شناسه حدیث :  ۴۴۹۲۶۶

  |  

نشانی :  الصحیفة العلویّة  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۲۴  

عنوان باب :   [دعاؤه عليه السّلام في الاستغفار ايضا]

معصوم :   امیرالمؤمنین (علیه السلام)

دُعَاؤُهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فِي اَلاِسْتِغْفَارِ أَيْضاً: اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَغْفِرُكَ مِمَّا تُبْتُ إِلَيْكَ مِنْهُ ثُمَّ عُدْتُ فِيهِ وَ أَسْتَغْفِرُكَ لِمَا أَرَدْتُ بِهِ وَجْهَكَ فَخَالَطَنِي فِيهِ مَا لَيْسَ لَكَ وَ أَسْتَغْفِرُكَ لِلنِّعَمِ اَلَّتِي مَنَنْتَ بِهَا عَلَيَّ فَتَقَوَّيْتُ بِهَا عَلَى مَعَاصِيكَ أَسْتَغْفِرُ اَللَّهَ اَلَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ اَلْحَيُّ اَلْقَيُّومُ عَالِمُ اَلْغَيْبِ وَ اَلشَّهَادَةِ اَلرَّحْمَنُ اَلرَّحِيمُ لِكُلِّ ذَنْبٍ أَذْنَبْتُهُ وَ لِكُلِّ مَعْصِيَةٍ اِرْتَكَبْتُهَا اَللَّهُمَّ اُرْزُقْنِي عَقْلاً كَامِلاً وَ عَزْماً ثَاقِباً وَ لُبّاً رَاجِحاً وَ قَلْباً زَكِيّاً وَ عِلْماً كَثِيراً وَ أَدَباً بَارِعاً وَ اِجْعَلْ ذَلِكَ كُلَّهُ لِي وَ لاَ تَجْعَلْهُ عَلَيَّ بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ پس پنجمرتبه بگو أَسْتَغْفِرُ اَللَّهَ اَلَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ اَلْحَيُّ اَلْقَيُّومُ وَ أَتُوبُ إِلَيْهِ.
زبان ترجمه:

الصحیفة العلویة / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۱۲۵

و نيز دعاى ديگر آن حضرت عليه السّلام در استغفار خدايا از تو آمرزش خواهم از هر گناهى كه بدرگاه تو از آن گناه توبه كرده ولى دوباره (توبه شكسته و) انجامش داده‌ام. و از تو آمرزش خواهم از آن اعمالى كه منظورم در ابتداى كار تنها رضاى تو بوده ولى در حين عمل چيزهاى ريائى ديگرى كه براى غير تو (نيز) بوده در آن مخلوط‍‌ گشته است. و از تو آمرزش خواهم براى نعمتهائى كه بدادن آنها بر من منت نهاده‌اى ولى من بوسيلۀ آنها بر نافرمانى تو نيرو گرفته‌ام. آمرزش خواهم از آن خداوندى كه معبودى جز أو نيست، زندۀ پاينده، داناى غيب و شهود، مهر پيشه و بخشنده، از هر گناهى كه انجام داده‌ام، و هر نافرمانى كه مرتكب شده‌ام. خدايا روزى من كن عقلي كامل و تصميمى نافذ، و خردى كه (بر خردها) بچربد، و دلى پاك، و دانشى بسيار، و ادبى كه سرآمد (ادبها) باشد، و همۀ اينها را بسود من مقرر فرما و بزيانم مكن، بمهرت اي مهربانترين مهربانان. ... آمرزش خواهم از خداوندى كه معبودى جز أو نيست زندۀ پاينده و بدرگاهش توبه كنم.

divider