شناسه حدیث :  ۴۴۱۲۸۶

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۵۶۲  

عنوان باب :   الباب الثاني عشر ما جاء من الأحاديث القدسيّة في شأن أمير المؤمنين و الأئمّة من ولده عليهم السلام و في النصّ عليهم، و في معنى الإمامة

معصوم :   امام صادق (علیه السلام) ، حديث قدسی

وَ قَدْ أَوْرَدْتُ فِي بَابِ مُوسَى عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ حَدِيثَ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَقُولُ: كَانَ فِيمَا نَاجَى اَللَّهُ بِهِ مُوسَى عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَنْ قَالَ لَهُ: يَا مُوسَى، لاَ أَقْبَلُ اَلصَّلاَةَ إِلاَّ لِمَنْ تَوَاضَعَ لِعَظَمَتِي وَ أَلْزَمَ قَلْبَهُ خَوْفِي وَ قَطَعَ نَهَارَهُ بِذِكْرِي وَ لَمْ يَبِتْ مُصِرّاً عَلَى اَلْخَطِيئَةِ وَ عَرَفَ حَقَّ أَوْلِيَائِي وَ أَحِبَّائِي، فَقَالَ مُوسَى: يَا رَبِّ، تَعْنِي بِأَوْلِيَائِكَ وَ أَحِبَّائِكَ إِبْرَاهِيمَ وَ إِسْحَاقَ وَ يَعْقُوبَ؟ فَقَالَ اَللَّهُ تَعَالَى: هُمْ كَذَلِكَ يَا مُوسَى إِلاَّ أَنِّي أَرَدْتُ مَنْ مِنْ أَجْلِهِ خَلَقْتُ آدَمَ وَ حَوَّاءَ وَ اَلْجَنَّةَ وَ اَلنَّارَ، فَقَالَ مُوسَى: يَا رَبِّ وَ مَنْ هُوَ؟ قَالَ: مُحَمَّدٌ أَحْمَدُ، شَقَقْتُ اِسْمَهُ مِنِ اِسْمِي لِأَنِّي أَنَا اَلْمَحْمُودُ، فَقَالَ مُوسَى: يَا رَبِّ، اِجْعَلْنِي مِنْ أُمَّتِهِ، فَقَالَ: يَا مُوسَى، أَنْتَ مِنْ أُمَّتِهِ إِذَا عَرَفْتَهُ وَ عَرَفْتَ مَنْزِلَتَهُ وَ مَنْزِلَةَ أَهْلِ بَيْتِهِ، إِنَّ مَثَلَهُ وَ مَثَلَ أَهْلِ بَيْتِهِ فِيمَنْ خَلَقْتُ كَمَثَلِ اَلْفِرْدَوْسِ فِي اَلْجِنَانِ لاَ يَيْبَسُ وَرَقُهَا وَ لاَ يَتَغَيَّرُ طَعْمُهَا، فَمَنْ عَرَفَهُمْ وَ عَرَفَ حَقَّهُمْ جَعَلْتُ لَهُ عِنْدَ اَلْجَهْلِ حِلْماً وَ عِنْدَ اَلظُّلْمَةِ نُوراً، أُجِيبُهُ قَبْلَ أَنْ يَدْعُوَنِي وَ أُعْطِيهِ قَبْلَ أَنْ يَسْأَلَنِي... اَلْحَدِيثَ .
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۵۶۳

من (مؤلف) در باب حضرت موسى عليه السلام، حديث حفص بن غياث از امام صادق عليه السلام را نقل كرده‌ام كه حضرت فرموده: در آن هنگام كه خداوند با موسى عليه السلام سخن گفت، فرمود: اى موسى، من نماز كسى را قبول نمى‌كنم مگر اين كه خالصانه در مقابل عظمت من خاضع باشد و شب و روز دلش از خوف من بلرزد و روزهايش را با ذكر من به شب آورد و اصرار در گناه نكند و حق اوليا و دوستان مرا رعايت نمايد. موسى عليه السلام عرض مى‌كند: خداوندا، منظورت از دوستان و اوليايت، ابراهيم و اسحق و يعقوب مى‌باشد؟ خداوند مى‌فرمايد: اى موسى، اينها دوستان و اولياى من هستند ولى من منظورم از اين دوستان كه نام بردم، كسانى هستند كه من به خاطر آنها آدم و حوا را خلق كردم و همچنين بهشت و جهنم را آفريدم. دوباره موسى عليه السلام عرض كرد: خداوندا، آن كيست‌؟ خداوند فرمود: آن شخص محمد احمد است كه نامش را از نام خودم مشتق كرده‌ام چون من محمود هستم. موسى عرض كرد: خداوندا، مرا از امت او قرار ده. خداوند فرمود: اى موسى، تو وقتى كه او را شناختى و به مقام و منزلت او و خانواده‌اش معترف شدى و فهميدى كه مثل او و اهل بيتش در ميان مخلوقاتم مانند فردوس در ميان بهشت مى‌باشد كه هرگز برگهاى درختانش خشك نمى‌شوند و طعم ميوه‌هاى آن تغيير نمى‌يابد، از امت او هستى. پس هر كس آنها را بشناسد و به حقوق آنها معترف باشد، من براى آن شخص هنگام جاهل بودن حلمى مى‌دهم و هنگام ظلمت و تاريكى قلب او را روشن مى‌كنم و پيش از آنكه از من چيزى بخواهد دعايش را اجابت مى‌كنم و قبل از اين كه مرا بخواند من پاسخ او را مى‌دهم... تا آخر حديث.

divider