شناسه حدیث :  ۴۴۱۱۸۵

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۴۵۳  

عنوان باب :   الباب الثاني عشر ما جاء من الأحاديث القدسيّة في شأن أمير المؤمنين و الأئمّة من ولده عليهم السلام و في النصّ عليهم، و في معنى الإمامة

معصوم :   حديث قدسی

وَ قَالَ: حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ مُوسَى اَلدَّقَّاقُ قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ اَلْأَسَدِيُّ قَالَ: حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عِمْرَانَ عَنِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنِ اَلْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ عَنْ ثَابِتِ بْنِ دِينَارٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ يَزِيدَ بْنِ قَعْنَبٍ قَالَ: كُنْتُ جَالِساً مَعَ اَلْعَبَّاسِ وَ فَرِيقٍ مِنْ عَبْدِ اَلْعُزَّى بِإِزَاءِ بَيْتِ اَللَّهِ اَلْحَرَامِ، إِذْ أَقْبَلَتْ فَاطِمَةُ بِنْتُ أَسَدٍ حَامِلَةً بِأَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ لِتِسْعَةِ أَشْهُرٍ، فَقَالَتْ: يَا رَبِّ، إِنِّي مُؤْمِنَةٌ بِكَ. إِلَى أَنْ قَالَ: فَرَأَيْتُ اَلْبَيْتَ قَدِ اِنْشَقَّ عَنْ ظَهْرِهِ فَدَخَلَتْ فِيهِ فَاطِمَةُ وَ عَادَ إِلَى حَالِهِ، فَرُمْنَا أَنْ يَنْفَتِحَ لَنَا قُفْلُ اَلْبَابِ فَلَمْ يَنْفَتِحْ، فَعَلِمْنَا أَنَّ ذَلِكَ مِنْ أَمْرِ اَللَّهِ، ثُمَّ خَرَجَتْ فِي اَلْيَوْمِ اَلرَّابِعِ وَ عَلَى يَدِهَا أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ، ثُمَّ قَالَتْ: إِنِّي فُضِّلْتُ عَلَى مَنْ تَقَدَّمَنِي مِنَ اَلنِّسَاءِ، إِنِّي دَخَلْتُ بَيْتَ اَللَّهِ اَلْحَرَامَ فَأَكَلْتُ مِنْ ثِمَارِ اَلْجَنَّةِ وَ أَرْزَاقِهَا، فَلَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أَخْرُجَ هَتَفَ بِي هَاتِفٌ: يَا فَاطِمَةُ سَمِّيّهِ عَلِيّاً، فَهُوَ عَلِيٌّ وَ اَلْعَلِيُّ اَلْأَعْلَى يَقُولُ: شَقَقْتُ اِسْمَهُ مِنِ اِسْمِي وَ أَدَّبْتُهُ بِأَدَبِي وَ أَوْقَفْتُهُ عَلَى غَامِضِ عِلْمِي، وَ هُوَ اَلَّذِي يَكْسِرُ اَلْأَصْنَامَ فِي بَيْتِي، وَ هُوَ اَلَّذِي يُؤَذِّنُ فَوْقَ ظَهْرِ بَيْتِي وَ يُقَدِّسُنِي وَ يُمَجِّدُنِي، فَطُوبَى لِمَنْ أَحَبَّهُ وَ أَطَاعَهُ، وَ وَيْلٌ لِمَنْ أَبْغَضَهُ وَ عَصَاهُ... اَلْحَدِيثَ .
وَ رَوَاهُ أَيْضاً فِي مَعَانِي اَلْأَخْبَارِ بِهَذَا اَلسَّنَدِ: مِثْلَهُ.
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۴۵۴

باز هم ابن بابويه از على بن احمد بن موسى دقاق از محمد بن جعفر اسدى از موسى بن عمران از حسين بن يزيد از محمد بن سنان از مفضل بن عمر از ثابت بن دينار از سعيد بن جبير از يزيد بن قعنب، نقل كرده كه گفت: من با عباس و عده‌اى از بت پرستان (پيروان بت عزى) در بيت الله الحرام نشسته بوديم. در آن هنگام فاطمه بنت اسد على عليه السلام را حامله بود و مدت حملش نه ماهه بود، در مقابل كعبه ايستاده فرمود: اى خداوند بزرگ من، به تو ايمان دارم. پس ديديم ديوار كعبه از هم باز شد، از سمت پشت فاطمه داخل كعبه شد. ما تصميم گرفتيم كه در خانه كعبه را كسى باز كند، در باز نشد. لذا فهميديم كه اين كار از جانب خداوند بوده است. بعد از چهار روز فاطمه عليهما السلام از كعبه خارج شد، در حالى كه قنداق حضرت على عليه السلام در بغلش بود. پس فرمود: من از همه زنان گذشته افضل شدم. زيرا من داخل خانۀ خدا شدم و از ميوه‌هاى بهشت خوردم و از غذاهاى آن ارتزاق كردم. وقتى كه مى‌خواستم بيرون بيايم، ندايى غيبى گفت: اى فاطمه، اين كودك را على نام گذار و خداوند اعلى مى‌فرمايد: من نام او را از نام خودم مشتق كردم، و با ادب خودم او را تربيت نمودم و او را به مشكلترين علوم خود آگاه نمودم. پس اوست كه بتها را در خانه من مى‌شكند (در كعبه) و اوست كه در پشت بام خانۀ من اذان مى‌گويد و مرا تمجيد مى‌كند. خوشا به حال كسى كه او را دوست بدارد و از او اطاعت كند، و واى بر حال كسى كه دشمن او باشد و بر وى عصيان كند... تا آخر حديث. ابن بابويه اين حديث را در معانى الاخبار با همين سلسله سند نقل كرده است.

divider