شناسه حدیث :  ۴۴۱۲۸۹

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۵۷۴  

عنوان باب :   الباب الثالث عشر فيما جاء من الأحاديث القدسيّة في النصّ على الإمامة من طريق العامّة

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، حديث قدسی

رَوَى اَلْخُوَارَزْمِيُّ فِي كِتَابِ اَلْمَنَاقِبِ قَالَ: ذَكَرَ اَلْإِمَامُ مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ شَاذَانَ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو مُحَمَّدٍ هَارُونُ بْنُ مُوسَى عَنْ عَبْدِ اَلْعَزِيزِ اِبْنِ عَبْدِ اَللَّهِ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَبْدِ اَلْكَرِيمِ قَالَ: حَدَّثَنِي فَيْحَانُ اَلْعَطَّارُ أَبُو نَصْرٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ اَلْوَلِيدِ عَنْ رَبِيعِ بْنِ اَلْجَرَّاحِ عَنِ اَلْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي وَائِلٍ عَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ : لَمَّا خَلَقَ اَللَّهُ آدَمَ وَ نَفَخَ فِيهِ مِنْ رُوحِهِ عَطَسَ آدَمُ فَقَالَ: اَلْحَمْدُ لِلَّهِ، فَقَالَ اَللَّهُ: حَمِدَنِي عَبْدِي وَ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي لَوْلاَ عَبْدَانِ أُرِيدُ أَنْ أَخْلُقَهُمَا فِي دَارِ اَلدُّنْيَا مَا خَلَقْتُكَ، قَالَ: يَا رَبِّ، أَ يَكُونَانِ مِنِّي؟ قَالَ: نَعَمْ يَا آدَمُ ، اِرْفَعْ رَأْسَكَ فَانْظُرْ، فَرَفَعَ رَأْسَهُ فَإِذَا عَلَى اَلْعَرْشِ: لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ مُحَمَّدٌ نَبِيُّ اَلرَّحْمَةِ، وَ عَلِيٌّ مُقِيمُ اَلْحُجَّةِ، مَنْ عَرَفَ حَقَّ عَلِيٍّ زَكَا وَ طَابَ، وَ مَنْ أَنْكَرَ حَقَّهُ لُعِنَ وَ خَابَ، أَقْسَمْتُ بِعِزَّتِي أَنْ أُدْخِلَ اَلْجَنَّةَ مَنْ أَطَاعَهُ وَ إِنْ عَصَانِي، وَ أَنْ أُدْخِلَ اَلنَّارَ مَنْ عَصَاهُ وَ إِنْ أَطَاعَنِي.
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۵۷۵

خوارزمى در كتاب مناقب از امام محمد بن احمد بن على بن حسين بن شاذان از ابو محمد هارون بن موسى از عبد العزيز بن عبد الله از جعفر بن محمد از عبد الكريم از ابو نصر فيحان عطار از احمد بن محمد بن وليد از ربيع بن جراح از اعمش از ابو وائل از عبد الله بن مسعود از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل كرده كه حضرت فرمود: وقتى خداوند آدم عليه السلام را خلق كرد و از روحش به وى دميد، آدم عطسه كرد و گفت: الحمد لله، خداوند فرمود: بنده‌ام مرا حمد كرد. قسم به عزت و جلالم، اگر من اراده به خلق دو بنده‌ام نداشتم كه آنها را در دار دنيا خلق كنم. اى آدم، تو را نمى‌آفريدم. آدم عليه السلام گفت: خداوندا، آن دو نفر از نسل من هستند؟ خداوند فرمود: بلى اى آدم، سرت را بلند كن و نگاه كن. آدم عليه السلام سرش را بلند كرده ديد در ساق عرش نوشته شده: لا اله الا الله، محمد نبى الرحمه، و على مقيم الحجه، هر كس حق على را بشناسد، پاك و طاهر است و هر كس حق او را انكار كند، ملعون و زيان كار مى‌باشد. من به عزت خود سوگند خورده‌ام كه هر كس به على اطاعت كند او را داخل بهشت نمايم و هر كس به او عصيان كند او را داخل جهنم كنم، اگر چه به من اطاعت كرده باشد. مؤلف مى‌گويد: اين حديث به طور صريح دلالت به اين دارد كه محمد صلى الله عليه و آله و على عليه السلام علت آفرينش موجودات هستند. باز هم دلالت دارد به اين كه اطاعت و شناخت حق على عليه السلام واجب است و انكار امامت على عليه السلام حرام مى‌باشد و منكر حق على عليه السلام مستحق لعن و نفرين است و اطاعت او به مردم واجب است و معصيت بر او حرام مى‌باشد. و علت استدلال به اين مسأله واضح است. چون همه اينها از لوازم امامت و ملزومات آن مى‌باشد.

divider