شناسه حدیث :  ۴۴۰۶۳۹

  |  

نشانی :  الإنصاف فی النص علی الأئمة الإثنی عشر علیهم السلام  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۵۸  

عنوان باب :   باب العين الرابع و الثلاثون و مائتان كتاب الحضيني -

معصوم :  

عَلِيُّ بْنُ عَاصِمٍ اَلْكُوفِيُّ اَلْحُسَيْنُ بْنُ حَمْدَانَ اَلْحُضَيْنِيُّ بِإِسْنَادِهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ عَاصِمٍ اَلْكُوفِيِّ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى أَبِي مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ بِالْعَسْكَرِ: فَقَالَ لِي: يَا عَلِيَّ بْنَ عَاصِمٍ اُنْظُرْ إِلَى مَا تَحْتَ قَدَمَيْكَ، فَنَظَرْتُ مَلِيّاً فَوَجَدْتُ شَيْئاً نَاعِماً فَقَالَ: يَا عَلِيُّ أَنْتَ عَلَى بِسَاطٍ قَدْ جَلَسَ عَلَيْهِ وَ وَطَّأَهُ كَثِيرٌ مِنَ اَلنَّبِيِّينَ وَ اَلْمُرْسَلِينَ وَ اَلْأَئِمَّةِ اَلرَّاشِدِينَ، فَقُلْتُ: يَا مَوْلاَيَ لاَ أَنْتَعِلُ مَا دُمْتُ فِي اَلدُّنْيَا إِعْظَاماً لِهَذَا اَلْبِسَاطِ، فَقَالَ: يَا عَلِيُّ إِنَّ هَذَا اَلَّذِي فِي قَدَمِكَ مِنَ اَلْخُفِّ جِلْدَ صُلْعُوكٍ نَجِسٍ رِجْسٍ لَمْ يُقِرَّ بِوَلاَيَتِنَا وَ لاَ إِمَامَتِنَا، فَقُلْتُ: وَ حَقّاً لِي يَا مَوْلاَيَ لاَ لَبِسْتُ خُفّاً وَ لاَ نَعْلاً أَبَداً، فَقُلْتُ فِي نَفْسِي: كُنْتُ أَشْتَهِي أَنْ أَرَى هَذَا اَلْبِسَاطَ بِعَيْنِي، فَقَالَ: اُدْنُ يَا عَلِيُّ، فَدَنَوْتُ فَمَسَحَ بِيَدِهِ اَلْمُبَارَكَةِ عَلَى عَيْنَيَّ فَصِرْتُ بِاللَّهِ بَصِيراً، فَأَدَرْتُ عَيْنَيَّ ▀ فِي اَلْبِسَاطِ وَ مَجَالِسُهُمْ عَلَيْهِ، فَقُلْتُ: نَعَمْ يَا مَوْلاَيَ وَ رَأَيْتُ أَقْدَاماً مُصَوَّرَةً وَ مَرَابِعَ جُلُوسٍ فِي اَلْبِسَاطِ، فَقَالَ لِي: هَذِهِ قَدَمُ آدَمَ وَ مَوْضِعُ جُلُوسِهِ، وَ هَذِهِ قَدَمُ قَابِيلُ إِلَى أَنْ لُعِنَ وَ قَتَلَ هَابِيلَ، وَ هَذَا قَدَمُ هَابِيلَ، وَ هَذَا أَثَرُ شَيْثٍ وَ هَذَا أَثَرُ أَخْنُوخَ، وَ هَذَا أَثَرُ قَيْدَارَ، وَ هَذَا أَثَرُ هَلاَبِيلَ، وَ هَذَا أَثَرُ ثَادرَ، وَ هَذَا أَثَرُ إِدْرِيسَ، وَ هَذَا أَثَرُ مُتَوَشْلِخَ، وَ هَذَا أَثَرُ نُوحٍ، وَ هَذَا أَثَرُ سَامٍ، وَ هَذَا أَثَرُ أَرْفَخْشَدَ، وَ هَذَا أَثَرُ يَعْرِبَ، وَ هَذَا أَثَرُ هُودٍ، وَ هَذَا أَثَرُ صَالِحٍ، وَ هَذَا أَثَرُ لُقْمَانَ، وَ هَذَا أَثَرُ لُوطٍ، وَ هَذَا أَثَرُ إِبْرَاهِيمَ، وَ هَذَا أَثَرُ إِسْمَاعِيلَ وَ هَذَا أَثَرُ إِلْيَاسَ، وَ هَذَا أَثَرُ أَبُو قُصَيٍّ اَلتَّيَامِيُّ، وَ هَذَا أَثَرُ إِسْحَاقَ، وَ هَذَا أَثَرُ يَعُوسَا، وَ هَذَا أَثَرُ إِسْرَائِيلَ، وَ هَذَا أَثَرُ يُوسُفَ، وَ هَذَا أَثَرُ شُعَيْبٍ، وَ هَذَا أَثَرُ مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ، وَ هَذَا أَثَرُ هَارُونَ، وَ هَذَا أَثَرُ يُوشَعَ بْنِ نُونٍ، وَ هَذَا أَثَرُ زَكَرِيَّا، وَ هَذَا أَثَرُ يَحْيَى، وَ هَذَا أَثَرُ دَاوُدَ، وَ هَذَا أَثَرُ سُلَيْمَانَ، وَ هَذَا أَثَرُ خَضِرٍ، وَ هَذَا أَثَرُ ذِي اَلْكِفْلِ، وَ هَذَا أَثَرُ زَكَرِيَّا، وَ هَذَا أَثَرُ ذِي اَلْقَرْنَيْنِ اَلْإِسْكَنْدَرِيِّ، وَ هَذَا أَثَرُ سَابُورَ، وَ هَذَا أَثَرُ لُوَيٍّ، وَ هَذَا أَثَرُ كِلاَبٍ، وَ هَذَا أَثَرُ ▀ قُصَيٍّ، وَ هَذَا أَثَرُ عَدْنَانَ، وَ هَذَا أَثَرُ هَاشِمٍ، وَ هَذَا أَثَرُ عَبْدِ اَلْمُطَّلِبِ، وَ هَذَا أَثَرُ عَبْدِ اَللَّهِ، وَ هَذَا أَثَرُ سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ، وَ هَذَا أَثَرُ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ، وَ هَذَا أَثَرُ اَلْحَسَنِ، وَ هَذَا أَثَرُ اَلْحُسَيْنِ، وَ هَذَا أَثَرُ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ، وَ هَذَا أَثَرُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، وَ هَذَا أَثَرُ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، وَ هَذَا أَثَرُ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ، وَ هَذَا أَثَرُ عَلِيِّ بْنِ مُوسَى، وَ هَذَا أَثَرُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، وَ هَذَا أَثَرُ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ، وَ هَذَا أَثَرُ اَلْحَسَنِ، وَ هَذَا أَثَرُ اِبْنِي اَلْمَهْدِيِّ، لِأَنَّهُ قَدْ وَطَّأَهُ وَ جَلَسَ عَلَيْهِ، فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ عَاصِمٍ: فَخُيِّلَ لِي - وَ اَللَّهِ مِنْ رَدِّ بَصَرِي وَ نَظَرِي إِلَى ذَلِكَ اَلْبِسَاطِ وَ هَذِهِ اَلْآيَاتِ كُلِّهَا - أَنِّي نَائِمٌ وَ إِنِّي أَحْلُمُ بِمَا رَأَيْتُ، فَقَالَ لِي أَبُو مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: اُثْبُتْ يَا عَلِيُّ فَمَا أَنْتَ بِنَائِمٍ وَ لاَ تَحْلُمُ فَانْظُرْ إِلَى هَذِهِ اَلْآثَارِ، وَ اِعْلَمْ أَنَّهَا لَمِنْ أَهَمِّ دِينِ اَللَّهِ؛ فَمَنْ زَادَ فِيهِمْ كَفَرَ، وَ مَنْ نَقَصَ وَاحِداً كَفَرَ، وَ اَلشَّاكُّ فِي اَلْوَاحِدِ مِنْهُمْ كَالشَّاكِّ اَلْجَاحِدِ لِلَّهِ. ▀ غُضَّ طَرْفَكَ يَا عَلِيُّ، فَغَضَضْتُ طَرْفِيِ مُحَجِّباً فَقُلْتُ: يَا سَيِّدِي فَمَنْ يَقُولُ إِنَّهُمْ فِي مِائَةِ أَلْفٍ وَ أَرْبَعَةٍ وَ عِشْرِينَ أَلْفَ نَبِيٍّ أَ هُوَ اَلْآثِمُ؟ قَالَ: إِذَا عَلِمَ مَا قَالَ لَمْ يَأْثَمْ، فَقُلْتُ: يَا سَيِّدِي مَا عِلْمِي عِلْمُهُمْ حَتَّى لاَ أَزِيدَ وَ لاَ أَنْقُصَ مِنْهُمْ؟ قَالَ: يَا عَلِيُّ اَلْأَنْبِيَاءُ وَ اَلرُّسُلُ وَ اَلْأَئِمَّةُ هَؤُلاَءِ اَلَّذِينَ رَأَيْتَ آثَارَهُمْ فِي اَلْبِسَاطِ لاَ يَزِيدُونَ وَ لاَ يَنْقُصُونَ، وَ اَلْمِائَةُ أَلْفٍ وَ اَلْأَرْبَعَةُ وَ عِشْرُونَ اَلْأَلْفَ تَنْبُو مِنْ أَنْبِيَاءِ اَللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ حُجَجِهِ، فَآمَنُوا بِاللَّهِ وَ عَمِلُوا بِمَا جَاءَتْهُمْ بِهِ اَلرُّسُلُ مِنَ اَلْكُتُبِ وَ اَلشَّرَائِعِ، فَمِنْهُمُ اَلصِّدِّيقُونَ وَ اَلشُّهَدَاءُ وَ اَلصَّالِحُونَ، وَ كُلُّهُمْ هُمُ اَلْمُؤْمِنُونَ، وَ هَذَا عَدَدُهُمْ عِنْدَ هَبْطِ آدَمَ مِنَ اَلْجَنَّةِ إِلَى أَنْ بَعَثَ اَللَّهُ جَدِّي رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ، فَقُلْتُ: اَلْحَمْدُ لِلَّهِ وَ اَلشُّكْرُ لِذَلِكَ اَلَّذِي هَدَانَا لِهَذَا ▀ وَ مَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْ لاَ أَنْ هَدَانَا اَللَّهُ .
زبان ترجمه:

الإنصاف / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۳۶۱

دويست و سى و چهارم: حسين بن حمدان حضينى در كتاب خود از على بن عاصم كوفى حديث كند كه گفت: وارد شدم بر حضرت ابى محمد عسكرى عليه السّلام در شهر سامرا پس آن حضرت به من فرمود: اى على بن عاصم زير پاى خود را بنگر. خوب دقت كردم فرش نرمى ديدم. فرمود: اى على تو بر فرشى هستى كه بسيارى از پيغمبران و مرسلين و ائمۀ راشدين عليهم السّلام روى آن نشسته و قدم گذارده‌اند. عرض كردم: اى مولاى من! تا در دنيا هستم به جهت بزرگداشت اين فرش نعلين در پا نكنم. فرمود: اى على كفشى كه در پاى تو است پوست حيوان نجسى است كه به ولايت و امامت ما اقرار نكرده، عرض كردم: اى مولاى من بر عهدۀ من كه ديگر كفش و نعلينى بر پا نكنم و با خود گفتم: كاش من با چشم خود اين فرش را مى‌ديدم (و چون نابينا بود نمى‌توانست ببيند) حضرت فرمود: اى على نزديك بيا. نزديك رفتم، حضرت با دست مبارك بر چشمم كشيد، به خدا سوگند بينا شدم، پس چشم در فرش و جاى نشستن آنان گرداندم و عرض كردم: آرى، اى مولاى من و جاى قدمها و نشستن آنان را ديدم. پس به من فرمود: اين جاى پاى آدم و مكان جلوس او است، و اين جاى پاى قابيل است تا زمانى كه به لعنت حق گرفتار شد و هابيل را كشت، و اين جاى پاى هابيل، و اين جاى پاى شيث، و اين از اخنوخ و اين جاى پاى قيدار، و اين از هابيل، و اين جاى پاى ثادر، و اين از ادريس و اين از متوشلخ، و اين از نوح و اين از سام، و اين از ارفخشد و اين از بعرب و اين از صالح؛ و اين از لقمان و اين از لوط‍‌، و اين از ابراهيم، و اين از اسماعيل و اين از الياس، و اين از ابو قصى تيامى (و در مدينة المعاجز ابو قصى الناس است) و اين از اسحاق، و اين از يعوسا؛ و اين از اسرائيل، و اين از يوسف، و اين از شعيب، و اين از موسى بن عمران، و اين از هارون، و اين از يوشع بن نون، و اين از زكريا، و اين از يحيى، و اين از داود، و اين از سليمان، و اين از خضر، و اين از ذى الكفل، و اين از زكريا، و اين از ذى القرنين اسكندرى، و اين از سابور، و اين از لوى، و اين از كلاب، و اين از قصى، و اين از عدنان، و اين از هاشم، و اين از عبد المطلب، و اين از عبد اللّٰه، و اين هم جاى پاى آقاى ما محمد صلّى اللّٰه عليه و اله است، و اين از امير المؤمنين، و اين از حسن، و اين از حسين، و اين از على بن الحسين، و اين از محمد بن على و اين از جعفر بن محمد، و اين از موسى بن جعفر و اين از على بن موسى، و اين از محمد بن على، و اين از على بن محمد، و اين از حسن و اين جاى پاى فرزندم مهدى است، زيرا او نيز بر آن قدم نهاده و بر آن نشسته است.على بن عاصم گويد: به خدا سوگند من از اينكه چشمم مى‌ديد و به آن فرش نظر كردم و آن نشانه‌ها را ديدم خيال كردم در خوابم و خواب مى‌بينم. حضرت ابى محمد عليه السّلام به من فرمود: در جاى خود باش كه تو خواب نيستى و خواب نمى‌بينى اين جاى پاها را ببين و بدان كه اينها از مهم‌ترين (امور) دين خدا است، پس هر كه در ايشان زياد كند و هر كه كم كند كافر شده، و هر كه در يكى از آنها شك كند مانند كسى است كه در خداوند شك كرده و منكر او شده است. (مترجم گويد: اين قسمت از حديث تا به آخر خالى از اجمال و ابهام نيست و گذشته از احتمال تصحيف و تحريف كه در الفاظ‍‌ آن هست از لحاظ‍‌ معنى نيز ظاهر آن با دسته‌اى از روايات و آنچه شيخ صدوق در اعتقادات در شمارۀ انبياء فرموده مخالفت دارد، و حسين بن حمدان توثيق نشده و كتابهاى او نيز در دست نيست، و اين بنده نيز با تفحص زياد اين حديث را جز در مدينة المعاجز به اين تفصيل پيدا نكردم و كتاب مزبور نيز گذشته از اينكه شرح و تفسيرى بر حديث ندارد خالى از تصحيف و اجمال لفظى نيست، و به هر صورت به ترجمۀ لفظى اكتفا شد و اللّٰه العالم).چشمت را ببند اى على! پس چشمانم را بستم در حالى كه (مانند اول) نابينا بودم، پس عرض كردم: اى آقاى من پس كسى كه مى‌گويد: ايشان در يك صد و بيست و چهار هزار پيغمبرند آيا گناهكار است‌؟ فرمود: اگر بداند چه گفته گناه نكرده است. عرض كردم: اى آقاى من دانش من به پايۀ دانش آنان نيست تا كم و زيادشان نكنم‌؟ فرمود: اى على پيغمبران و رسولان و امامان همين‌ها بودند كه نشانه‌هايشان را در فرش ديدى و كم و زياد نمى‌شوند و يك صد و بيست و چهار هزار نفر كه زيادتر از انبيا و رسولان و حجتهاى خدا هستند كسانى بوده‌اند كه به خدا ايمان آورده و به آنچه پيغمبران از كتب و شرايع آورده‌اند رفتار كرده پس دسته‌اى از آنها راستگويان و گواهان و نيكوكارانند و همگى ايشان مؤمنين هستند و اين شمارۀ آنان است از زمان هبوط‍‌ آدم از بهشت تا زمان بعثت جدّم رسول خدا.(على بن عاصم گويد) پس گفتم: الحمد للّٰه و سپاس خداوندى را كه مرا به اين نعمت راهنمايى فرمود و اگر راهنمائيش نبود هدايت نمى‌شديم.

divider