت از پارسائى و كوشش مرا (بدان) دعوت كرد و من توجهى بدان نكردم، و چنان شتابى را كه نسبت بمتاع بى‌ارزش و پوسيده و خشك دنيا و آن سرابى كه بزودى از بين ميرود داشتم، آن شتاب را براى آخرت مبذول نداشتم، پروردگارا مرا (از عذاب) ترساندى، و (بپاداش نيك) تشويق كردى و بر من محتجب گشتى پس من آن طور كه بايد از تو بيم داشته باشم بيم نكردم، و من ترس آن را دارم كه از كوشش در بارۀ تو كوتاهى كرده باشم و نسبت بيكى از حجتهاى تو سستى ورزيده باشم، خدايا (از تو خواهم كه) چنان مقرر دارى كه كوششم در اين دنيا خالص براى تو باشد و در راه اطاعت و فرمانبردارى تو باشد، و دلم را سرشار از خوف خود گردان، و كوتاهى كردن و سستى‌أم و تقصير كارى و (بطور كلى) هر آنچه را بر خويشتن ميترسم همه را بترس و بيم از خود و شكيبائى در مورد طاعت و فرمانبردارى و عمل بدان مبدل فرما، اى داراى شوكت و بزرگوارى. و قرار ده پسرم را از گناهان محكم، و كارهاى نيكم را مضاعف گردان كه براستى تو چنانى كه اعمال هر كه را خواهى مضاعف كنى، خدايا رتبه و درجۀ مرا در بهشت بلند گردان، و بتو پناه برم پروردگارا از (شر) خوراكى و آشاميدنى خوش و بتو پناه برم از شر آنچه ميدانم و از شر آنچه نميدانم، و بتو پناه برم از همۀ زشتيها چه آشكارش و چه پنهانش، و بتو پناه برم پروردگارا از اينكه نادانى را بدانائى بخرم - چنانچه ديگرى جز من أين كار را كرده - يا سفاهت و نابخردى را بخردورزى خريدارى كنم، يا بيتابى را ببردبارى، يا گمراهى را بهدايت، يا كفر را به ايمان. پروردگارا به انجام خواسته‌هايم بر من منت گذار، كه تو مردمان شايسته و صالح را دوست دارى، و پاداش نيكوكاران را ضايع نسازى. و الحمد لله ربّ‌ العالمين.

divider