شناسه حدیث :  ۴۴۰۶۶۱

  |  

نشانی :  الإنصاف فی النص علی الأئمة الإثنی عشر علیهم السلام  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۸۵  

عنوان باب :   باب الكاف الرابع و الخمسون و مائتان نص -

معصوم :  

اَلْكُمَيْتُ أَبُو اَلْمُسْتَهِلِّ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو اَلْمُفَضَّلِ قَالَ: حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ اَلْقَاسِمِ اَلْعَلَوِيُّ قَالَ: حَدَّثَنَا عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ نَهِيكٍ قَالَ: حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عُمَيْرٍ عَنِ اَلْحَسَنِ بْنِ عَطِيَّةَ عَنْ عُمَرَ بْنِ يَزِيدَ عَنِ اَلْوَارِدِ بْنِ اَلْكُمَيْتِ عَنْ أَبِيهِ اَلْكُمَيْتِ أَبُو اَلْمُسْتَهِلِّ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى سَيِّدِي أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقُلْتُ: يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ إِنِّي قُلْتُ فِيكُمْ أَبْيَاتاً، ▀ أَ فَتَأْذَنُ لِي فِي إِنْشَادِهَا؟ قَالَ: إِنَّهَا أَيَّامُ اَلْبِيضِ، قُلْتُ: فَهُوَ فِيكُمْ خَاصَّةً؟ قَالَ: هَاتِ، فَأَنْشَأْتُ أَقُولُ: أَضْحَكَنِي اَلدَّهْرُ وَ أَبْكَانِيوَ اَلدَّهْرُ ذُو صَرْفٍ وَ أَلْوَانٍ لِتِسْعَةٍ بِالطَّفِّ قَدْ غُودِرُواصَارُوا جَمِيعاً رَهْنَ أَكْفَانِي فَبَكَى عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ بَكَى أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ وَ سَمِعْتُ بِجَارِيَةٍ تَبْكِي مِنْ وَرَاءِ اَلْخِبَاءِ، فَلَمَّا بَلَغْتُ إِلَى قَوْلِي: وَ سِتَّةٌ لاَ يُتَجَازَى بِهِمْبَنُو عَقِيلِ خَيْرُ فُرْسَانٍ ثُمَّ عَلِيُّ اَلْخَيْرِ مَوْلاَهُمُذِكْرُهُمُ هَيَّجَ أَحْزَانِي قَالَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: مَا مِنْ رَجُلٍ ذَكَرَنَا أَوْ ذُكِرْنَا عِنْدَهُ فَخَرَجَ مِنْ عَيْنَيْهِ مَاءٌ مِثْلُ جَنَاحِ اَلْبَعُوضَةِ إِلاَّ ▀ بَنَى اَللَّهُ لَهُ بَيْتاً فِي اَلْجَنَّةِ، وَ جُعِلَ ذَلِكَ اَلدَّمْعُ حِجَاباً بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اَلنَّارِ، فَلَمَّا بَلَغْتُ إِلَى قَوْلِي: مَنَ كَانَ مَسْرُوراً بِمَا مَسَّكُمْأَوْ شَامِتاً يَوْماً مِنَ اَلْآنِ فَقَدْ ذُلِلْتُمْ بَعْدَ عِزٍّ فَمَاأَدْفَعُ ضَيْماً حِينَ يَغْشَانِي أَخَذَ بِيَدِي وَ قَالَ: اَللَّهُمَّ اِغْفِرْ لِكُمَيْتٍ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَا تَأَخَّرَ فَلَمَّا بَلَغْتُ إِلَى قَوْلِي: مَتَى يَقُومُ اَلْحَقُّ فِيكُمْ مَتَىيَقُومُ مَهْدِيُّكُمُ اَلثَّانِي قَالَ: سَرِيعاً إِنْ شَاءَ اَللَّهُ، سَرِيعاً إِنْ شَاءَ اَللَّهُ، سَرِيعاً، ثُمَّ قَالَ: يَا أَبَا اَلْمُسْتَهِلِّ إِنَّ قَائِمَنَا هُوَ اَلتَّاسِعُ مِنْ وُلْدِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ، لِأَنَّ اَلْأَئِمَّةَ بَعْدَ رَسُولِ اَللَّهِ اِثْنَا عَشَرَ، اَلثَّانِي عَشَرَ هُوَ اَلْقَائِمُ قُلْتُ: يَا سَيِّدِي فَمَنْ هَؤُلاَءِ اَلاِثْنَا عَشَرَ؟ قَالَ: أَوَّلُهُمْ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ، وَ بَعْدَهُ ▀ اَلْحَسَنُ وَ بَعْدَهُ اَلْحُسَيْنُ، وَ بَعْدَهُ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ وَ أَنَا، ثُمَّ بَعْدِي هَذَا وَ وَضَعَ يَدَهُ عَلَى كَتِفِ جَعْفَرٍ، قُلْتُ: فَمَنْ بَعْدَ هَذَا؟ قَالَ: اِبْنُهُ مُوسَى وَ بَعْدَ مُوسَى اِبْنُهُ عَلِيٌّ، وَ بَعْدَ عَلِيٍّ اِبْنُهُ مُحَمَّدٌ، وَ بَعْدَ مُحَمَّدٍ اِبْنُهُ عَلِيٌّ، وَ بَعْدَ عَلِيٍّ اِبْنُهُ اَلْحَسَنُ وَ هُوَ أَبُو اَلْقَائِمِ اَلَّذِي يَخْرُجُ فَيَمْلَأُ اَلْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلاً كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً وَ يَشْفِي صُدُورَ شِيعَتِنَا، قُلْتُ: فَمَتَى يَخْرُجُ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ؟ قَالَ: لَقَدْ سُئِلَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ: إِنَّمَا مَثَلُهُ كَمَثَلِ اَلسَّاعَةِ لاَ تَأْتِيكُمْ إِلاَّ بَغْتَةً .
زبان ترجمه:

الإنصاف / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۳۸۷

دويست و پنجاه و چهارم: صدوق در كتاب نصوص از كميت شاعر حديث كند كه گفت: وارد شدم بر آقايم حضرت محمد بن على باقر و عرض كردم: اى فرزند رسول خدا من در بارۀ شما اشعارى گفته‌ام آيا اجازه مى‌فرمايى آنها را انشاد كنم (و در محضر شما بخوانم‌؟) فرمود: اكنون ايام البيض است (و خواندن شعر مناسب نيست) عرض كردم: اين اشعار در بارۀ شما بالخصوص است‌؟ فرمود: بخوان پس شروع كردم و گفتم: 1 - روزگار مرا خندان كرد و گرياند. و روزگار زيروروها و رنگهايى دارد 2 - براى نه تن كه در كربلا غافلگير شدند. و همگى در كفنهاى خود آرميدند پس حضرت باقر گريان شد و حضرت صادق نيز گريست، و شنيدم كه زنى نيز پشت پرده گريه مى‌كند، همين كه به اين شعر رسيدم: 1 - و شش تن كه كسى با آنها (در فضيلت) مقايسه نشود فرزندان عقيل بهترين سواران 2 - سپس على آقاى ايشان كه نامبردنشان غصه‌هاى مرا زنده كرده حضرت فرمود: نيست كسى كه ياد ما كند يا نزدش ما را ياد كنند و از چشمانش مانند بال مگسى اشك بيرون آيد مگر اين كه خداوند براى او خانه در بهشت بنا كند، و اين اشك را پردۀ ميان او و آتش قرار دهد، همين كه به اين شعر رسيدم: 1 - كيست كه خرسند باشد به آنچه به شما رسيده يا شاد باشد از اكنون روزى 2 - زيرا شما بعد از عزت خوار شديد و من اگر ظلمى به جانبم رو آورد جلوگيرى نمى‌كنم حضرت دستم را گرفت و فرمود: پروردگارا گناهان گذشته و آيندۀ كميت را بيامرز، و همين كه به اين شعر رسيدم: 1 - چه زمان حق در ميان شما قيام كند؟. چه زمان مهدى دوم شما بپا خيزد؟فرمود: بزودى ان شاء اللّٰه، بزودى ان شاء اللّٰه؛ بزودى، سپس فرمود: اى ابا مستهل (كنيۀ كميت است) قائم ما نهمين فرزند حسين عليه السّلام است زيرا امامان بعد از رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و اله دوازده نفرند، و دوازدهميشان قائم است. عرض كردم: اى آقاى من اين دوازده نفر كيانند؟ فرمود: اولى آنها على بن ابى طالب و پس از او حسن و بعدش حسين، و بعد از او على بن الحسين و من و پس از من اين - و دست بر شانۀ جعفر نهاد - عرض كردم: پس از او كيست‌؟ فرمود: فرزندش موسى، و بعد از موسى فرزندش على، و پس از على فرزندش محمد؛ و بعد از محمد فرزندش على، و پس از على فرزندش حسن، و او پدر قائم است، كه بيرون آيد و دنيا را پر از عدل و داد كند چنانچه پر از ظلم و جور شده باشد و دلهاى شيعيان ما را شفا دهد. عرض كردم: در چه زمانى خروج كند اى فرزند رسول خدا؟ فرمود: از رسول خدا راجع به اين مطلب پرسش شد؟ فرمود: همانا مثل او مانند قيامت است كه ناگهانى آيد.

divider