شناسه حدیث :  ۴۴۱۲۱۶

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۴۸۷  

عنوان باب :   الباب الثاني عشر ما جاء من الأحاديث القدسيّة في شأن أمير المؤمنين و الأئمّة من ولده عليهم السلام و في النصّ عليهم، و في معنى الإمامة

معصوم :   امام باقر (علیه السلام) ، حضرت زهرا (سلام الله عليها) ، حديث قدسی

وَ قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى بْنِ اَلْمُتَوَكِّلِ قَالَ: حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنِ اِبْنِ مُسْكَانَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: لِفَاطِمَةَ عَلَيْهَا اَلسَّلاَمُ وَقْفَةٌ عَلَى بَابِ جَهَنَّمَ ، فَإِذَا كَانَ كُتِبَ بَيْنَ عَيْنَيْ كُلِّ رَجُلٍ مُؤْمِنٌ أَوْ كَافِرٌ، فَيُؤْمَرُ بِمُحِبٍّ قَدْ كَثُرَتْ ذُنُوبُهُ إِلَى اَلنَّارِ ، فَتَقْرَأُ بَيْنَ عَيْنَيْهِ مُحِبّاً، فَتَقُولُ: إِلَهِي وَ سَيِّدِي، سَمَّيْتَنِي فَاطِمَةَ وَ فَطَمْتَ بِي مَنْ تَوَلاَّنِي وَ تَوَلَّى ذُرِّيَّتِي مِنَ اَلنَّارِ وَ وَعْدَكَ اَلْحَقُّ وَ أَنْتَ لاَ تُخْلِفُ اَلْمِيعَادَ. فَيَقُولُ اَللَّهُ: صَدَقْتِ يَا فَاطِمَةُ إِنِّي سَمَّيْتُكِ فَاطِمَةَ وَ فَطَمْتُ بِكِ مَنْ أَحَبَّكِ وَ تَوَلاَّكِ وَ أَحَبَّ ذُرِّيَّتَكِ وَ تَوَلاَّهُمْ مِنَ اَلنَّارِ وَ وَعْدِيَ اَلْحَقُّ وَ أَنَا لاَ أُخْلِفُ اَلْمِيعَادَ، وَ إِنَّمَا أَمَرْتُ بِعَبْدِي هَذَا إِلَى اَلنَّارِ لِتَشْفَعِي فِيهِ فَأُشَفِّعَكِ فِيهِ فَيَتَبَيَّنُ لِمَلاَئِكَتِي وَ أَنْبِيَائِي وَ رُسُلِي وَ أَهْلِ اَلْمَوْقِفِ مَوْقِفُكِ مِنِّي وَ مَكَانَتُكِ عِنْدِي، فَمَنْ قَرَأْتِ بَيْنَ عَيْنَيْهِ مُؤْمِناً فَخِذِي بِيَدِهِ وَ أَدْخِلِيهِ اَلْجَنَّةَ .
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۴۸۸

باز هم ابن بابويه از محمد بن موسى بن متوكل از سعد بن عبد الله از احمد ابن محمد بن عيسى از محمد بن سنان از ابن مسكان از محمد بن مسلم از امام باقر عليه السلام نقل كرده كه حضرت فرمود: در روز قيامت فاطمه عليها السلام در جلوى جهنم مى‌ايستد. وقتى كه قيامت مى‌شود در ميان پيشانى هر شخص، مؤمن و يا كافر بودن آنها نوشته مى‌شود. پس به كسى كه خانوادۀ عترت را دوست مى‌داشته و گناهش زياد بود، امر مى‌شود به سوى جهنم برود. پس فاطمه در پيشانى او نگاه كرده مى‌بيند دوستدار اهل بيت است. لذا مى‌فرمايد: خداوندا، اى مولاى من، تو مرا فاطمه ناميدى و به من وعده داده‌اى كه هر كس مرا و فرزندانم را دوست بدارد و از ما پيروى كند، از آتش جهنم او را دور نگه مى‌دارى. وعدۀ تو حق است، و تو هرگز خلف وعده نمى‌كنى. خطاب مى‌آيد: اى فاطمه، راست گفتى من تو را فاطمه ناميدم و وعده من حق است. من به اين بنده‌ام امر كردم به طرف آتش برود تا تو شفاعت او را بكنى. پس من شفاعت تو را در بارۀ آنها قبول مى‌كنم تا مقام و منزلت تو براى ملائكه و پيامبرانم و اهل محشر معلوم شود. پس هر كس را ديدى كه در پيشانى‌اش نوشته شده مؤمن، دست او را بگير و داخل بهشت كن.

divider