شناسه حدیث :  ۴۴۰۸۰۲

  |  

نشانی :  کلیات حدیث قدسی  ,  جلد۱  ,  صفحه۴۰  

عنوان باب :   الباب الثالث فيما ورد في شأن إبراهيم عليه السلام

معصوم :   امام حسن عسکری (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، حديث قدسی

رَوَى اَلشَّيْخُ أَحْمَدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ اَلطَّبْرِسِيُّ فِي كِتَابِ اَلْإِحْتِجَاجِ قَالَ: حَدَّثَنِي اَلسَّيِّدُ اَلْعَالِمُ اَلْعَابِدُ أَبُو جَعْفَرٍ مَهْدِيُّ بْنُ أَبِي حَرْبٍ اَلْحُسَيْنِيُّ اَلْمَرْعَشِيُّ قَالَ: حَدَّثَنِي اَلشَّيْخُ اَلصَّدُوقُ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ اَلدُّورْيَسْتِيُّ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبِي مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ قَالَ: حَدَّثَنِي اَلشَّيْخُ اَلسَّعِيدُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ اِبْنِ بَابَوَيْهِ اَلْقُمِّيُّ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو اَلْحَسَنِ مُحَمَّدُ بْنُ اَلْقَاسِمِ اَلْمُفَسِّرُ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو أَيُّوبَ يُوسُفُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ وَ أَبُو اَلْحَسَنِ عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَيَّارٍ عَنْ أَبَوَيْهِمَا، وَ كَانَا مِنَ اَلشِّيعَةِ اَلْإِمَامِيَّةِ، قَالَ: حَدَّثَنَا مَوْلاَنَا اَلْإِمَامُ أَبُو مُحَمَّدٍ اَلْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ اَلْعَسْكَرِيُّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ آبَائِهِ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ عَنْ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ فِي جُمْلَةِ كَلاَمٍ طَوِيلٍ مَعَ أَبِي جَهْلٍ: يَا أَبَا جَهْلٍ، أَمَا عَلِمْتَ قِصَّةَ إِبْرَاهِيمَ اَلْخَلِيلِ لَمَّا رُفِعَ فِي اَلْمَلَكُوتِ قَوَّى اَللَّهُ بَصَرَهُ لَمَّا رَفَعَهُ دُونَ السَّمَاءِ حَتَّى أَبْصَرَ اَلْأَرْضَ وَ مَنْ عَلَيْهَا ظَاهِرِينَ وَ مُسْتَتِرِينَ، فَرَأَى رَجُلاً وَ اِمْرَأَةً عَلَى فَاحِشَةٍ، فَدَعَا عَلَيْهِمَا فَهَلَكَا، ثُمَّ رَأَى آخَرَيْنِ فَدَعَا عَلَيْهِمَا فَهَلَكَا، ثُمَّ رَأَى آخَرَيْنِ فَدَعَا عَلَيْهِمَا فَهَلَكَا. فَأَوْحَى اَللَّهُ إِلَيْهِ: يَا إِبْرَاهِيمُ، اُكْفُفْ دَعْوَتَكَ عَنْ عَبِيدِي وَ إِمَائِي، فَإِنِّي أَنَا اَللَّهُ اَلْغَفُورُ اَلرَّحِيمُ، لاَ تَضُرُّنِي ذُنُوبُ عِبَادِي كَمَا لاَ تَنْفَعُنِي طَاعَتُهُمْ، وَ لَسْتُ أَسُوسُهُمْ بِشِفَاءِ اَلْغَيْظِ كَسِيَاسَتِكَ، فَاكْفُفْ دَعْوَتَكَ عَنْ عَبِيدِي وَ إِمَائِي، فَإِنَّمَا أَنْتَ عَبْدٌ نَذِيرٌ لاَ شَرِيكٌ فِي اَلْمَمْلَكَةِ وَ لاَ مُهَيْمِنٌ عَلَيَّ وَ لاَ عَلَى عِبَادِي. وَ عِبَادِي بَيْنَ خِلاَلٍ ثَلاَثٍ: إِمَّا تَابُوا إِلَيَّ فَتُبْتُ عَلَيْهِمْ وَ غَفَرْتُ ذُنُوبَهُمْ وَ سَتَرْتُ عُيُوبَهُمْ، أَوْ كَفَفْتُ عَنْهُمْ عَذَابِي لِعِلْمِي بِأَنَّهُ سَيَخْرُجُ مِنْ أَصْلاَبِهِمْ ذُرِّيَّاتٌ مُؤْمِنُونَ فَأَرْفُقُ بِالْآبَاءِ اَلْكَافِرِينَ وَ أَتَأَنَّى بِالْأُمَّهَاتِ اَلْكَافِرَاتِ، وَ أَرْفَعُ عَنْهُمْ عَذَابِي لِيَخْرُجَ ذَلِكَ اَلْمُؤْمِنُ مِنْ أَصْلاَبِهِمْ، فَإِذَا تَزَايَلُوا حَلَّ بِهِمْ عَذَابِي وَ حَاقَ بِهِمْ بَلاَئِي، وَ إِنْ لَمْ يَكُنْ هَذَا وَ لاَ هَذَا فَإِنَّ اَلَّذِي أَعْدَدْتُهُ لَهُ مِنْ عَذَابِي أَعْظَمُ مِمَّا تُرِيدُهُ بِهِ، فَإِنَّ عَذَابِي لِعِبَادِي عَلَى حَسَبِ جَلاَلِي وَ كِبْرِيَائِي. يَا إِبْرَاهِيمُ، فَخَلِّ بَيْنِي وَ بَيْنَ عِبَادِي فَإِنِّي أَرْحَمُ بِهِمْ مِنْكَ، وَ خَلِّ بَيْنِي وَ بَيْنَ عِبَادِي فَإِنِّي أَنَا اَللَّهُ اَلْجَبَّارُ اَلْحَلِيمُ اَلْعَلاَّمُ اَلْحَكِيمُ أُدَبِّرُهُمْ بِعِلْمِي وَ أُنْفِذُ فِيهِمْ قَضَائِي وَ قَدَرِي.
زبان ترجمه:

کلیات حدیث قدسی ;  ج ۱  ص ۴۱

شيخ احمد بن على بن ابى طالب طبرسى، در كتاب احتجاج خود از سيد عالم و عابد ابو جعفر مهدى بن ابو حرب حسينى مرعشى از شيخ صدوق ابو عبد اَللَّه جعفر بن محمد دوريستى از پدرش محمد بن احمد از شيخ سعيد ابو جعفر محمد بن على بن حسين بن بابويه قمى از ابو الحسن محمد بن قاسم مفسر از ابو ايوب يوسف بن محمد بن زياد و ابو الحسن على بن محمد ابن سيار از پدرانشان كه هر دو شيعه امامى بوده‌اند از امام ابو محمد حسن ابن على عسگرى عليه السلام از پدرش از پدرانش از رسول خدا صلى اَللَّه عليه و آله نقل كرده كه حضرت در مكالمه طولانى با ابو جهل فرمود: اى ابا جهل، آيا داستان حضرت ابراهيم را شنيده‌اى كه وقتى خداوند او را به ملكوت اعلى برد و بينائى چشم او را زيادتر ساخت از آسمانها زمين را ديد و همه آن موجوداتى كه در روى زمين ظاهر بودند مشاهده نمود. در نتيجه ديد يك مرد و زنى با هم زنا مى‌كنند، بر آنها نفرين كرد هر دو هلاك شدند. باز هم دو نفر ديگر را ديد كه زنا مى‌كنند، بر آنها هم نفرين كرد، آنها هم هلاك شدند. بعد هم دو نفر سومى را ديد كه زنا مى‌كنند، بر آنها هم نفرين نمود و آنها هم هلاك شدند. خداوند به ابراهيم وحى فرمود: دست نگهدار، بر بندگان مرد و زن من نفرين مكن. چون من خداوند رحيم و بخشنده‌اى هستم كه گناه بندگان بر من ضرر نمى‌رساند، همان طورى كه طاعتشان هم به من نفع ندارد. من آنها را مانند تو خشم نمى‌كنم. پس تو از آنها دست بردار و بر ايشان نفرين مكن. چون تو يك بنده‌اى از جانب من هستى كه فقط‍‌ بايد مردم را از عذاب من بترسانى، نه اين كه در مملكت من دخالت كنى و به من و بندگانم تسلط‍‌ پيدا كنى. غير از تو هم كسى در اين كار ما با من شريك نمى‌باشد. و بندگان من سه دسته هستند: يا آنكه پس از ارتكاب گناه به من توبه مى‌كنند. پس من آنها را مى‌بخشم و عيبهايشان را مى‌پوشانم. و يا اين كه اگر توبه هم نكردند، من به آنها عذاب نمى‌دهم (يعنى در دنيا آنها را دچار عذاب نمى‌كنم). چون مى‌دانم كه بزودى از نسل آنها فرزندان مؤمن بوجود خواهند آمد. لذا به پدران كافر و مادران كافر آنها ارفاق مى‌كنم و از آنها عذاب خود را برمى‌دارم تا مؤمنان از صلب آنها خارج شوند. بعد هم در آخرت آنها را عذاب مى‌دهم. چون عذابى كه من در آخرت به آنها مى‌دهم، شديدتر از آن عذابى است كه تو براى آنان مى‌خواهى. چون عذاب من بر بندگانم بر حسب جلال و عظمت من است. اى ابراهيم، پس از ميان من و بندگانم بيرون برو. چون من بر آنها رحيم‌تر از تو هستم. براى اين كه من خداوند جبار و حليم و بسيار داننده و حكيم هستم، كه با علم خود امور آنها را تدبير مى‌كنم و قضا و قدر خود را در ميان آنان نفوذ مى‌دهم.

divider