شناسه حدیث :  ۴۴۸۳۰۱

  |  

نشانی :  الدرة الباهرة من الأصداف الطاهرة  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۴  

عنوان باب :   من كلام الإمام موسى الكاظم عليه السّلام

معصوم :   امام کاظم (علیه السلام)

9 -: قَالَ نُفَيْعٌ اَلْأَنْصَارِيُّ لِمُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ - وَ كَانَ مَعَ عَبْدِ اَلْعَزِيزِ بْنِ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ اَلْعَزِيزِ ، فَمَنَعَهُ مِنْ كَلاَمِهِ، فَأَبَى -: مَنْ أَنْتَ؟ فَقَالَ: إِنْ كُنْتَ تُرِيدُ اَلنَّسَبَ؛ فَأَنَا اِبْنُ مُحَمَّدٍ حَبِيبِ اَللَّهِ، اِبْنِ إِسْمَاعِيلَ ذَبِيحِ اَللَّهِ، اِبْنِ إِبْرَاهِيمَ خَلِيلِ اَللَّهِ. وَ إِنْ كُنْتَ تُرِيدُ اَلْبَلَدَ؛ فَهُوَ اَلَّذِي فَرَضَ اَللَّهُ عَلَى اَلْمُسْلِمِينَ وَ عَلَيْكَ - إِنْ كُنْتَ مِنْهُمْ - اَلْحَجَّ إِلَيْهِ. وَ إِنْ كُنْتَ تُرِيدُ اَلْمُنَاظَرَةَ فِي اَلرُّتْبَةِ؛ فَمَا رَضِيَ مُشْرِكُوا قَوْمِي مُسْلِمِي قَوْمِكَ أَكْفَاءً لَهُمْ حِينَ قَالُوا: «يَا مُحَمَّدُ أَخْرِجْ إِلَيْنَا أَكْفَاءَنَا مِنْ قُرَيْشٍ » . فَانْصَرَفَ مَخْزِيّاً .
زبان ترجمه:

الدرة الباهرة / ترجمه مسعودی ;  ج ۱  ص ۳۴

9 - مردى از انصار به نام نفيع با آن كه همراهش، عبد العزيز بن عمر بن عبد العزيز از سخن گفتن منعش كرده بود، به امام كاظم عليه السّلام گفت: كيستى‌؟ امام كاظم عليه السّلام فرمود: اگر نسبم را مى‌خواهى، من پسر محمّد حبيب خدا، پسر اسماعيل ذبيح خدا، پسر ابراهيم خليل خدا هستم و اگر شهرم را مى‌خواهى، جايى است كه خداوند حجّ‌ آن را بر مسلمانان و نيز تو - اگر از آنها باشى - واجب كرده است و اگر قصد تفاخر در شأن و منزلت را دارى، پس بدان كه مشركان قوم من، به هم رتبه بودن با مسلمانان قوم تو راضى نشدند، آن هنگام كه گفتند: اى محمّد، هم رتبگان ما را از قريش به جنگ ما روانه كن . پس نفيع مفتضحانه بازگشت .

divider