شناسه حدیث :  ۴۴۱۳۱۵

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۶۰۸  

عنوان باب :   الباب الثالث عشر فيما جاء من الأحاديث القدسيّة في النصّ على الإمامة من طريق العامّة

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، حديث قدسی

وَ فِي كِتَابِ عَبْدِ اَلْمَحْمُودِ وَ هُوَ تَأْلِيفُ اَلسَّيِّدِ رَضِيِّ اَلدِّينِ عَلِيِّ بْنِ طَاوُسٍ وَ اِسْمُهُ كِتَابُ اَلطَّرَائِفِ فِي مَعْرِفَةِ مَذَاهِبِ اَلطَّوَائِفِ نَقْلاً مِنْ كِتَابِ أَبِي بَكْرٍ أَحْمَدِ بْنِ مَرْدَوَيْهِ اَلثِّقَةِ اَلْحَافِظِ عِنْدَ أَصْحَابِ اَلْمَذَاهِبِ اَلْأَرْبَعَةِ قَالَ: حَدَّثَنِي أَحْمَدُ اِبْنُ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ اَلْحُسَيْنِ حَدَّثَنَا عَبْدُ اَلْعَزِيزِ بْنُ يَحْيَى اَلْبَصْرِيُّ اَلْجَلُودِيُّ أَبُو أَحْمَدَ حَدَّثَنَا اَلْمُغِيرَةُ بْنُ مُحَمَّدٍ اَلْمُهَلَّبِيُّ حَدَّثَنَا عَبْدُ اَلرَّحْمَنِ بْنُ صَالِحٍ اَلْأَزْدِيُّ حَدَّثَنَا عَلِيُّ اِبْنُ هَاشِمِ بْنِ بُرَيْدٍ حَدَّثَنَا جَابِرُ بْنُ يَزِيدَ اَلْجُعْفِيُّ عَنْ صَالِحِ بْنِ مِيثَمٍ عَنْ أَبِيهِ عَنِ اِبْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: قُلْنَا لَهُ: يَا اِبْنَ عَبَّاسٍ ، أَ يَنْفَعُ حُبُّ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ فِي اَلْآخِرَةِ؟ قَالَ: قَدْ تَنَازَعَ أَصْحَابُ رَسُ ولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فِ ي حُبِّهِ حَتَّى سَأَلْنَا رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَقَالَ: دَعُونِي حَتَّى أَسْأَلَ اَلْوَحْيَ، فَلَمَّا هَبَطَ جَبْرَئِيلُ سَأَلَهُ فَقَالَ: سَأَسْأَلُ رَبِّي عَنْ هَذَا، فَرَجَعَ إِلَى اَلسَّمَاءِ ثُمَّ هَبَطَ إِلَى اَلْأَرْضِ فَقَالَ: يَا مُحَمَّدُ ، إِنَّ اَللَّهَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ اَلسَّلاَمَ وَ يَقُولُ: أَحِبَّ عَلِيّاً ، فَمَنْ أَحَبَّهُ فَقَدْ أَحَبَّنِي وَ مَنْ أَبْغَضَهُ فَقَدْ أَبْغَضَنِي. يَا مُحَمَّدُ ، حَيْثُ تَكُنْ يَكُنْ عَلِيٌّ ، وَ حَيْثُ يَكُنْ عَلِيٌّ يَكُنْ مُحِبُّوهُ، وَ إِنِ اِجْتَرَحُوا وَ إِنِ اِجْتَرَحُوا.
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۶۰۸

در كتاب الطرائف، تأليف سيد رضى الدين على بن طاوس (كه به عبد المحمود بن داود ناميده شد) به نقل از كتاب ابو بكر احمد بن مردويه (كه مردى حافظ‍‌ و موثق بين مذاهب چهارگانه اهل سنت بوده است) از احمد بن عبد الله بن حسين از ابو احمد عبد العزيز بن يحيى بصرى جلودى از مغيره بن محمد مهلبى از عبد الرحمن بن صالح ازدى از على بن هاشم بن بريد از جابر بن يزيد جعفى از صالح بن ميثم از پدرش، نقل كرده كه گفت: ما از ابن عباس سؤال كرديم و گفتيم: اى ابن عباس، آيا حب على در آخرت براى ما نفعى دارد؟ ابن عباس گفت: در زمان حيات رسول خدا صلى الله عليه و آله مسلمانان در مورد على عليه السلام با هم منازعه كردند. در نتيجه ما از رسول خدا صلى الله عليه و آله سؤال كرديم. حضرت فرمود: صبر كنيد تا از طريق وحى به من الهام شود. وقتى كه جبرئيل نازل شد، حضرت از او سؤال كرد، جبرئيل گفت: به زودى از خداوند اين مسأله را سؤال مى‌كنم. لذا دوباره به آسمان رفت و بعد كه به زمين برگشت گفت: اى محمد، خداوند به تو سلام مى‌رساند و مى‌فرمايد: من على را دوست دارم. پس هر كس او را دوست بدارد، مرا دوست داشته و هر كس با وى دشمنى كند، با من دشمنى كرده. اى محمد، هر جا در قيامت مقام تو باشد، مقام على هم آنجاست و هر جا على باشد دوستداران او هم همان جا هستند، اگر چه گناهكار هم باشند. مؤلف مى‌گويد: دلالت اين حديث بر وجوب محبت على عليه السلام و تحريم دشمنى با او، واضح و روشن است و نظر به تقريرى كه در مورد احاديث گذشته كرديم نيازى به توضيح مجدد ندارد.

divider