شناسه حدیث :  ۴۴۰۹۴۵

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۶۹  

عنوان باب :   الباب الثامن فيما ورد في شأن داود عليه السلام

معصوم :   مضمر ، حديث قدسی

وَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَسْبَاطٍ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ اَلْخُرَاسَانِيِّ عَنْ بَعْضِ رِجَالِهِ ، قَالَ: إِنَّ اَللَّهَ تَعَالَى أَوْحَى إِلَى دَاوُدَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ : إِنِّي قَدْ غَفَرْتُ ذَنْبَكَ وَ جَعَلْتُ عَارَ ذَنْبِكَ عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ ، قَالَ: كَيْفَ ذَلِكَ يَا رَبِّ وَ أَنْتَ لاَ تَظْلِمُ؟ قَالَ: إِنَّهُمْ لَمْ يُعَاجِلُوكَ بِالنَّكَرَةِ.
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۱۷۰

و از على بن إبراهيم از پدرش از على بن اسباط‍‌ از ابو اسحاق خراسانى از بعضى رجال ايشان، نقل كرده كه گفت: خداوند به داود عليه السلام وحى فرمود: اى داود، من گناهان تو را بخشيدم و وبال گناهان تو را به گردن بنى اسرائيل گذاردم. داود عرض كرد: خداوندا، تو ظالم نيستى، اين كار را چگونه انجام ميدهى‌؟ خداوند فرمود: چون آنها گناه تو را ديدند ولى در انكار تو شتاب نكردند. مؤلف مى‌گويد: واجب است كه ما اين حديث را چنين معنا كنيم كه: منظور از گناه داود، آن ترك اولى مى‌باشد (يعنى پيامبران بايد كوچكترين عملى را كه در نظر خداوند خوب است ترك نكنند). زيرا دلايل قطعى بر عصمت انبياء موجود است و شايد انكار كردن داود از پيامبرانى كه در زمان او بوده‌اند يك امر مطلوب بوده نه بر سبيل وجوب. چون گناه انبياء همان ترك اولى مى‌باشد كه در حديث آمده (اعمال نيك اشخاص صالح براى مقربين درگاه الهى گناه مى‌باشد). بعضى از اصحاب حديث گفته‌اند كه: انبياء و امامان عليهم السلام چون همۀ اوقاتشان غرق توجه به جناب احديت و اطاعت از اوامر اوست و دلهايشان به طور جدى مشغول اطاعت خداوند است، لذا هر وقت براى عمل مباح و يا قضاى شهوات از قبيل خوردن و نوشيدن و ازدواج از توجه به خداوند منصرف مى‌شدند، همين عمل را براى خود گناه شمرده‌اند و از خداوند طلب مغفرت مى‌كردند. پس هر وقت به صدور گناهى از اهل عصمت بر مى‌خوريم بايد به همين معانى حمل كنيم. خداوند به حقايق امور داناتر مى‌باشد.

divider