شناسه حدیث :  ۴۴۱۱۶۱

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۴۲۷  

عنوان باب :   الباب الثاني عشر ما جاء من الأحاديث القدسيّة في شأن أمير المؤمنين و الأئمّة من ولده عليهم السلام و في النصّ عليهم، و في معنى الإمامة

معصوم :   امام صادق (علیه السلام) ، حديث قدسی

وَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ إِسْحَاقَ اَلْعَلَوِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زَيْدٍ اَلرَّازِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سُلَيْمَانَ اَلدَّيْلَمِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فِي حَدِيثِ وِلاَدَةِ اَلْكَاظِمِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَقُولُ فِيهِ: إنَّ اَلْإِمَامَ إِذَا وَقَعَ مِنْ بَطْنِ أُمِّهِ وَقَعَ وَاضِعاً يَدَيْهِ عَلَى اَلْأَرْضِ رَافِعاً بَصَرَهُ إِلَى اَلسَّمَاءِ، فَأَمَّا وَضْعُ يَدَيْهِ عَلَى اَلْأَرْضِ فَإِنَّهُ يَقْبِضُ كُلَّ عِلْمٍ أَنْزَلَ اَللَّهُ مِنَ اَلسَّمَاءِ إِلَى اَلْأَرْضِ، وَ أَمَّا رَفْعُهُ رَأْسَهُ إِلَى اَلسَّمَاءِ فَإِنَّ مُنَادِياً يُنَادِي بِهِ مِنْ بُطْنَانِ اَلْعَرْشِ مِنْ قِبَلِ رَبِّ اَلْعِزَّةِ مِنَ اَلْأُفُقِ اَلْأَعْلَى بِاسْمِهِ وَ اِسْمِ أَبِيهِ يَقُولُ: يَا فُلاَنَ بْنَ فُلاَنٍ اُثْبُتْ تُثْبَتُ فَلِعَظِيمِ مَا خَلَقْتُكَ، أَنْتَ صَفْوَتِي عَلَى خَلْقِي، وَ مَوْضِعُ سِرِّي، وَ عَيْبَةُ عِلْمِي، وَ أَمِينِي عَلَى وَحْيِي، وَ خَلِيفَتِي فِي أَرْضِي، لَكَ وَ لِمَنْ وَالاَكَ أَوْجَبْتُ رَحْمَتِي وَ مَنَحْتُ جَنَابِي وَ حَلَّلْتُ جِوَارِي، ثُمَّ وَ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي لَأُصْلِيَنَّ مَنْ عَادَاكَ أَشَدَّ عَذَابِي وَ إِنْ وَسَّعْتُ عَلَيْهِ فِي دُنْيَايَ مِنْ سَعَةِ رِزْقِي... اَلْحَدِيثَ .
وَ رَوَاهُ اَلْبَرْقِيُّ فِي اَلْمَجَالِسِ عَنِ اَلْوَشَّاءِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ: مِثْلَهُ.
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۴۲۷

و از على بن محمد از عبد الله بن اسحاق علوى از محمد بن زيد رازى از محمد بن سليمان ديلمى از على بن ابو حمزه از ابو بصير از ابو عبد الله عليه السلام در حديثى كه مربوط‍‌ به ولادت امام موسى كاظم عليه السلام است، نقل كرده كه حضرت فرمود: وقتى امام از شكم مادرش بيرون آمد دو دستش را بر زمين گذاشت و سرش را به آسمان بلند كرد. اين كه دستش را به زمين گذاشت، براى اين بود كه او آن علومى را كه خداوند از آسمان به زمين نازل مى‌كند، فرا گيرد. و اما اين كه سرش را به آسمان بلند كرد، چون از داخل عرش منادى به دستور خداوند او را به اسمش صدا كرد و با اسم پدرش كه مى‌گفت: اى فلان فرزند فلان، استوار باش و در ايمانت ثابت قدم باش. تو برگزيده من بر خلقم مى‌باشى و موضع سر من و صندقچه علم من و امين وحى من و خليفه من در روى زمين هستى. بر تو و بر كسانى كه تو را دوست دارند، رحمت خود را واجب نمودم و تو را و شيعيانت را در قرب خودم قرار دادم. بعد هم قسم به عزت و جلالم، من كسانى را كه با تو دشمنى كنند، به شديدترين عذاب معذب خواهم كرد اگر چه در دنيا روزى او را وسعت بدهم.... تا آخر حديث. برقى اين حديث را در كتاب مجالس از وشّاء از على بن ابو حمزه، به همان مضمون نقل كرده است.

divider