شناسه حدیث :  ۴۴۱۳۴۰

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۶۳۳  

عنوان باب :   [أبواب الأئمّة عليهم السلام ] باب أبي جعفر محمّد بن عليّ الباقر عليهما السلام

معصوم :   امام باقر (علیه السلام) ، حديث قدسی

وَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْعَبَّاسِ عَنِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ عَبْدِ اَلرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ اَلْجَرِيرِيِّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ سَعْدٍ اَلْخَفَّافِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: يَا سَعْدُ، تَعَلَّمُوا اَلْقُرْآنَ فَإِنَّ اَلْقُرْآنَ يَأْتِي يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ فِي أَحْسَنِ صُورَةٍ - وَ ذَكَرَ اَلْحَدِيثَ إِلَى أَنْ قَالَ: - فَيُنَادِيهِ اَللَّهُ تَعَالَى: يَا حُجَّتِي فِي اَلْأَرْضِ وَ كَلاَمِيَ اَلصَّادِقُ اَلنَّاطِقُ سَلْ تُعْطَ، وَ اِشْفَعْ تُشَفَّعْ. ثُمَّ يَقُولُ اَللَّهُ: كَيْفَ رَأَيْتَ عِبَادِي؟ فَيَقُولُ: يَا رَبِّ، مِنْهُمْ مَنْ صَانَنِي وَ حَافَظَ عَلَيَّ وَ لَمْ يُضَيِّعْ شَيْئاً، وَ مِنْهُمْ مَنْ ضَيَّعَنِي وَ اِسْتَخَفَّ بِحَقِّي وَ كَذَّبَ، وَ أَنَا حُجَّتُكَ عَلَى جَمِيعِ خَلْقِكَ، فَيَقُولُ اَللَّهُ تَعَالَى: وَ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي وَ اِرْتِفَاعِ مَكَانِي لَأُثِيبَنَّ عَلَيْكَ اَلْيَوْمَ أَحْسَنَ اَلثَّوَابِ وَ لَأُعَاقِبَنَّ عَلَيْكَ اَلْيَوْمَ أَلِيمَ اَلْعِقَابِ. قَالَ: فَيَأْتِي اَلرَّجُلُ مِنْ شِيعَتِنَا فَيَنْطَلِقُ بِهِ إِلَى رَبِّ اَلْعِزَّةِ فَيَقُولُ: رَبِّ عَبْدُكَ وَ أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ قَدْ كَانَ نَصَباً بِي مُوَاظِباً عَلَيَّ يُحِبُّ فِيَّ وَ يُبْغِضُ، فَيَقُولُ اَللَّهُ: أَدْخِلُوا عَبْدِي جَنَّتِي وَ اِكْسُوهُ مِنْ حُلَلِ اَلْجَنَّةِ وَ تَوِّجُوهُ بِتَاجٍ، فَيَقُولُ اَلْقُرْآنُ: يَا رَبِّ، إِنِّي أَسْتَقِلُّ لَهُ هَذَا فَزِدْهُ مَزِيدَ اَلْخَيْرِ كُلِّهِ، فَيَقُولُ اَللَّهُ: وَ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي وَ عُلُوِّي وَ اِرْتِفَاعِ مَكَانِي لَأَنْحَلَنَّ لَهُ اَلْيَوْمَ خَمْسَةَ أَشْيَاءَ مَعَ اَلْمَزِيدِ لَهُ وَ لِمَنْ كَانَ بِمَنْزِلَتِهِ: أَلاَ إِنَّهُمْ شَبَابٌ لاَ يَهْرَمُونَ، وَ أَصِحَّاءُ لاَ يَسْقُمُونَ، وَ أَغْنِيَاءُ لاَ يَفْتَقِرُونَ، وَ فَرِحُونَ لاَ يَحْزَنُونَ، وَ أَحْيَاءٌ لاَ يَمُوتُونَ.
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۶۳۴

و از على بن محمد از على بن عباس از حسين بن عبد الرحمن از سفيان جريرى از پدرش از سعد خفاف از ابو جعفر عليه السلام نقل كرده كه حضرت فرمود: اى سعد، قرآن را بياموزيد. زيرا قرآن در روز قيامت به شكل زيبايى ظاهر مى‌شود. حديث را گفته تا رسيده به اين جا كه خداوند متعال قرآن را مخاطب قرار داده مى‌فرمايد: اى حجت من در روى زمين و كلام صادق من و ناطق من، از من بخواه به تو عطا كنم و شفاعت كن تا شفاعت تو را بپذيرم. پس قرآن مى‌گويد: خداوندا، عده‌اى از مردم مرا محترم مى‌داشتند و مرا حفظ‍‌ مى‌كردند و احكامى را كه در من بود ضايع ننمودند، ولى عده ديگرى بودند كه به من توهين مى‌كردند و مرا تحقير مى‌نمودند و مرا تكذيب مى‌كردند، در حالى كه حجت تو بر همه مخلوقاتت بودم. پس خداوند مى‌فرمايد: قسم به عزت و جلال و ارتفاع مكانم، امروز به خاطر تو بهترين ثواب را به كسانى مى‌دهم كه احكام تو را رعايت مى‌كردند، بدترين عقاب را به كسانى مى‌دهم كه به تو اهانت مى‌كردند. بعد حضرت فرموده: در آن هنگام مردى از شيعيان ما جلو مى‌آيد و قرآن در باره او به خداوند عرض مى‌كند: خداوندا، اين بنده تو است و تو به اعمال او آگاه‌ترى. اين شخص كاملا مراقب من بود، هر چه من مى‌گفتم دوست مى‌داشت و هر چه را بد معرفى مى‌كردم دشمن مى‌داشت. پس از جانب خداوند خطاب مى‌آيد: اين بنده مرا داخل بهشت كنيد و از لباسهاى زيباى بهشت بر او بپوشانيد و تاج بر سر او بگذاريد. قرآن مى‌فرمايد: خداوندا، اينها برايش كم است اضافه فرما و همه خيرات را بر او احسان كن. پس خداوند مى‌فرمايد: قسم به عزت و جلال و علو مقام و ارتفاع مكانم، امروز براى اين بندۀ مؤمن پنج عنايتى مى‌كنم كه اين عنايت من شامل ساير بندگان نظير اين شخص هم مى‌باشد، به اينها جوانى مى‌دهم كه هرگز پير نمى‌شوند و سلامتى مى‌دهم كه هرگز بيمار نمى‌گردند، غنى مى‌كنم كه هرگز فقير نمى‌شوند و آنها را شاد مى‌كنم كه هرگز غمناك نمى‌شوند و هميشه هم آنها را زنده نگه مى‌دارم.

divider