شناسه حدیث :  ۴۴۱۰۱۱

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۴۴  

عنوان باب :   الباب الحادي عشر فيما ورد بشأن سيّدنا و نبيّنا محمّد بن عبد الله صلى الله عليه و آله

معصوم :   امام باقر (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، حديث قدسی

وَ عَنْهُمْ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مِهْرَانَ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ اَلْقَمَّاطِ عَنْ أَبَانِ بْنِ تَغْلِبَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: لَمَّا أُسْرِيَ بِالنَّبِيِّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ: يَا رَبِّ، مَا حَالُ اَلْمُؤْمِنِ عِنْدَكَ؟ قَالَ: يَا مُحَمَّدُ ، مَنْ أَهَانَ لِي وَلِيّاً فَقَدْ بَارَزَنِي بِالْمُحَارَبَةِ، وَ أَنَا أَسْرَعُ شَيْءٍ إِلَى نُصْرَةِ أَوْلِيَائِي، وَ مَا تَرَدَّدْتُ فِي شَيْءٍ أَنَا فَاعِلُهُ كَتَرَدُّدِي عَنْ وَفَاةِ اَلْمُؤْمِنِ يَكْرَهُ اَلْمَوْتَ وَ أَكْرَهُ مَسَاءَتَهُ. وَ إِنَّ مِنْ عِبَادِيَ اَلْمُؤْمِنِينَ مَنْ لاَ يُصْلِحُهُ إِلاَّ اَلْغِنَى وَ لَوْ صَرَفْتُهُ إِلَى غَيْرِ ذَلِكَ لَهَلَكَ. وَ إِنَّ مِنْ عِبَادِيَ اَلْمُؤْمِنِينَ مَنْ لاَ يُصْلِحُهُ إِلاَّ اَلْفَقْرُ وَ لَوْ صَرَفْتُهُ إِلَى غَيْرِ ذَلِكَ لَهَلَكَ. وَ مَا يَتَقَرَّبُ إِلَيَّ عَبْدٌ مِنْ عِبَادِي بِشَيْءٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِمَّا اِفْتَرَضْتُهُ عَلَيْهِ، وَ إِنَّهُ لَيَتَقَرَّبُ إِلَيَّ بِالنَّوَافِلِ حَتَّى أُحِبَّهُ، فَإِذَا أَحْبَبْتُهُ كُنْتُ سَمْعَهُ اَلَّذِي يَسْمَعُ بِهِ، وَ بَصَرَهُ اَلَّذِي يُبْصِرُ بِهِ، وَ لِسَانَهُ اَلَّذِي يَنْطِقُ بِهِ، وَ يَدَهُ اَلَّتِي يَبْطِشُ بِهَا، إِنْ دَعَانِي أَجَبْتُهُ وَ إِنْ سَأَلَنِي أَعْطَيْتُهُ.
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۲۴۴

و از عده‌اى از اصحاب ما از احمد بن محمد بن خالد از اسماعيل بن مهران از ابو سعيد قمّاط‍‌ از ابان بن تغلب از امام باقر عليه السلام نقل كرده‌اند كه حضرت فرموده: وقتى كه حضرت محمد صلى الله عليه و آله به معراج رفت، عرض كرد: خداوندا، وضع شخص مؤمن در نزد تو چگونه است‌؟ خداوند فرمود: اى محمد، هر كس به دوست من اهانت كند، علنا با من مبارزه كرده است. من از همه چيز زودتر به كمك اوليايم مى‌آيم و من در هيچ چيز ترديد نمى‌كنم جز در مرگ بندۀ مؤمنم كه او از سختى مرگ مى‌هراسد. بعضى از بنده‌هاى مؤمن من هستند كه تنها بى‌نيازى، آنها را در صلاح و ايمان نگه مى‌دارد كه اگر من او را بى‌نياز نكنم او هلاك مى‌شود. و بعضى از بنده‌هاى مؤمن من هستند كه تنها فقر، آنها را در صلاح و ايمان نگه مى‌دارد كه اگر من او را فقير نكنم هلاك مى‌گردد. هيچ كدام از بندگان من به سوى من تقرب پيدا نمى‌كنند مگر با انجام فرايض. البته با خواندن نمازهاى نافله هم به من نزديك مى‌شوند وقتى كه با نماز نافله به من نزديك شد من او را دوست دارم. وقتى كه او را دوست داشتم، چشم و گوش و زبان و دست او مى‌شوم كه با آنها مى‌بيند و مى‌شنود و سخن مى‌گويد و كار انجام مى‌دهد. هر وقت به من دعا كند اجابت مى‌نمايم و هر چه از من بخواهد به وى عطا مى‌كنم.

divider