شناسه حدیث :  ۴۴۱۳۰۰

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۵۸۹  

عنوان باب :   الباب الثالث عشر فيما جاء من الأحاديث القدسيّة في النصّ على الإمامة من طريق العامّة

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، حديث قدسی

قَالَ: أَخْبَرَنَا أَبُو اَلْمُرَجَّا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ طَالِبٍ اَلْبَلَدِيُّ قَالَ: أَخْبَرَنِي أَبُو اَلْمُفَضَّلِ قَالَ: أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مَخْلَدٍ أَبُو اَلطَّيِّبِ اَلْجُعْفِيُّ اَلدَّهَّانُ بِالْكُوفَةِ قِرَاءَةً عَلَيْهِ قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اَلرَّحْمَنِ اَلْأَزْدِيُّ قَالَ: حَدَّثَنَا غَوْثُ بْنُ مُبَارَكٍ اَلْخَثْعَمِيُّ قَالَ: حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ يَعْلَى اَلسَّعْدِيُّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْجَزُورِ عَنْ صَالِحِ بْنِ مِيثَمٍ عَنْ زَاذَانَ عَنْ سَلْمَانَ اَلْفَارِسِيِّ عَنْ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ: هَبَطَ جَبْرَئِيلُ يَوْمَ أُحُدٍ وَ قَدِ اِنْهَزَمَ اَلْمُسْلِمُونَ وَ لَمْ يَبْقَ غَيْرُ عَلِيٍّ وَ قَدْ قَتَلَ اَللَّهُ عَلَى يَدِهِ يَوْمَئِذٍ مِنَ اَلْمُشْرِكِينَ مَنْ قَتَلَ، فَقَالَ جَبْرَئِيلُ: يَا مُحَمَّدُ، إِنَّ اَللَّهَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ اَلسَّلاَمَ وَ يَقُولُ لَكَ: أَخْبِرْ عَلِيّاً أَنِّي عَنْهُ رَاضٍ، وَ إِنِّي آلَيْتُ عَلَى نَفْسِي أَنْ لاَ يُحِبُّهُ عَبْدٌ إِلاَّ أَحْبَبْتُهُ وَ مَنْ أَحْبَبْتُهُ لَمْ أُعَذِّبْهُ بِنَارِي، وَ لاَ يُبْغِضُهُ عَبْدٌ إِلاَّ أَبْغَضْتُهُ وَ مَنْ أَبْغَضْتُهُ مَا لَهُ فِي اَلْجَنَّةِ مِنْ نَصِيبٍ. قَالَ: وَ هَبَطَ عَلَيَّ جَبْرَئِيلُ يَوْمَ اَلْأَحْزَابِ لَمَّا قَتَلَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عَمْراً فَارِسَهُمْ فَقَالَ: يَا مُحَمَّدُ، إِنَّ اَللَّهَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ اَلسَّلاَمَ وَ يَقُولُ لَكَ: إِنِّي اِفْتَرَضْتُ اَلصَّلاَةَ عَلَى عِبَادِي فَوَضَعْتُهَا عَنِ اَلْعَلِيلِ اَلَّذِي لاَ يَسْتَطِيعُهَا، وَ اِفْتَرَضْتُ اَلزَّكَاةَ فَوَضَعْتُهَا عَنِ اَلْمُقِلِّ، وَ اِفْتَرَضْتُ اَلصِّيَامَ فَوَضَعْتُهُ عَنِ اَلْمُسَافِرِ، وَ اِفْتَرَضْتُ اَلْحَجَّ فَوَضَعْتُهُ عَنِ اَلْمُعْدِمِ وَ مَنْ لاَ يَجِدُ اَلسَّبِيلَ إِلَيْهِ، وَ اِفْتَرَضْتُ حُبَّ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ وَ مَوَدَّتَهُ عَلَى أَهْلِ اَلسَّمَاوَاتِ وَ أَهْلِ اَلْأَرْضِ فَلَمْ أُعْذِرْ فِيهِ أَحَداً، فَمُرْ أُمَّتَكَ بِحُبِّهِ، فَمَنْ أَحَبَّهُ فَبِحُبِّي وَ حُبِّكَ أَحَبَّهُ، وَ مَنْ أَبْغَضَهُ فَبِبُغْضِي وَ بُغْضِكَ أَبْغَضَهُ... اَلْحَدِيثَ .
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۵۹۰

باز هم شيخ ابو الفتح كراجكى در همان كتاب از ابو المرجا محمد بن على ابن طالب بلدى از ابو المفضل از احمد بن محمد بن مخلد ابو طيب جعفى دهان در كوفه از محمد بن سالم بن عبد الرحمن ازدى از غوث بن مبارك خثعمى از حماد بن يعلى سعدى از على بن جزور از صالح بن ميثم از زاذان از سلمان فارسى از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل كرده كه حضرت فرمود: در روز جنگ احد جبرئيل نازل شد، در حالى كه مسلمانان شكست خورده بودند و همۀ مسلمين عقب‌نشينى كرده بودند، فقط‍‌ على عليه السلام در جلو آنها باقى مانده بود و از مشركين زياد مى‌كشت. پس جبرئيل به من گفت: اى محمد، خداوند بر تو سلام مى‌رساند و مى‌فرمايد: به على بگو كه من از او راضى هستم و من بر خود عهد كردم، هر بنده‌اى كه على را دوست بدارد من هم او را دوست بدارم و هر كس او را دوست بدارد او را با آتش جهنم خودم عذاب نمى‌دهم و هر كس على را دشمن بدارد، من هم او را دشمن مى‌دارم و هر كس با على دشمنى كند، از بهشت من نصيبى ندارد. باز هم سلمان به دنبال حديث بالا گفت: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرموده: روزى جبرئيل در موقع جنگ احزاب بر من نازل شد، همان موقعى بود كه عمرو پهلوان مشركين را على عليه السلام كشته بود. پس جبرئيل به من گفت: اى محمد، خداوند بر تو سلام مى‌رساند و مى‌فرمايد: كه من نماز را بر بندگانم واجب نمودم و آن را از گردن بيمارانى كه قادر به خواندن آن نيستند برداشتم، زكات را هم به مسلمانان واجب كردم و از گردن فقرا آن را برداشتم، روزه را واجب كردم ولى از گردن مسافر هنگام سفر برداشتم، حج را واجب كردم و آن را از گردن كسانى كه استطاعت نداشتند برداشتم و حب على را بر همه واجب كردم و دوست داشتن او را بر همه اهل آسمانها و زمين واجب كردم و عذر هيچ كس را هم در اين باره نمى‌پذيرم. پس به امت خودت محبت على را بشارت بده و بگو هر كس على را دوست دارد به خاطر محبت من و محبت تو، من هم او را دوست مى‌دارم و هر كس على را دشمن بدارد چون با من و تو دشمنى كرده من هم او را دشمن مى‌دارم... تا آخر حديث. مؤلف مى‌گويد: اين حديث دلالتش بر وجوب محبت على عليه السلام و حرام شدن دشمنى با او روشن است. باز هم اين حديث دلالت دارد به اين كه هر كس على عليه السلام را دوست بدارد، داخل جهنم نمى‌شود و هر كس با على عليه السلام دشمنى كند، به بهشت داخل نمى‌شود و خداوند آن كسى را كه على را دوست بدارد، دوست مى‌دارد و كسى را كه با على عليه السلام دشمنى كند، دشمن مى‌دارد. باز هم اين حديث دلالت دارد كه حب و مودت على عليه السلام بر همۀ اهل آسمانها و زمين واجب است و از همۀ واجبات هم مهمتر مى‌باشد. همۀ اينها دلالت بر امامت على عليه السلام دارند و دلالتش روشن‌تر از احاديث گذشته مى‌باشد.

divider