شناسه حدیث :  ۴۴۱۱۰۴

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۲۱  

عنوان باب :   الباب الحادي عشر فيما ورد بشأن سيّدنا و نبيّنا محمّد بن عبد الله صلى الله عليه و آله

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، حديث قدسی

رَوَى اَلسَّيِّدُ اَلْأَجَلُّ اَلْمُرْتَضَى عَلَمُ اَلْهُدَى فِي مَجَالِسِهِ اَلْمَعْرُوفِ بِالدُّرَرِ وَ اَلْغُرَرِ قَالَ: رَوَى أَبُو هُرَيْرَةَ عَنِ اَلنَّبِيِّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أَنَّهُ قَالَ: قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ: إِذَا أَحَبَّ اَلْعَبْدُ لِقَائِي أَحْبَبْتُ لِقَاءَهُ، وَ إِذَا ذَكَرَنِي فِي نَفْسِهِ ذَكَرْتُهُ فِي نَفْسِي، وَ إِذَا ذَكَرَنِي فِي مَلَإٍ، ذَكَرْتُهُ فِي مَلَإٍ خَيْرٍ مِنْهُمْ، وَ إِذَا تَقَرَّبَ إِلَيَّ شِبْراً تَقَرَّبْتُ إِلَيْهِ ذِرَاعاً، وَ إِذَا تَقَرَّبَ إِلَيَّ ذِرَاعاً تَقَرَّبْتُ إِلَيْهِ بَاعاً.
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۳۲۲

سيد بزرگوار، مرتضى علم الهدى در مجالس خود كه به درر و غرر معروف است، گفت: ابو هريره از حضرت رسول صلى الله عليه و آله روايت كرده كه حضرت فرموده: خداوند متعال فرموده: وقتى بنده ديدار مرا دوست بدارد، من هم ديدار او را دوست مى‌دارم. وقتى كه مرا ياد كند، من هم او را ياد مى‌كنم. وقتى كه در ميان مردم مرا ياد كند، من هم در ميان جماعت او را ياد مى‌كنم. اگر به اندازۀ يك وجب به سوى من بيايد، من به اندازۀ يك ذرع به سويش مى‌آيم. اگر باندازه يك ذرع به من نزديك شود، من آغوشم را براى پذيرفتن او باز مى‌كنم. سيد مرتضى گفته: معناى اين حديث اين است كه: هر وقت بنده در تنهايى مرا ياد كند، من به او پاداش مى‌دهم كه هميشه به ياد من باشد. وقتى كه يك وجب به سوى من بيايد، من به او اجازه مى‌دهم كه به من نزديكتر بشود. همين طور است مفهوم خبر تا آخر. پس پاداش هر چيز بنام وسعت دادن از آن شىء ناميده مى‌شود. چنان كه خداوند فرموده: پاداش هر بدى، بدى مانند خود آن بدى است و يا اين كه فرموده: مردم مكر مى‌كنند، خداوند هم مكر مى‌كند و يا اين كه مى‌فرمايد: خداوند آنها را مسخره مى‌كند. و ممكن است اين خبر از اخبار اهل سنت باشد. لكن در اخبار اين كتاب معنايش همان بود كه ذكر شد.

divider