شناسه حدیث :  ۴۴۱۳۰۴

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۵۹۵  

عنوان باب :   الباب الثالث عشر فيما جاء من الأحاديث القدسيّة في النصّ على الإمامة من طريق العامّة

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، حديث قدسی

قَالَ اَلْحَافِظُ اَلْبُرْسِيُّ : وَ مِنْ كِتَابِ اَلْفِرْدَوْسِ لاِبْنِ شِيرَوَيْهِ اَلدَّيْلَمِيِّ مَرْفُوعاً إِلَى جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اَللَّهِ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ : مَكْتُوبٌ عَلَى بَابِ اَلْجَنَّةِ: لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ، مُحَمَّدٌ رَسُولُ اَللَّهِ، عَلِيٌّ أَخُوهُ وَلِيُّ اَللَّهِ، أَخَذْتُ وَلاَيَتَهُ عَلَى اَلذَّرِّ قَبْلَ خَلْقِ اَلسَّمَاوَاتِ وَ اَلْأَرْضِ بِأَلْفَيْ عَامٍ، مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَلْقَى اَللَّهَ وَ هُوَ عَنْهُ رَاضٍ فَلْيُوَالِ عَلِيّاً وَ عِتْرَتَهُ ، فَهُمْ نُجَبَائِي وَ أَوْلِيَائِي وَ خُلَفَائِي وَ أَحِبَّائِي.
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۵۹۶

باز هم حافظ‍‌ برسى از كتاب فردوس تأليف ابن شيرويه ديلمى، به طور رفع از جابر بن عبد الله از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل كرده كه حضرت فرمود: به در بهشت نوشته شده: (لا اله الا الله، محمد رسول الله، على اخوه ولى الله) كه من اقرار به ولايت على را چندين هزار سال قبل از خلقت آسمانها و زمين از همه ارواح انسانى گرفته‌ام. پس هر كس مى‌خواهد خداوند را در حالى ملاقات نمايد كه از وى راضى است، حتما پيرو على و عترت او باشد. چون آنها نجبا و اوليا و خلفا و دوستان من هستند. مؤلف مى‌گويد: كدام نص صريح‌تر و روشن‌تر از اين جمله مى‌باشد كه خداوند اولا على را برادر پيامبر معرفى مى‌كند و بعد هم او را ولى خود تعيين مى‌نمايد و نوشته شدن اينها به دم در بهشت براى اين بوده كه پيامبر را مامور تبليغ اين امر بكند. چون مى‌دانيد پيامبر از روى هوا و هوس سخن نمى‌گويد و هر چه مى‌گويد به او وحى مى‌شود. با اين كه خداوند مى‌دانسته كه على عليه السلام از بيعت به ابو بكر امتناع خواهد كرد و مدعى امامت خواهد بود، در اين صورت وقتى كه خداوند با اين عمل، او را تاييد كرد پس حق با على عليه السلام بوده است. مگر اين كه بگوييم خداوند آن موقع نمى‌دانسته كه على عليه السلام به ابو بكر بيعت نخواهد كرد، در صورتى كه فكر اخير غلط‍‌ و كفر است. باز هم در اين حديث تصريح شده كه خداوند قبلا از مردم اقرار به ولايت على را گرفته است و همين مضمون دليل محكم اثبات امامت 12 نفر ائمه مى‌باشد. به خصوص كه خداوند در حديث مى‌فرمايد: آنها خلفاى من هستند، كه اين جمله مسأله را روشن‌تر مى‌كند.

divider