شناسه حدیث :  ۴۴۹۲۶۲

  |  

نشانی :  الصحیفة العلویّة  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۰۵  

عنوان باب :   [و من دعائه عليه السّلام في الاستكانة و طلب المغفرة]

معصوم :   امیرالمؤمنین (علیه السلام)

وَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فِي اَلاِسْتِكَانَةِ وَ طَلَبِ اَلْمَغْفِرَةِ: اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْئَلُكَ قَلِيلاً مِنْ كَثِيرٍ مَعَ أَنَّ فَقْرِي إِلَيْكَ عَظِيمٌ وَ غِنَاكَ عَنْهُ قَدِيمٌ وَ هُوَ عِنْدِي كَثِيرٌ وَ هُوَ عَلَيْكَ سَهْلٌ يَسِيرٌ اَللَّهُمَّ اِنَّ عَفْوَكَ عَنْ ذَنْبِي وَ تَجَاوُزَكَ عَنْ خَطِيئَتِي وَ صَفْحَكَ عَنْ عَظِيمِ جُرْمِي فِيمَا كَانَ مِنْ خَطَئِي وَ عَمْدِي أَطْمَعَنِى فِي أَنْ أَسْئَلَكَ مَا لاَ أَسْتَوْجِبُهُ مِنْكَ اَلَّذِي رَزَقْتَنِي مِنْ قُدْرَتِكَ وَ رَحْمَتِكَ وَ أَرَيْتَنِي مِنْ قُدْرَتِكَ وَ عَرَّفْتَنِي مِنْ إِجَابَتِكَ فَصِرْتُ اَدْعُوكَ آمِناً وَ أَسْئَلُكَ مُسْتَأْنِساً لاَ خَائِفاً وَ لاَ وَجِلاً مُدِلاًّ عَلَيْكَ فِيمَا قَصَدْتُ فِيهِ إِلَيْكَ فَإِنْ أَبْطَأَ عَنِّي عَتَبْتُ بِجَهْلِي عَلَيْكَ وَ لَعَلَّ اَلِّذِي أَبْطَأَ عَنِّي هُوَ خَيْرٌ لِي لِعِلْمِكَ بِعَاقِبَةِ اَلْأُمُورِ فَلَمْ أَرَ مَوْلًى كَرِيماً أَصْبَرَ عَلَى عَبْدٍ لَئِيمٍ مِنْكَ عَلَيَّ يَا رَبِّ اِنَّكَ تَدْعُونِي فَأُوَلِّي عَنْكَ وَ تَتَحَبَّبُ إِلَيَّ فَأَتَبَغَّضُ إِلَيْكَ وَ تَتَوَدَّدُ إِلَيَّ فَلاَ أَقْبَلُ مِنْكَ كَانَ لِي اَلتَّطَوُّلُ عَلَيْكَ ثُمَّ لَمْ يَمْنَعْكَ ذَلِكَ مِنَ اَلتَّعَطُّفِ عَلَيَّ وَ اَلرَّحْمَةِ لِي وَ اَلْإِحسَانِ إِلَيَّ فَارْحَمْ عَبْدَكَ اَلْخَاطِي وَ جُدْ عَلَيَّ بِفَضْلِكَ إِنَّكَ جَوَادٌ كَرِيمٌ .
زبان ترجمه:

الصحیفة العلویة / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۱۰۶

و از دعاى آن حضرت در زارى بدرگاه حق و آمرزشخواهى خدايا از تو خواهم اندكى از بسيار با اينكه نيازمنديم بدرگاه تو بزرگ و بى‌نيازى تو از آن ديرينه و ازلى است، و آن درخواست پيش من بسيار بزرگ ولى نزد تو اندك و آسان است، خدايا براستى كه عفو تو از گناهم و گذشتت از خطايم، و چشم پوشيت از جرم و جنايت بسيار بزرگم كه بخطايا بعمد انجام دادم (اينها) مرا بطمع انداخت تا از تو درخواست كنم چيزى را كه از روى قدرت و رحمت خويش روزى من كردى و از نيرو و توان خويش بمن نماياندى، و از اجابت دعايت بمن شناساندى، و همين سبب شد كه من از روى اطمينان خاطر تو را بخوانم و با تو انس گرفته بدون ترس و واهمه از تو حاجت بخواهم، و تازه در مطلوب و مقصود خود با ناز و عشق بدرگاهت آيم، و اگر حاجتم دير برآيد از روى جهل و نادانى كه دارم بر تو زبان اعتراض بگشايم، در صورتى كه شايد دير برآمدن آن (حاجت) براى من بهتر (از زود بر آمدنش) باشد زيرا تو بسرانجام كارها دانائى و از اين رو است كه من مولاى بزرگوارى را نديده‌ام كه نسبت به بندۀ پست خود شكيباتر از تو باشد نسبت بمن اي پروردگارم. تو مرا ميخوانى ولى من از تو رو ميگردانم و تو بمن دوستى ميكنى ولى من با تو دشمنى ميكنم و تو بمن محبت ميكنى ولى من نه پذيرم گويا منتى بر تو دارم و با اين حال تو را باز ندارد اين جريان از عطوفت و مهربانى نسبت بمن و إحسان بر من، پس (اي خدا) بر بندۀ خطاكارت رحم كن و از زياده بخششت بر من ببخش كه براستى تو بخشنده و بزرگوارى.

divider