شناسه حدیث :  ۴۴۱۱۷۶

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۴۴۳  

عنوان باب :   الباب الثاني عشر ما جاء من الأحاديث القدسيّة في شأن أمير المؤمنين و الأئمّة من ولده عليهم السلام و في النصّ عليهم، و في معنى الإمامة

معصوم :   امام رضا (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، حديث قدسی

وَ قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى بْنِ اَلْمُتَوَكِّلِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ يُوسُفَ بْنِ عَقِيلٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ رَاهَوَيْهِ قَالَ: لَمَّا وَافَى أَبُو اَلْحَسَنِ اَلرِّضَا عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ بِنَيْسَابُورَ وَ أَرَادَ أَنْ يَرْحَلَ مِنْهَا إِلَى اَلْمَأْمُونِ اِجْتَمَعَ إِلَيْهِ أَصْحَابُ اَلْحَدِيثِ فَقَالُوا: يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ ، تَرْحَلُ عَنَّا وَ لاَ تُحَدِّثُنَا بِحَدِيثٍ فَنَسْتَفِيدَهُ مِنْكَ!! وَ قَدْ كَانَ قَعَدَ فِي اَلْعَمَّارِيَّةِ، فَأَطْلَعَ رَأْسَهُ وَ قَالَ: سَمِعْتُ أَبِي مُوسَى بْنَ جَعْفَرٍ يَقُولُ: سَمِعْتُ أَبِي جَعْفَرَ اِبْنَ مُحَمَّدٍ يَقُولُ: سَمِعْتُ أَبِي مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيٍّ يَقُولُ: سَمِعْتُ أَبِي عَلِيَّ بْنَ اَلْحُسَيْنِ يَقُولُ: سَمِعْتُ أَبِي اَلْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ يَقُولُ: سَمِعْتُ أَبِي أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ يَقُولُ: سَمِعْتُ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَقُولُ: سَمِعْتُ جَبْرَئِيلَ يَقُولُ: سَمِعْتُ اَللَّهَ جَلَّ جَلاَلُهُ يَقُولُ: لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اَللّٰهُ حِصْنِي فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِي أَمِنَ عَذَابِي. فَلَمَّا مَرَّتِ اَلرَّاحِلَةُ نَادَانَا: بِشُرُوطِهَا وَ أَنَا مِنْ شُرُوطِهَا.
وَ رَوَاهُ فِي ثَوَابِ اَلْأَعْمَالِ وَ فِي كِتَابِ اَلتَّوْحِيدِ وَ فِي عُيُونِ اَلْأَخْبَارِ وَ فِي مَعَانِي اَلْأَخْبَارِ أَيْضاً بِسَنَدٍ وَاحِدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُوسَى بْنِ اَلْمُتَوَكِّلِ عَنْ أَبِي اَلْحُسَيْنِ مُحَمَّدِ اِبْنِ جَعْفَرٍ اَلْأَسَدِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ اَلْحُسَيْنِ اَلصُّوفِيِّ عَنْ يُوسُفَ بْنِ عَقِيلٍ بِبَقِيَّةِ اَلسَّنَدِ.
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۴۴۴

باز هم ابن بابويه در همان كتاب از محمد بن موسى بن متوكل از على بن ابراهيم از پدرش از يوسف بن عقيل از اسحاق بن راهويه، نقل كرده كه گفت: وقتى كه حضرت رضا عليه السلام به نيشابور رسيد و قصد داشت از آنجا به خراسان نزد مامون برود، اصحاب حديث دور او جمع شدند و گفتند: اى فرزند رسول خدا، تو مى‌خواهى ما را ترك كنى، قبل از اين كه حركت كنى، حديثى را براى ما بگو كه ما از آن مستفيد شويم‌؟ در حالى كه حضرت داخل عماريه نشسته بود و آماده حركت بود، سرش را از عماريه بيرون آورد و فرمود: پدرم از پدرانش از حضرت على عليهم السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله از جبرئيل از خداوند متعال، نقل كرده كه حضرت حق فرموده: كلمۀ( لاٰ إِلٰهَ‌ إِلاَّ اَللّٰهُ‌ ) حصن من است (حصار). پس هر كس داخل اين حصار توحيد بشود، از عذاب من ايمن مى‌ماند. وقتى كه عماره حركت كرد، حضرت با صداى بلند به ما فرمود: اما اين كلمه توحيد مشروط‍‌ دارد كه يكى از آنها من هستم (يعنى اعتقاد به امامت). شيخ ابو جعفر ابن بابويه، اين حديث را در ثواب الاعمال و توحيد و عيون الاخبار و معانى الاخبار هم با همان سند واحد از محمد بن موسى بن متوكل از ابو الحسن محمد بن جعفر اسدى از محمد بن حسين صوفى از يوسف بن عقيل با بقيه سند ذكر شده، نقل كرده است. و در كتاب عيون الاخبار و توحيد، پس از بيان اين حديث گفته: مقصود از كلمه (من از شروط‍‌ اين توحيد هستم) اين است كه اقرار به امامت حضرت رضا عليه السلام از جانب خداوند مى‌باشد كه طاعتش بر مسلمانان واجب است. مؤلف مى‌گويد: اين معناى شيخ ابو جعفر هنگامى صادق است كه نون را در كلمه (انا) با تخفيف بخوانيم، آن وقت ضمير متكلم وحده مى‌شود و تنها شامل امام رضا عليه السلام مى‌گردد. ولى اگر نون را در كلمه (انا) با تشديد بخوانيم، آن وقت ضمير متكلم مع الغير مى‌شود و شامل اقرار به امامت همه ائمه عليهم السلام مى‌گردد. پس به هر دو تقدير اين حديث مقصود ما را در مورد امامت مى‌رساند.

divider