شناسه حدیث :  ۴۴۸۲۶۹

  |  

نشانی :  الدرة الباهرة من الأصداف الطاهرة  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۸  

عنوان باب :   من كلام الإمام محمّد الباقر عليه السّلام

معصوم :   امام باقر (علیه السلام)

6 -: قَالَ لَهُ جَابِرٌ اَلْجُعْفِيُّ : إِنَّ قَوْماً إِذَا ذَكَرُوا شَيْئاً مِنَ اَلْقُرْآنِ أَوْ حُدِّثُوا بِهِ صَعِقَ أَحَدُهُمْ، حَتَّى يُرَى أَنَّهُ لَوْ قُطِعَتْ يَدَاهُ وَ رِجْلاَهُ لَمْ يَشْعُرْ بِذَلِكَ؟! فَقَالَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: إِنَّ ذَلِكَ مِنَ اَلشَّيْطَانِ ، مَا بِهَذَا أُمِرُوا، وَ إِنَّمَا هُوَ اَللِّينُ، وَ اَلرِّقَّةُ، وَ اَلدَّمْعَةُ، وَ اَلْوَجَلُ .
زبان ترجمه:

الدرة الباهرة / ترجمه مسعودی ;  ج ۱  ص ۲۸

6 - جابر جعفى به امام باقر عليه السّلام عرض كرد: گروهى هستند كه چون چيزى از قرآن را به ياد مى‌آورند يا از آن سخن مى‌گويند يكى‌شان مدهوش مى‌شود تا آن جا كه به نظر مى‌رسد اگر دست و پايش هم بريده شود نمى‌فهمد. پس حضرت فرمود: آن از شيطان است، به اين امر نشدند، فقط‍‌ به نرمى و نازك دلى و اشك و ترس فرمان يافتند.

divider