شناسه حدیث :  ۴۴۹۲۷۳

  |  

نشانی :  الصحیفة العلویّة  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۸۲  

عنوان باب :   [و كان من دعائه عليه السّلام في المناجاة]

معصوم :  

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فِي اَلْمُنَاجَاةِ: لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ أَنْتَ مَوْلاَهُ فَارْحَمْ عَبِيداً إِلَيْكَ مَلْجَاهُ يَا ذَا اَلْمَعَالِي عَلَيْكَ مُعْتَمَدِي طُوبَى لِمَنْ كُنْتَ أَنْتَ مَوْلاَهُ طُوبَى لِمَنْ كَانَ نَادِماً أَرِقاً يَشْكُو إِلَى ذِي اَلْجَلاَلِ بَلْوَاهُ وَ مَا بِهِ عِلَّةٌ وَ لاَ سَقَمٌ أَكْثَرُ مِنْ حُبِّهِ لِمَوْلاَهُ إِذَا خَلاَ فِي اَلظَّلاَمِ مُبْتَهِلاً أَجَابَهُ اَللَّهُ ثُمَّ لَبَّاهُ
زبان ترجمه:

الصحیفة العلویة / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۱۸۲

و نيز از مناجاتهاى آن حضرت عليه السّلام است بله، بله، توئى مولا و آقايش به اين خرد بنده‌ات كه پناهگاهش توئى رحم فرما اى كه داراى مرتبه‌هاى بلندى هستى اعتمادم بر تو است خوشا بحال كسى كه مولايش تو باشى خوشا بحال كسى كه (از كرده‌اش) پشيمان و شب زنده‌دار باشد و از گرفتارى خود بدرگاه خداى ذو الجلال شكوه كند و هيچ درد و بيمارى ندارد بيش از دوستى و محبتش نسبت بسرور و مولاى خود و چون در تاريكى شب با خداى خويش خلوت كند خداوند أو را اجابت كند و پاسخش دهد.

divider