شناسه حدیث :  ۴۴۱۲۳۳

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۵۰۸  

عنوان باب :   الباب الثاني عشر ما جاء من الأحاديث القدسيّة في شأن أمير المؤمنين و الأئمّة من ولده عليهم السلام و في النصّ عليهم، و في معنى الإمامة

معصوم :   امام باقر (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، حديث قدسی

وَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ: أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ هَارُونَ بْنِ اَلصَّلْتِ قَالَ: أَخْبَرَنَا اِبْنُ عُقْدَةَ قَالَ: أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ هَارُونَ اَلْهَاشِمِيُّ قِرَاءَةً عَلَيْهِ قَالَ: أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَالِكِ بْنِ اَلْأَبْرَدِ اَلنَّخَعِيُّ قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلِ بْنِ غَزْوَانَ قَالَ: حَدَّثَنَا غَالِبٌ اَلْجُهَنِيُّ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَنْ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ : لَمَّا أُسْرِيَ بِي إِلَى اَلسَّمَاءِ ثُمَّ مِنَ اَلسَّمَاءِ إِلَى اَلسَّمَاءِ ثُمَّ إِلَى سِدْرَةِ اَلْمُنْتَهَى وَقَفْتُ بَيْنَ يَدَيْ رَبِّي قَالَ: يَا مُحَمَّدُ، قُلْتُ: لَبَّيْكَ رَبِّي وَ سَعْدَيْكَ، قَالَ: قَدْ بَلَوْتَ خَلْقِي فَأَيُّهُمْ أَطْوَعُ لَكَ؟ قَالَ: قُلْتُ: رَبِّ عَلِيّاً ، قَالَ: صَدَقْتَ يَا مُحَمَّدُ ، فَهَلِ اِتَّخَذْتَ لِنَفْسِكَ خَلِيفَةً يُؤَدِّي عَنْكَ وَ يُعَلِّمُ عِبَادِي مِنْ كِتَابِي مَا لاَ يَعْلَمُونَ؟ قَالَ: قُلْتُ: رَبِّ اِخْتَرْ لِي فَإِنَّ خِيَرَتَكَ خِيَرَتِي، قَالَ: قَدِ اِخْتَرْتُ لَكَ خِيَرَتَكَ عَلِيّاً فَاتَّخِذْهُ لِنَفْسِكَ خَلِيفَةً وَ وَصِيّاً، وَ نَحَلْتُهُ عِلْمِي وَ حِلْمِي وَ هُوَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ حَقّاً لَمْ يَقُلْهَا أَحَدٌ قَبْلَهُ وَ لاَ أَحَدٌ بَعْدَهُ. يَا مُحَمَّدُ ، عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ رَايَةُ اَلْهُدَى، وَ إِمَامُ أَوْلِيَائِي، وَ نُورُ مَنْ أَطَاعَنِي، وَ هُوَ اَلْكَلِمَةُ اَلَّتِي أَلْزَمْتُهَا اَلْمُتَّقِينَ، مَنْ أَحَبَّهُ فَقَدْ أَحَبَّنِي، وَ مَنْ أَبْغَضَهُ فَقَدْ أَبْغَضَنِي، فَبَشِّرْهُ بِذَلِكَ يَا مُحَمَّدُ ، فَقَالَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ : رَبِّ قَدْ بَشَّرْتُهُ، فَقَالَ: أَنَا عَبْدُ اَللَّهِ وَ فِي قَبْضَتِهِ إِنْ يُعَذِّبْنِي فَبِذُنُوبِي لَمْ يَظْلِمْنِي شَيْئاً وَ إِنْ يُتِمَّ لِي مَا وَعَدَنِي فَاللَّهُ أَوْلَى بِي، فَقَالَ: اَللَّهُمَّ أَجْلِ قَلْبَهُ وَ اِجْعَلْ رَبِيعَهُ اَلْإِيمَانَ بِكَ، فَقَالَ اَللَّهُ: قَدْ فَعَلْتُ ذَلِكَ بِهِ غَيْرَ أَنِّي مُخْتَصُّهُ بِشَيْءٍ مِنَ اَلْبَلاَءِ لَمْ أَخْتَصَّ بِهِ أَحَداً مِنْ أَوْلِيَائِي. قَالَ: قُلْتُ يَا رَبِّ أَخِي وَ صَاحِبِي، قَالَ: قَدْ سَبَقَ فِي عِلْمِي أَنَّهُ مُبْتَلًى وَ مُبْتَلًى بِهِ، وَ لَوْلاَ عَلِيٌّ لَمْ يُعْرَفْ وَلاَءُ أَوْلِيَائِي وَ لاَ أَوْلِيَاءُ رُسُلِي.
قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ مَالِكٍ: فَلَقِيتُ نَصْرَ بْنَ مُزَاحِمٍ اَلْمِنْقَرِيَّ فَحَدَّثَنِي عَنْ غَالِبٍ اَلْجُهَنِيِّ عَنِ اَلْبَاقِرِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: ... ثُمَّ ذَكَرَ مِثْلَهُ.
قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ مَالِكٍ: وَ لَقِيتُ عَلِيَّ بْنَ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ فَذَكَرْتُ لَهُ اَلْحَدِيثَ فَقَالَ: حَدَّثَنِي أَبِي مُوسَى بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبِي جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبِي مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبِي عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبِي اَلْحُسَيْنُ اِبْنُ عَلِيٍّ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبِي أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: ... وَ ذَكَرَ اَلْحَدِيثَ بِطُولِهِ.
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۵۱۰

باز هم ابو على حسن بن محمد بن حسن طوسى از پدرش از احمد بن محمد بن هارون بن صلت از ابن عقده از محمد بن هارون هاشمى از محمد بن مالك بن ابرد نخعى از محمد بن فضيل بن غزوان از غالب جهنى از امام باقر عليه السلام از پدرش از جدش از امير المؤمنين عليهم السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل كرده كه حضرت فرمود: وقتى كه من از آسمان اول به آسمان دوم و از آنجا به آسمان سوم در شب معراج سير كردم تا رسيدم به سدره المنتهى، در آنجا در پيشگاه خداوند ايستادم. خداوند فرمود: اى محمد. گفتم: لبيك و سعديك اى خداى من. بعد خداوند فرمود: مردم را آزمايش كردى، كدامشان به تو مطيع‌تر هستند؟ من گفتم: خداى من، على از همه مطيع‌تر است. خطاب آمد: راست گفتى، اى محمد. پس آيا تو براى خود جانشين در نظر گرفته‌اى كه بعد از تو مردم را هدايت كند و از كتاب من چيزهايى را بر آنان بياموزد كه آنها نمى‌دانند؟ من عرض كردم: خداوندا، تو برايم جانشين انتخاب كن چون انتخاب تو بهتر است. خداوند فرمود: من على را براى تو جانشين انتخاب كردم. پس تو او را وصى خودت قرار بده و من علم و حلم خودم را به وى تلقين كرده‌ام، او حقا امير مؤمنان است كه اين كلمه فقط‍‌ مختص اوست. اى محمد، على ابن ابى طالب پرچم هدايت و امام اولياى من و نور كسى است كه بر من اطاعت كند و او كلمۀ حق مى‌باشد كه من براى متقيان آن را لازم كرده‌ام. هر كس او را دوست بدارد مرا دوست داشته و هر كس با او دشمنى كند با من دشمنى كرده است. پس اين مژده را به وى بده، اى محمد. سپس حضرت رسول صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: من اين مژده را به على دادم. او گفت: من بنده خدا هستم و در اختيار اوست كه مرا به خاطر گناهانم عذاب ندهد و اگر اين كار را بكند در بارۀ من ستمى نكرده است و حال كه آن وعده را برايم مقرر داشته او اولى‌تر است بر من. سپس رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: خداوندا، قلب او و بهار او را ايمان به خودت قرار بده. خداوند به حضرت وحى مى‌كند كه: من دعاى تو را در بارۀ على اجابت كردم. لكن او را به يك بلايى مخصوص گردانيدم كه هيچ كدام از اولياى من آن بلا را نداشته‌اند. حضرت محمد صلى الله عليه و آله مى‌گويد: من عرض كردم: خداوندا، او برادر و وصى من است او را از اين بلا معاف بدار. خطاب آمد: اى محمد، در علم احاطى من نوشته شده كه او بايد به اين بلا مبتلا شود. اگر على در ميان مردم نبود، دوست اولياى من شناخته نمى‌شد.

divider