شناسه حدیث :  ۴۴۱۳۶۳

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۶۵۳  

عنوان باب :   [أبواب الأئمّة عليهم السلام ] باب أبي عبد الله جعفر بن محمّد الصادق عليهما السلام

معصوم :   امام صادق (علیه السلام) ، حديث قدسی

وَ عَنْ عِدَّةٍ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ يَزِيدَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ قُتَيْبَةَ عَنِ يُوسُفَ بْنِ عُمَرَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: إِنَّ اَللَّهَ يَقُولُ: إِنِّي لَسْتُ كُلَّ كَلاَمِ اَلْحِكْمَةِ أَتَقَبَّلُ، إِنَّمَا أَتَقَبَّلُ هَوَاهُ وَ هَمَّهُ، فَإِنْ كَانَ هَوَاهُ وَ هَمُّهُ فِي رِضَايَ جَعَلْتُ هَمَّهُ تَسْبِيحاً وَ تَقْدِيساً.
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۶۵۳

و از عده‌اى از اصحاب حديث از سهل بن زياد از يعقوب بن يزيد از اسماعيل بن قتيبه از يوسف بن عمر از اسماعيل بن محمد از امام صادق عليه السلام از خداوند متعال، نقل كرده‌اند كه حضرت حق مى‌فرمايد: من هر كلام حكمت آميز را از بنده‌ام قبول نمى‌كنم بلكه من نيت و قصد او را اهميت مى‌دهم. پس اگر نيت و قصد او از آن كلام حكمت آميز در رضاى من باشد آن وقت آنها را براى آينده‌اش تسبيح و تقديس قرار مى‌دهم.

divider