شناسه حدیث :  ۴۴۱۰۸۴

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۰۵  

عنوان باب :   الباب الحادي عشر فيما ورد بشأن سيّدنا و نبيّنا محمّد بن عبد الله صلى الله عليه و آله

معصوم :   امام رضا (علیه السلام) ، حديث قدسی

وَ عَنْ أَبِي مُحَمَّدٍ جَعْفَرِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ اَلْفَقِيهِ قَالَ: أَخْبَرَنَا أَبُو مُحَمَّدٍ اَلْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ صَدَقَةَ اَلْقُمِّيُّ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو عَمْرٍو مُحَمَّدُ بْنُ [عُمَرَ بْنِ] عَبْدِ اَلْعَزِيزِ اَلْأَنْصَارِيُّ اَلْكَجِّيُّ قَالَ: حَدَّثَنِي مَنْ سَمِعَ اَلْحَسَنَ بْنَ مُحَمَّدٍ اَلنَّوْفَلِيَّ يَقُولُ، وَ ذَكَرَ حَدِيثَ اِحْتِجَاجِ اَلرِّضَا عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ عَلَى سُلَيْمَانَ اَلْمَرْوَزِيِّ مُتَكَلِّمِ خُرَاسَانَ فِي إِثْبَاتِ اَلْبَدَاءِ، يَقُولُ فِيهِ اَلرِّضَا عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ آبَائِهِ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: أَوْحَى اَللَّهُ إِلَى نَبِيٍّ مِنْ أَنْبِيَائِهِ أَنْ أَخْبِرْ فلان [فُلاَناً] اَلْمَلِكَ أَنِّي مُتَوَفِّيهِ إِلَى كَذَا وَ كَذَا، فَأَتَاهُ ذَلِكَ اَلنَّبِيُّ فَأَخْبَرَهُ فَدَعَا اَللَّهَ اَلْمَلِكُ وَ هُوَ عَلَى سَرِيرِهِ حَتَّى سَقَطَ مِنَ اَلسَّرِيرِ فَقَالَ: يَا رَبِّ أَجِّلْنِي حَتَّى يَشُبَّ طِفْلِي وَ أَقْضِيَ أَمْرِي، فَأَوْحَى اَللَّهُ إِلَى ذَلِكَ اَلنَّبِيِّ أَنِ اِئْتِ فلان [فُلاَناً] اَلْمَلِكَ فَأَعْلِمْهُ أَنِّي قَدْ أَنْسَيْتُ فِي أَجَلِهِ وَ زِدْتُ فِي عُمُرِهِ خَمْسَةَ عَشْرَةَ سَنَةً، فَقَالَ ذَلِكَ اَلنَّبِيُّ: يَا رَبِّ، تَعْلَمُ أَنِّي لَمْ أَكْذِبْ قَطُّ، فَأَوْحَى اَللَّهُ إِلَيْهِ: إِنَّمَا أَنْتَ مَأْمُورٌ، فَأَبْلِغْهُ ذَلِكَ وَ اَللَّهُ لاَ يُسْأَلُ عَمَّا يَفْعَلُ.
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۳۰۶

و از ابو محمد جعفر بن على بن احمد بن فقيه از ابو محمد حسن بن محمد ابن على بن صدقه قمى از ابو عمرو محمد بن [عمر بن] عبد العزيز انصارى كجى از كسى كه از حسن بن محمد نوفلى شنيده كه نوفلى ضمن ذكر حديث احتجاج حضرت رضا عليه السلام به سليمان مروزى عالم متكلم خراسان، در اثبات [بدا] گفته كه: حضرت رضا از پدرش از پدرانش عليهم السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل كرده كه حضرت فرمود: خداوند به يكى از پيامبرانش وحى كرد كه: به فلان پادشاه از قول من بگو كه جان او را بزودى خواهم گرفت. آن پيامبر امر خداوند را به همان پادشاه گفت. آن پادشاه از روى تختش به خداوند چنان دعا كرد كه از تخت افتاد، بعد هم گفت: خداوندا، به من آن قدر مهلت بده كه كودكم بزرگ بشود و كارهايم را انجام بدهم. بعد خداوند به همان پيامبر وحى كرد كه: برو به آن پادشاه بگو كه من از مرگ او صرف نظر كردم و مدت 15 سال به عمرش اضافه نمودم. آن پيامبر عرض كرد: خداوندا، تو مى‌دانى كه من دروغ نگفته‌ام. خداوند به وى فرمود: تو برو به او بگو. چون كسى نيست كه از كارهاى من سؤال كند. من هر كارى را مى‌خواهم مى‌كنم.

divider