شناسه حدیث :  ۴۴۹۲۹۵

  |  

نشانی :  الصحیفة العلویّة  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۲۹  

عنوان باب :   [للثّؤلول و يقرأ في نقصان الشّهر سبعة أيّام متوالية]

معصوم :  

لِلثُّؤْلُولِ وَ يَقْرَأُ فِي نُقْصَانِ اَلشَّهْرِ سَبْعَةَ أَيَّامٍ مُتَوَالِيَةٍ: وَ مَثَلُ كَلِمَةٍ خَبِيثَةٍ كَشَجَرَةٍ خَبِيثَةٍ اُجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ اَلْأَرْضِ مٰا لَهٰا مِنْ قَرٰارٍ وَ بُسَّتِ اَلْجِبٰالُ بَسًّا `فَكٰانَتْ هَبٰاءً مُنْبَثًّا .
زبان ترجمه:

الصحیفة العلویة / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۲۲۹

براى رفع زگيل در نيمۀ دوم ماه هفت روز متوالى بخوانند (آياتى را كه ترجمه‌اش اين است) «و داستان سخن بد چون نهال بدى است كه از زمين كنده شده و قرار ندارد» «و كوهها بنحوى مخصوص (و عجيب) پاره پاره شود و غبارى پراكنده گردد»

divider